Ο Μάνος Βουλαρίνος σχολιάζει το κατέβασμα των αφισών του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ στην Αθήνα.
Υπάρχουν πράγματα τα οποία δεν γίνονται ποτέ. Πράγματα τα οποία δεν τολμάς ούτε να σκεφτείς ότι μπορεί να γίνουν. Δεν ξέρεις γιατί δεν γίνονται αλλά υποψιάζεσαι ότι για να μη γίνονται θα πρέπει να είναι φυσικώς αδύνατα και πως αν ποτέ γίνουν, αυτοί που τα έκαναν θα τιμωρηθούν από δυνάμεις του πεπρωμένου που ορίζουν τη μοίρα των ανθρώπων. Όλοι ξέρουμε ότι του σπανού τα γένια, το άναμα φλας σε αλλαγή λωρίδας ή το κατέβασμα αφισών της Αριστεράς (η ΝΔ έχει έτσι κι αλλιώς σταματήσει να βάζει αφίσες) δεν μπορούν να γίνουν. Ή μηπως μπορούν; (μουσική μυστηρίου και αγωνίας)
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όπως θα ξέρετε όσοι ζείτε ή κινείστε στην πρωτεύουσα, τις τελευταίες ημέρες οι κολώνες της πόλης είχαν γεμίσει από την αφίσα του Αλέκση με φόντο την ιαπωνική σημαία και την αφίσα του ΚΚΕ που ενημέρωνε για την καθιερωμένη ομιλία του συντρόφου γενικού γραμματέως Κουτσούμπα στο πανηγύρι της ΚΝΕ (ή ίδια είναι κάθε χρόνο, αλλά έτσι γίνεται στις θρησκευτικές τελέτες, δεν αλλάζει το κείμενο του αρχιερέα). Τίποτα παράξενο μέχρι εδώ. Άλλωστε η αφισοκόλληση (αφισορύπανση όπως τη λένε οι νεοφιλελεύθεροι χουντικοί) δεν είναι απλώς αναφαίρετο δικαίωμα της Αριστεράς αλλά και λειτουργικός τρόπος επικοινωνίας με τους ψηφοφόρους της καθώς πολλοί σύντροφοι δεν έχουν ακόμα καταφέρει να έρθούν μαζί μας στον 21ο αιώνα και οι αφίσες είναι ο μόνος τρόπος που έχουν να ενημερωθούν για συγκεντρώσεις και άλλες κομματικές τελετές. Επίσης ο σεβασμός στις αφίσες, όπου κι αν αυτές έχουν τοποθετηθεί, είναι ένας τρόπος για να δείξουμε όλοι οι υπόλοιποι τον σεβασμό που πρέπει στους αγώνες της Αριστεράς, από τον αγώνα για να γίνει η Ελλάδα σοβιετική δικτατορία τη δεκαετία του 1940 μέχρι τον σύγχρονο αγώνα για στήριξη του Πούτιν και της γενοκτονίας των Ουκρανών.
Κανείς δεν διανοήθηκε ότι είναι ποτέ δυνατόν αφίσες της Αριστεράς να κατέβουν γι’ αυτό και κανείς ποτέ δεν το επιχείρησε (τουλάχιστον όχι πριν λάβει χώρα το γεγονός για το οποίο ενημερώνουν τους πιστούς). Και ξαφνικά ο δήμος Αθηναίων παραμονή της ιαπωνικής παράστασης του Αλέκση (ή ό,τι άλλο είναι αυτό που διαφημιζόταν με τον ιαπωνικό ήλιο) και δύο εβδομάδες πριν την ομιλία Κουτσούμπα αποφασίζει να κατεβάσει τις άφισες! Και οι Αθηναίοι κοιτάζουν σοκαρισμένοι.
Όχι επειδή κάποιοι τόλμησαν να δείξουν ασέβεια στους αγώνες της Αριστεράς για ακόμα περισσότερες βρωμιές στην πόλη, όχι επειδή διέπραξαν μια ύβρι απέναντι σε ανθρώπους που προσπαθούν να κάνουν πολιτική σε έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνουν, αλλά επειδή έχουν περάσει τουλάχιστον τρια εικοσιτετράωρα και ακόμα σε κανέναν από τους υπεύθυνους για την ύβρι αυτή δεν έχει πέσει φωτιά σε σχήμα σφυροδρέπανου να τον κάψει. Καμιά καταστροφή δεν έχει χτυπήσει την πόλη και η ζωή μοιάζει να κυλάει όπως και πριν παρότι αυτό που κανείς δεν πίστευε ότι μπορούσε να γίνει, έγινε.
Πράγμα που σημαίνει ότι όπου δεν γίνεται, δεν είναι επειδή είναι αδύνατο να γίνει, αλλά επειδή οι δήμαρχοι, οι περιφερειάρχες και οι λοιποί παράγοντες του τόπου δεν θέλουν να το κάνουν. Ίσως επειδή αγαπούν τη βρωμιά όσων κάνουν τις πόλεις και τις γειτονιές μας τον κομματικό τους πίνακα ανακοινώσεων, ίσως επειδή φοβούνται το άγνωστο ή ίσως επειδή κι αυτοί σαν τους συντρόφους δυσκολεύονται να έρθουν στον 21ο αιώνα. Και μπράβο τους.
Η τραγωδία της έγινε το αποστωμωτικό επιχείρημα για κάθε αντιπολιτευόμενο λόγο και όχι μόνον κατά της κυβερνητικής ολιγωρίας αλλά και κατά των ψηφοφόρων της, κατά της ιστορίας! Και αυτή πρέπει να ξαναγραφτεί.
17°
