Πού πας, κακόμοιρε Ζελένσκι

Πολύ μας τα χάλασε αυτός ο μαυριδερός ομογενής που βγήκε και μίλησε στη Βουλή. Με τέτοια φάτσα δηλαδή, πώς είναι δυνατόν να πούμε ότι οι Ουκρανοί «είναι σαν κι εμάς»; Πώς να «μεροληπτήσουμε» γι αυτούς τους πρόσφυγες και όχι για τους Σύριους ή τους Αφγανούς; Γιατί βέβαια το είχαμε χάψει το παραμυθάκι.

Νομίζαμε ότι οι Ουκρανοί πριν πολεμήσουν πίνουν καπουτσίνο και το βράδυ πλαγιάζουν διαβάζοντας το «Πόλεμος και ειρήνη». Α και βέβαια ότι όλοι είναι ξανθοί γιατί το έχουμε ένα απωθημένο με το ξανθό γένος στην Ελλάδα. Υπάρχει και ο ρηχός ανθρωπισμός. Άσε κι εκείνο το τάγμα του Αζόφ. Ναζί δεν είναι οι μισοί σχεδόν εκεί μέσα; Τι μας έλεγε ότι πολεμά τους Ρώσους ναζί, όταν κοιμάται μαζί με ναζί; Πώς να το δεχθείς αυτό;

Εντάξει και σε εμάς, στα τμήματα της ΕΛ.ΑΣ. η Χρυσή Αυγή έπαιρνε κάτι τρελά ποσοστά, άλλο το ένα όμως, άλλο το άλλο. Μη τα μπλέκουμε. Κι εσύ, βρε κακομοίρη Ζελένσκι, τι νομίζεις με ένα «ελευθερία ή θάνατος» θα μας ρίξεις; Ή μήπως νόμιζες ότι θα μας πάρουν τα κλάματα με έναν ομογενή; Για το Κυπριακό κουβέντα δεν είπες, σε εξαγόρασαν με τα ντρόουνς οι Τούρκοι; Νόμιζες ότι θα τη βγάλεις καθαρή επειδή θα απουσίαζαν ο Κουτσούμπας με τον Βαρουφάκη αλλά σου ξέφυγε ο Λοβέρδος.

Πώς είπατε; Το βασικό είναι ότι έχουμε μια εισβολή μιας χώρας σε μια άλλη ανεξάρτητη χώρα; Ότι ένας δικτάτορας πάει να μας επιβάλει τη δική του εκδοχή της αυτοκρατορίας; Ότι μπροστά στα μάτια μας, μέσα στην Ευρώπη μας, εξελίσσεται μια απίστευτη ανθρωπιστική καταστροφή; Ότι ολόκληρες πόλεις έχουν καταστραφεί και εκατοντάδες ή και χιλιάδες άμαχοι έχουν πεθάνει με τον πιο φριχτό τρόπο; Ότι έχουν γίνει εγκλήματα πολέμου; Εντάξει μωρέ τα ξέρουμε αυτά. Εμείς σχολιάζουμε αυτά που γίνονται εδώ, στη δική μας Βουλή. Τα σημαντικά. Ξέρετε, γιατί πήγε ο Νταλάρας στο Μουσικό Κουτί.

Και για να μην έχουμε παρανοήσεις. Είναι εντυπωσιακή η ικανότητά μας να μετατρέπουμε τα πάντα σε αφορμές για να τσακωθούμε μεταξύ μας, να δείξουμε στους «άλλους» την ηθική μας υπεροχή, την ώρα που στην πραγματικότητα λίγο μας ενδιαφέρει η ουσία.

Και η ουσία είναι η εισβολή του Πούτιν. Όχι τα ροζ συννεφάκια μέσα στα οποία ζούμε. Ούτε οι δικές μας βεντέτες που μας κάνουν να βλέπουμε τα πάντα στον κόσμο γύρω μας, μέσα από τον αφαλό μας. Και βέβαια δεν αγαπήσαμε ξαφνικά τους Ουκρανούς ούτε τρέφουμε αυταπάτες ότι, όπως κάθε κοινωνία, έχει και τους αγίους και τα καθάρματα που της αναλογούν. Ούτε μισήσαμε φυσικά του Ρώσους. Απλώς αυτή τη στιγμή, την ανάγκη για ανθρώπινη αλληλεγγύη την έχουν οι άλλοι.