ΣΥΡΙΖΑ και στρατηγική έντασης

Οι συνεχιζόμενοι καβγάδες για τις περιβόητες υποκλοπές και η πρόσφατη παράσταση του κ. Τσίπρα  στο Κοινοβούλιο, μαζί με την απαίτηση για «διάλυση της Βουλής», δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να βγει στο περιθώριο. Και μάλιστα με ένα κλαψούρισμα, όχι με έναν εντυπωσιακό κρότο. Αφού έχασε το στοίχημα της διακυβέρνησης, έχασε το στοίχημα της αντιπολίτευσης: ίσως η στρατηγική της έντασης την οποία εφαρμόζει να ικανοποιεί τον σκληρό πυρήνα των οπαδών του που είναι συνηθισμένοι στις υπεραπλουστεύσεις, στις σκιαμαχίες και στα ψέματα - όμως, οι περισσότεροι Έλληνες έχουν απομακρυνθεί από αυτό το σχήμα κομματικής και δήθεν ταξικής εχθρότητας. Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται σήμερα ως κόμμα της παλιάς σχολής, εξωκοινοβουλευτικό και εξωθεσμικό, το οποίο προσπαθεί να δημιουργήσει αίσθημα ανασφάλειας στον πληθυσμό ώστε οι πολίτες να αναζητήσουν καταφύγιο σε μια ισχυρή αριστερή, «αντιφασιστική» κυβέρνηση: καλλιεργεί την ιδέα ότι ζούμε σε αυταρχικό καθεστώς μυστικών υπηρεσιών και παρακράτους, άκρατου νεοφιλελευθερισμού και υποδούλωσης στο Μεγάλο Κεφάλαιο. Και εφόσον πάθαμε όσα μάθαμε από την επάρατη χούντα του Μητσοτάκη, πρέπει τώρα να ξανανοίξει ο δρόμος για μια επιστροφή στο «καλό» αυταρχικό καθεστώς με τις «καλές» μυστικές υπηρεσίες, το «καλό» παρακράτος και την καλοπροαίρετη συγχώνευσή του με τον κομματικό μηχανισμό.

Η συριζαϊκή αντιπολίτευση αντέγραψε, ανεπίγνωστα -μιας και δεν έχει ούτε γνώσεις, ούτε γνώση- τη στρατηγική της έντασης που έχει δοκιμαστεί πλειστάκις στο παρελθόν από φασιστοειδείς ακροαριστερές και ακροδεξιές ομάδες και η οποία, σε ορισμένες χρονικές περιόδους, περιελάμβανε συνωμοσίες, υπόγειες διασυνδέσεις και τρομοκρατία. Ο στόχος του είναι να διαβρώσει ακόμα περισσότερο η σχέση του πολίτη με το κράτος· να χάσουμε κάθε εμπιστοσύνη στο πολίτευμα και στους θεσμούς, να βροντοφωνάξουμε «Όλοι είναι ψεύτες και κλέφτες!». Κάτι τέτοιο δεν είναι δύσκολο να επιτευχθεί: οι Έλληνες σέρνουν πίσω τους οθωμανικές συνήθειες και προσλήψεις της πραγματικότητας. Άλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσε να συλλάβει κάποιο δύσκολο στόχο: βαδίζει σε πεπατημένες οδούς ψυχολογικού πολέμου, δυσφήμισης και μαύρης προπαγάνδας. Όποιος δεν του κάνει τα χατίρια γίνεται ευάλωτος σε λασπολογία· κι αν ένα μέρος του πληθυσμού τού γυρίζει την πλάτη, επιδίδεται σε επιχειρήσεις «διαίρει και βασίλευε» στρέφοντας τους μεν εναντίον των δε. Η διαδικασία «διαίρει και βασίλευε» προβλέπει την ενθάρρυνση του κοινωνικού κατατεμαχισμού μέσω της αντίθεσης εχόντων-μη εχόντων και μέσω της επίκλησης του φασισμού για οποιαδήποτε ιδέα ή ενέργεια δεν ταιριάζει με το αριστερό αφήγημα. Ως συνιστώσα της ρητορικής της συριζαϊκής αντιπολίτευσης, η προπαγάνδα συνοδεύεται από υπερβολική διόγκωση των αδυναμιών της κυβέρνησης, από διαστρέβλωση οποιασδήποτε κυβερνητικής επιτυχίας κι από εκείνο το πνεύμα της μιζέριας που καθιστά τον καθένα από μας θύμα της άτιμης κοινωνίας. Στη βάση αυτής της τακτικής δεν υπάρχει τίποτα που να αξίζει ιδιαίτερη ανάλυση: υπάρχει ανοησία, άγνοια της ιστορίας, μη κατανόηση του κόσμου, ανεντιμότητα. Η υπόθεση Καλογρίτσα, τα ψέματα περί «μικρής Μαρίας», η πλήρης απροθυμία συνεργασίας στα εθνικά ζητήματα, οι προσπάθειες αποσταθεροποίησης, η στήριξη παράλογων αιτημάτων διαφόρων κοινωνικών ομάδων - όλα αυτά και πολλά άλλα δίνουν την εικόνα μιας Ελλάδας χωρισμένης στα δύο, ανίσχυρης και παραπαίουσας, όπου ακόμα και η ημερομηνία των εκλογών εξαρτάται από πιέσεις, προσωπικές επιδιώξεις και επιθυμίες.