Οι γέφυρες της Δημοκρατίας και τα προγεφυρώματα του λαϊκισμού

Το θέμα των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων που τάραξε τα πολιτικά νερά του Αυγούστου δεν φαίνεται να αντιμετωπίζεται από τις πολιτικές δυνάμεις με τη σοβαρότητα που έχει για τη Δημοκρατία και τη χώρα. Κάποιες έσπευσαν να το εντάξουν άμεσα στην κομματική τους ατζέντα εν αναμονή των δημοσκοπήσεων του φθινοπώρου. Άλλες φρόντισαν να βγάλουν συμπεράσματα για τις πολιτικές εξελίξεις προεξοφλώντας ακόμα και μελλοντικές κυβερνητικές συμμαχίες. Το πολιτικό σύστημα, με φωτεινές εξαιρέσεις, αρνείται να αποδεχθεί την ζοφερή πραγματικότητα. Ότι δηλαδή, αρκετές δεκαετίες μετά τα πέτρινα χρόνια, η ΕΥΠ αναβιώνει στη μνήμη πρακτικές της αλήστου μνήμης ΚΥΠ, επιδεικνύοντας «υπερβάλλοντα ζήλο» κατά παράβαση των θεσμικών της καθηκόντων.

Η θεμελιώδης αρχή της υπεράσπισης των ατομικών ελευθεριών δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο κομματικής αντιπαράθεσης σε ένα δημοκρατικό κράτος δικαίου. Και όσοι «οπαδοί» της σημερινής κυβέρνησης αντιμετωπίζουν την ασκούμενη κριτική προς τον πρωθυπουργό μέσα από αυτό το πρίσμα, προσφέρουν κακές υπηρεσίες και στον ίδιο και τη χώρα. Η «συγγνώμη» που ζήτησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το «λάθος» που παραδέχτηκε θα έχουν αξία μόνο όταν αποκτήσουν ουσιαστικό περιεχόμενο. Γιατί το λάθος δεν είναι ότι βγήκε η παρακολούθηση στη φόρα ούτε ότι δεν πρόλαβε ο πρωθυπουργός να τη σταματήσει -πώς θα μπορούσε άλλωστε;-, αλλά ότι παραβιάστηκε ακόμα και το ισχύον διάτρητο θεσμικό πλαίσιο που διέπει την κρατική υπηρεσία που είναι υπεύθυνη για την εθνική ασφάλεια. Πήραμε ήδη μια αίσθηση του κινδύνου δημιουργίας εσωτερικών εχθρών με αφορμή τα υπονοούμενα που ακούστηκαν στη Βουλή για τους μουσουλμάνους βουλευτές.

Η προστασία των προσωπικών δεδομένων είναι πρωτεύουσα θεσμική προτεραιότητα και κανένας υπεύθυνος και ενεργός πολίτης δεν έχει το δικαίωμα να την εκχωρήσει στο κόμμα που καταπάτησε κάθε έννοια Δημοκρατίας συγκυβερνώντας με την Ακροδεξιά ως «πρώτη φορά Αριστερά» και όσων ταυτίστηκαν στην πορεία με αυτό. Πού ήταν άραγε η «ιερή αγανάκτηση» που τόσο υποκριτικά εκφράζουν σήμερα ορισμένοι, όταν άκουγαν τα στελέχη των Συριζανέλ να δεσμεύονται ότι θα ελέγξουν τους αρμούς της εξουσίας ή όταν τα παρακυκλώματα έβαζαν «κουκουλοφόρους» μάρτυρες να σπιλώσουν, ακόμα και μέσα στη Βουλή, πολιτικούς αντιπάλους χωρίς στοιχεία, όπως αποδείχτηκε πανηγυρικά; Πώς αντέδρασαν όταν η ηγεσία τους επιχειρούσε να περιορίσει και να ελέγξει τα τηλεοπτικά κανάλια και έπαιζε κορώνα-γράμματα την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας με το προκλητικά αντιδημοκρατικό δημοψήφισμα;

Η Δημοκρατία είναι το ασφαλές καταφύγιο του κράτους δικαίου, των ατομικών δικαιωμάτων, της έκφρασης της ελεύθερης βούλησης των πολιτών. Στον αδιάκοπο αγώνα για την υπεράσπιση των θεσμών της δεν χωρούν εκπτώσεις αξιών και συμβιβασμοί με κομματικές σκοπιμότητες. Οι υπαρκτές θεσμικές αδυναμίες της σημερινής Δημοκρατίας δεν μπορεί να γίνουν οι κερκόπορτες για την επιστροφή ενός επικίνδυνου και καταδικασμένου παρελθόντος. Περιθώρια για νέες αυταπάτες και άλλες «προοδευτικές» περιπέτειες δεν υπάρχουν. Η χώρα χρειάζεται γέφυρες που θα ενώνουν και θα ενισχύουν το αντιλαϊκιστικό πολιτικό μέτωπο και όχι συγκυριακά προγεφυρώματα που στήθηκαν για την εξυπηρέτηση της επανόδου του κάθε χρώματος και μορφής λαϊκισμού στην εξουσία.