Όσο εκκρεμεί «η υπόθεση Ρωμανού» πάω κι έρχομαι και δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο, ούτε να μαθαίνω (τι γίνεται) θέλω ούτε να μη μαθαίνω.
Μου είπε σήμερα κάποιος (πολύ μεγαλύτερος) ότι έχει ζήσει δύο δικτατορίες, κι ότι η ατμόσφαιρα στην Ελλάδα του φέρνει στο μυαλό τις προ-δικτατορικές φάσεις: πώς φοβόντουσαν και «προσέχανε» όλοι, πώς κοιτάζανε πίσω από την πλάτη τους, ότι είχανε γονατίσει οικονομικά πρώτα και ηθικά μετά… δινότανε χάρη σ’ έναν κρατούμενο, μου είπε, και τον εκτελούσανε πριν προλάβει να περάσει η χάρη, και καλά πριν φθάσει το μήνυμα από το παλάτι ή το κεντρικό γραφείο λαδωμάτων στις φυλακές. Τα εκτελεστικά αποσπάσματα (ξανά «και καλά») δεν ήτανε συντονισμένα με τις εκ των άνωθεν εντολές, βαράγανε δηλαδή και λέγανε μετά «ουπς, σόρι, αυτό έγραφε το χαρτί; Δεν βγάζαμε τα γράμματα, αντί για ‘χάρη’ διαβάσαμε ‘το κεφάλι του στο ταψί’».
Και όχι δεν είμαι καθόλου «πολιτικός συντάκτης» ούτε καν «η φωνή του ενός ή του άλλου κόμματος», θα ήθελα να μην είχα άποψη, να συγκεντρώνομαι στα καλλιτεχνικά μου με τον αυτιστικό τρόπο που δημιουργείς όταν ζεις σε γυάλα… Με αρρωσταίνει όμως το ότι ο Ρωμανός είναι στη χ ημέρα απεργίας πείνας και όλα είναι ίδια, η μητέρα του τον βλέπει να λιώνει μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, οι γιατροί δεν ξέρουνε πια τι να κάνουν… Με αρρωσταίνει το ότι κάποιος, όποιος να ΄ναι, θα μπορούσε να το σταματήσει αυτό και δεν το κάνει. Έχει ένα σωρό δικαιολογίες (το γήπεδο υγρό, πουλημένος ο διαιτητής κλπ κλπ). Επικαλείται το αμαρτωλό παρελθόν του απεργού, που δεν είναι και τόσο μεγάλο σαν παρελθόν, μια και είναι εικοσάρης. Ούτε και τόσο αμαρτωλό μια και δεν σκότωσε άνθρωπο, δεν πλήγωσε καν, δεν διέπραξε ΤΟ αποτρόπαιο… αυτό που τα μέλη της επιτροπής ένα-ένα ξεχωριστά, ο πρόεδρος, ο γενικός γραμματέας, ο ταμίας, όποιος να ΄ναι (επαναλαμβάνω) … αυτό που δεν έχει κανένα πρόβλημα να κάνει – ο πρόεδρος, ο γραμματέας, ο ταμίας.
Εννοώ ο Ρωμανός δεν έβαψε τα χέρια του με αίμα, όπως λένε και οι τηλεοπτικοί. Ενώ οι μέλη-πρόεδρος-γραμματέας-ταμίας; Σκασιλάρα τους. Σιγά το έγκλημα. Δεν φταίνε αυτοί, αυτός φταίει, που είναι παλιόπαιδο. Αυτοί; Τα μεγαλώνουνε αστέρια τα παιδιά τους. Ποτέ δεν θα επιτρέψουν τέτοια συμπεριφορά.
Στο μετρό άκουσα δύο κοπέλες να λένε… πωωωω, φρικτά πράγματα, δεν θέλω να τα επαναλάβω, είναι σαν να τους δίνω αξία: δύο νέες κοπέλες. Συγχυσμένες που έχει κίνηση, τράφικο, επειδή γίνονται συγκεντρώσεις για τον Ρωμανό. Ήθελα να τους πω «είναι στην ηλικία σας ξέρετε, αλλά δεν τεξτάρει ασταμάτητα φατσούλες και δεν είναι ακατοίκητος, ό,τι κι αν έκανε δεν είναι μια απλή ενόχληση στην κυκλοφορία της πόλης, είναι αυτό που χτυπάει στις φλέβες της πόλης, κάτω από τις γραμμές του μετρό, καλά δεν το ακούτε επειδή έχετε τα ακουστικά στα αυτιά σας μέχρι λαβύρινθο, αλλά αν συγκεντρωνόσασταν μια στιγμή θα το ακούγατε το ΝΤΟΥΚΟΥΝΤΟΥΚΟΥ».
Είδα τη δική μου φάτσα στο τζάμι του τρένου: με μια γραμμή προς τα κάτω σαν emoticon «θλίψη», sad-oulas, δηλαδή το στόμα κλειστό με τις γωνίες να πέφτουν. Θα ήθελα να μην ακούω και να μη διαβάζω τι συμβαίνει, να ήμουν στην ωραία μου γυάλα, αλλά βλέπετε -
Το ΝΤΟΥΚΟΥΝΤΟΥΚΟΥ του Ρωμανού ακούγεται κι εκεί. Και θα ακούγεται πάντα.
17°
