Η δικαίωση Ανδρουλάκη και το διαφορετικό πολιτικό ήθος

Ένα βασικό ερώτημα που απασχολεί διαχρονικά τους πολιτικούς και τα επιτελεία τους είναι οι δημοσκοπήσεις. Αν, δηλαδή, θα διαμορφώνουν την ατζέντα τους ή, ακόμα και τις θέσεις τους, με βάση τα στοιχεία που προκύπτουν από αυτές. Αν θα είναι «έρμαιο» των διαθέσεων των πολιτών ή θα πρέπει οι αποφάσεις τους να είναι στη βάση αρχών ή ακόμα και να έχουν οι πολιτικές τους ένα πιο παιδευτικό ρόλο. Για να μιλήσω και λίγο με όρους Γκράμσι, αν το κόμμα μπορεί να αποτελεί έναν συλλογικό διανοούμενο. Το ερώτημα σε σχέση με τις δημοσκοπήσεις έγινε κυρίαρχο τους τρεις προηγούμενους μήνες στο ΠΑΣΟΚ αλλά και στους «φίλους» του κόμματος. Πρωτίστως οι… φίλοι του πρωθυπουργού και όχι μόνο, ρωτούσαν ή σχολίαζαν απευθυνόμενοι στο ΠΑΣΟΚ: «Δεν βλέπετε πως το θέμα των παρακολουθήσεων δεν πουλάει ή δεν ενδιαφέρει;». Kαι συμπλήρωναν, έχοντας βγάλει τα συμπεράσματά τους: «Τότε γιατί το συνεχίζετε;».

Φυσικά, όλο αυτό δεν γινόταν από ενδιαφέρον για τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, αλλά επειδή ήθελαν να μην αναφέρεται ο Ανδρουλάκης και τα στελέχη του στο θέμα, μήπως και φύγει τελείως από την επικαιρότητα. Και η αλήθεια είναι πως για ένα διάστημα το θέμα είχε, κατά το δημοσιογραφικό κλισέ, κάτσει. Επανήλθε πλέον ως κυρίαρχο ζήτημα της επικαιρότητας και μάλιστα κάποιοι εκτιμούν πως ίσως αποτελέσει καταλύτη εξελίξεων ή ακόμα και λόγο επίσπευσης των εκλογών.

Ανεξάρτητα από τα προαναφερθέντα και το ερεβώδες του θέματος, η υπόθεση των παρακολουθήσεων αποτελεί μια προσωπική δικαίωση για τον Νίκο Ανδρουλάκη. Ο οποίος από την πρώτη μέρα υποστήριζε πως το θέμα δεν είναι προσωπικό, αλλά έχει να κάνει με τη δημοκρατική λειτουργία της χώρας. Ο οποίος, καίτοι νέος, χειρίστηκε το ζήτημα με απόλυτα θεσμικό τρόπο, χωρίς λεκτικές υπερβολές και χωρίς να θέλει να κερδοσκοπήσει πολιτικά. Τίποτα από τα τρία αυτά στοιχεία δεν είναι αυτονόητα, ούτε και θα μπορούσε κάποιος να τον κατηγορήσει αν αξιοποιούσε στο έπακρο τις παρακολουθήσεις. Τα πάντα στην πολιτική έχουν να κάνουν με το πολιτικό ήθος και τον κώδικα αξιών που διακατέχεται ο κάθε άνθρωπος. Για αυτό, λοιπόν, και έχω την πεποίθηση πως στο τέλος της ημέρας ο κ. Ανδρουλάκης κέρδισε πολλούς προσωπικούς πόντους. «Πόντοι» που είναι αφενός χρήσιμοι για το κόμμα του, αφετέρου για το πολιτικό μας σύστημα. Διότι μέσα στο βούρκο της σφοδρής αντιπαράθεσης, των τρολ, των χτυπημάτων κάτω από τη ζώνη, της αξιοποίησης ανίερων μέσων, υπάρχει ένας νέος πολιτικός αρχηγός που επιλέγει ένα διαφορετικό δρόμο. «Δρόμο» δύσβατο άλλα σίγουρα πάνω σε ράγες αρχών, που στο τέλος της ημέρας και δικαιώνονται και αναγνωρίζονται.