Δεν θα μιλήσω για τον Γεωργούλη…

Δεν θα μιλήσω για τον Γεωργούλη. Η υπόθεσή του πήρε τον δρόμο της και θα κριθεί από αυτούς που πρέπει να την κρίνουν, όπως γίνεται στις ευνομούμενες χώρες όπου λειτουργούν οι θεσμοί και οι αποφάσεις τους γίνονται σεβαστές από όλους. Θα μιλήσω όμως για όλους αυτούς που μίλησαν για τον Γεωργούλη αναλαμβάνοντας πρόωρα την υλοποίηση του συνθήματος «Δικαιοσύνη παντού». Αρκεί βέβαια τη «δικαιοσύνη» αυτή να την απονέμουν οι ίδιοι, ως αυτεπάγγελτοι και υπέρτατοι κριτές των πάντων με μοναδικό γνώμονα την εξυπηρέτηση των προσωπικών και κομματικών πολιτικών τους σκοπιμοτήτων.

Είναι αυτοί που αποκάλυψαν «τη στημένη προεκλογική συνωμοσία των Βελγικών αρχών», που ανακάλυψαν ότι «η ευρωβουλή είναι ένα απέραντο μπ@@ρδ@λ@» που «ξέρουν» ότι την καταγγέλλουσα «την έβγαλε ο Ανδρουλάκης στο κλαρί» για να πλήξει τους αντιπάλους του. Είναι οι ίδιοι που στο παρελθόν δεν δίστασαν να αποκαλέσουν «βιαστές» όχι μόνο τους καταγγελθέντες αλλά συλλήβδην όλους τους πολιτικούς τους αντιπάλους, οι ίδιοι που αποκάλεσαν την Ουκρανία «χώρα-πόρνη των Αμερικανών». Όλοι αυτοί που μπορεί σε μερικές μέρες, με την ψήφο κάποιων πολιτών, να κληθούν να αποφασίσουν για το μέλλον της χώρας.

Αν νομίζουν ότι ξεμπερδεύουν με τις ευθύνες τους αποδοκιμάζοντας ή διαγράφοντας ή ακόμα υποχρεώνοντας σε «έκφραση συγγνώμης» αυτούς που έπλασαν «καθ’ ομοίωσίν» τους κάνουν μεγάλο λάθος

Και θα μιλήσω επίσης και για όλους εκείνους που «ανακάλυψαν» επιτέλους το «τεκμήριο της αθωότητας» όχι βέβαια για να το σεβαστούν αλλά για να υπονομεύσουν την αξιοπιστία της καταγγέλλουσας με μια σειρά «λογικά» επιχειρήματα. «Σιγά μην είχε ανάγκη ο Γεωργούλης να βιάσει γυναίκα», «αν ήθελε να βιάσει κάποια, δικηγόρο της κομισιόν θα έβρισκε;», «θα την είχε παρατήσει και τον εκδικήθηκε», «δεν είπε το όνομά του αμέσως για να τον εκβιάζει». Κι όλα αυτά από ανθρώπους που δεν δίστασαν, ακόμα και στο πρόσφατο παρελθόν, να κουρελιάσουν το τεκμήριο της αθωότητας και να καταδικάσουν αμετάκλητα τους καταγγελλόμενους πριν ακόμα τους αποδοθούν κατηγορίες.

Είναι καιρός να μιλήσουμε για τον ρόλο των κομματικών καθοδηγητών αυτών των ανθρώπων. Αν νομίζουν ότι ξεμπερδεύουν με τις ευθύνες τους αποδοκιμάζοντας ή διαγράφοντας ή ακόμα υποχρεώνοντας σε «έκφραση συγγνώμης» αυτούς που έπλασαν «καθ’ ομοίωσίν» τους κάνουν μεγάλο λάθος. Όταν τα ψηφοδέλτια γεμίζουν με κάθε λογής και χρώματος γάτες, «αρκεί να πιάνουν ποντίκια», τότε, αργά ή γρήγορα, στη φάκα του λαϊκισμού θα πιαστούν και οι εμπνευστές της «πολιτικής» αυτής λογικής. Μόνο που όταν οι «γάτες» εγκατασταθούν στα έδρανα της Βουλής θα είναι ίσως πολύ αργά.

Και είναι επίσης καιρός, έναν μήνα πριν ανοίξουν οι κάλπες, να σταματήσουμε να μιλάμε για τους Γεωργούληδες, όσο κι αν αυτό δεν βολεύει κάποιους και να μιλήσουμε επί της ουσίας. Και η ουσία δεν είναι αν μας κάνει ο Ανδρουλάκης όταν παρακολουθείται και δεν μας κάνει όταν μας καταγγέλλει. Η ουσία είναι πώς και από ποιους θα κυβερνηθεί η χώρα. Η πολυδιαφημιζόμενη «προγραμματική σύγκλιση» έχει εξελιχθεί στο πιο σύντομο ανέκδοτο της προεκλογικής περιόδου. Το ερώτημα δεν είναι «αν βγαίνουν τα νούμερα» αλλά αν μπορεί να βγει ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα σταθερής διακυβέρνησης στην περίπτωση που κανένα κόμμα δεν εξασφαλίσει την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία. Εκτός αν κάποιοι εξακολουθούν να έχουν ως παράδειγμα σύγκλισης την πεντάλεπτη επίσκεψη του Καμμένου στον Τσίπρα το 2015…