...και καλά στέφανα, σύντροφοι

Σε ό,τι έχει να κάνει με τις επαναληπτικές εκλογές της Κυριακής η συμπόρευση του Χάρη του Δούκα με τον ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν έχει κανένα νόημα αλλά μοιάζει και αυτοκαταστροφική. Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ θα τον ψήφιζαν έτσι κι αλλιώς μόνο και μόνο για να έχουν την ελπίδα να χάσει ο Μπακογιάννης, οπότε δεν έχει να κερδίσει κάτι παραπάνω σε ψήφους. Αντιθέτως έχει να χάσει όλους εκείνους τους πιθανούς ψηφοφόρους του που δεν έχουν καμία απολύτως διάθεση η ψήφος τους να γίνει η αιτία να πανηγυρίζουν ο Κασσελάκης, ο Πολάκης, ο Παππάς, η Τζάκρη, η Ραλλία και οι λοιπές προοδευτικές δυνάμεις.

Στην αρχή σκέφτηκα ότι για την ακατανόητη συμπόρευση φταίει η απειρία του υποψηφίου με το ΠΑΣΟΚ (και πια και με τον ΣΥΡΙΖΑ) δημάρχου Αθηναίων. Μπορεί το βιογραφικό του κυρίου Δούκα να μοιάζει εντυπωσιακό αλλά δεν περιέχει τίποτα που να έχει σχέση με την ενεργό πολιτική ή την τοπική αυτοδιοίκηση (δυστυχώς η θέση για την οποία είναι υποψήφιος δεν είναι του καθηγητή αλλά του δημάρχου και στο βιογραφικό του δεν υπάρχει τίποτα που να δείχνει καταλληλότητα για τη διοίκηση του μεγαλύτερου δήμου της χώρας). Αλλά, διάολε, δεν χρειάζεται και καμιά φοβερή εμπειρία στην πολιτική για να καταλάβεις πως αυτήν την περίοδο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα βαρίδι. Οπότε την εκδοχή του λάθους της απειρίας την απέρριψα.

Και τότε άκουσα τον Σπίρτζη, τον Γιαννούλη και άλλους συντρόφους που, είτε ευθέως είτε εμμέσως, έκαναν λόγο για τον γάμο του αιώνα: αυτόν του ΠΑΣΟΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ. Των αυτοαποκαλούμενων (πιθανόν για να το πιστέψουν και οι ίδιοι) προοδευτικών δυνάμεων που ενωμένες θα αντιμετωπίσουν τον δράκο που ακούει στο όνομα Κυριάκος Μητσοτάκης. Και συνειδητοποίησα ότι η συνεργασία Δούκα – ΣΥΡΙΖΑ πιθανότατα είναι μια δοκιμή αυτού του γάμου. Ένας αρραβώνας στον οποίο τα παιδιά δίνουν λόγο και ο οποίος, αν όλα πάνε καλά, θα οδηγήσει στα στέφανα.

Ο Χάρης ο Δούκας και το ΠΑΣΟΚ, γνωρίζοντας ότι με διαφορά 27 μονάδων (αν σας έχουν παρασύρει τα πανηγύρια του ΠΑΣΟΚ, σας θυμίζω ότι ο Μπακογιάννης πήρε 41% και ο Δούκας 14%) οι πιθανότητες νίκης είναι πολύ λίγες, φαίνεται να θέλουν να χρησιμοποιήσουν τις εκλογές ως ένα τεστ που θα δείξει ποια μπορεί να είναι η δυναμική της ένωσης του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ. Ένα τεστ στο οποίο οι εμπλεκόμενοι δεν έχουν και πολλά να χάσουν: ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στη θέση του ναυαγού που ψάχνει εναγωνίως μια σανίδα σωτηρίας, και τα πράγματα έτσι κι αλλιώς δεν μπορούν να πάνε χειρότερα γι’ αυτόν. Το ΠΑΣΟΚ πιθανόν να βλέπει ότι με την παρούσα ηγεσία έχει φτάσει στο ταβάνι του και ο Χάρης ο Δούκας μπορεί να θέλει να φτιάξει εκλογική πελατεία για τις μελλοντικές του επιδιώξεις. Βέβαια μια πελατεία που θα χτιστεί με υλικά τους ψηφοφόρους του Κασσελάκη, του Πολάκη, του Παππά, της Τζάκρη, της Ραλλίας δεν είναι και για καμάρι αλλά, όπως θα έλεγε και ο σύντροφος Βούτσης, όλες οι ψήφοι είναι ευπρόσδεκτες.

«Μα είναι δυνατόν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να συνεργαστούν με τους υβριστές τους;» μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος ανυποψίαστος συμπολίτης. Κάποιος που δεν μπορεί να καταλάβει ότι το πάθος για εξουσία είναι τόσο δυνατό που είναι ικανό να ημερεύσει όλα τα υπόλοιπα πάθη και ξεχνάει πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι γεμάτος παλαιούς Πασόκους που ακόμα αναρωτιούνται «πού είναι ο Αντρέας να φάει ο κόσμος κρέας».

Φυσικά, ο γάμος θα φέρει τους νεόνυμφους αντιμέτωπους με μερικά πρακτικά ζητήματα όπως το ποιος θα είναι ο αρχηγός του νέου κόμματος που θα γεννηθεί από την ωραία αυτή ένωση. Προφανώς δεν μπορεί να είναι ούτε ο σύντροφος Ανδρουλάκης ούτε ο γοητευτικός Στέφανος, αλλά ευτυχώς υπάρχει πληθώρα ικανών στελεχών για τον ρόλο. Προσωπικά πιστεύω ότι καταλληλότερος είναι ο Παυλής ο Πολάκης αλλά δεν απορρίπτω και τη Θεοδώρα την Τζάκρη ή τον Γιάννη τον Ραγκούση που και οι δύο τους μπορεί να λειτουργήσουν ενωτικά αφού στο πρόσωπό τους και την πολιτική τους πορεία καθρεφτίζονται οι αρετές και των δυο αρραβωνιασμένων. Και μπράβο τους.