Το μακελειό στο Στρατοδικείο το 1993: Ο πατέρας που πήρε τον νόμο στα χέρια του και σκότωσε δύο δικηγόρους

Τα ξημερώματα της Κυριακής 21 Ιουλίου 1991 στις 4 τα ξημερώματα, μία παρέα 7 αγοριών από τη Χαλκίδα, ηλικίας από 15 έως 19 ετών επέστρεφε από διασκέδαση. Μετά το ξεφάντωμα στο «NEGRO» στην περιοχής της Γλύφας, η παρέα δεν έβρισκε ταξί για να επιστρέψει στη Χαλκίδα και όλοι μαζί αποφάσισαν να γυρίσουν με τα πόδια. Ξεκίνησαν να περπατούν στο δεξιό μέρος του δρόμου.

Όμως, 200 μέτρα μετά τη στροφή ένα αυτοκίνητο, που οδηγούσε με μεγάλη ταχύτητα ο 32χρονος, τότε, υποσμηναγός της Αεροπορίας Δημήτρης Κουρούπης, με συνοδηγό τον 26χρονο κουνιάδο του, με κατεύθυνση προς την Χαλκίδα, «θέρισε» τους 5 από τους 7 νεαρούς.

Ο υποσμηναγός, όπως αποδείχθηκε, οδηγούσε υπό την επήρεια αλκοόλ. Από τη σφοδρή σύγκρουση έχασαν τη ζωή τους πέντε αγόρια, ανάμεσά τους και δύο αδέλφια. Μεταξύ των θυμάτων ήταν και ο 16χρονος Κωνσταντίνος Ντρούζος, ο οποίος υπέκυψε στα τραύματά του στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών. Μόνο δύο από τα επτά αγόρια σώθηκαν, ο 19χρονος Αλέξης Σαμψών και ο 18χρονος Βάγιας Κατσός, που περπατούσαν περίπου 10 μέτρα μπροστά από την υπόλοιπη παρέα.

Η καταδίκη που προκάλεσε οργή

Ο υποσμηναγός Δημήτρης Κουρούπης, καταδικάστηκε πρωτόδικα για φόνους εξ αμελείας με μία ποινή, των μόλις 4 ετών και 8 μηνών φυλάκισης. Μάλιστα, προς έκπληξη όλων, έμεινε οκτώ μήνες στη φυλακή και με δική του αίτηση η ποινή μετατράπηκε σε εξαγοράσιμη και αφέθηκε ελεύθερος για να επιστρέψει στην κανονική του ζωή και την υπηρεσία του. Το γεγονός αυτό προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων τόσο από τους γονείς όσο και από τα μέσα ενημέρωσης, κάτι που οδήγησε σε έφεση και ορίστηκε δικάσιμος στο Αναθεωρητικό Δικαστήριο για την 1η Απριλίου του 1993.

Αθανάσιος Ντρούζος: Ο πατέρας που αποφάσισε να εκδικηθεί

Μεταξύ των παιδιών που υπέκυψαν στο νοσοκομείο ήταν ο Κωνσταντίνος Ντρούζος. Ο πατέρας του, Αθανάσιος Ντρούζος, ζώντας μέσα στον αβάσταχτο πόνο από τον χαμό του μοναχογιού του και βλέποντας τα δικαστήρια να ρίχνουν στα μαλακά τον δράστη, αρχίζει να οργανώνει ένα σχέδιο με στόχο να πάρει ο ίδιος την κατάσταση στα χέρια του. Οι συγχωριανοί του ανέφεραν ότι λίγες μέρες πριν από το τραγικό περιστατικό στο Ρουφ είχε φροντίσει να ανοίξει λάκκο δίπλα στον τάφο του γιου του, ενώ μονολογούσε: «Γιε μου, πολύ σύντομα θα έρθω κοντά σου».

Το μακελειό στο Στρατοδικείο του Ρουφ

Στην αίθουσα του Στρατοδικείου εκείνη την ημέρα βρίσκονταν οι γονείς και συγγενείς όλων των παιδιών που χάθηκαν, οι δικηγόροι, οι δικαστές και δεκάδες δημοσιογράφοι που κάλυπταν τη δίκη που είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον του κοινού. Ενώ η ακροαματική διαδικασία εξελισσόταν ομαλά, γύρω στις 7 το απόγευμα, ο Αθανάσιος Ντρούζος πετάγεται από τη θέση του και με το όπλο στο χέρι πιάνει τον μάρτυρα υπεράσπισης και συνοδηγό του υποσμηναγού το βράδυ του περιστατικού Φώτη Σακελλαράκη και απειλεί ότι θα τον σκοτώσει.

Κρατώντας τον πλέον ως όμηρο, κατευθύνεται προς την έδρα και ζητά από τους αστυνομικούς που βρίσκονταν στην αίθουσα να παραδώσουν τα όπλα τους. «Πείτε την αλήθεια. Θα σας σκοτώσω όλους...», φώναζε ο Ντρούζος, που βρισκόταν σε κατάσταση αμόκ. Οι αστυνομικοί διστάζουν, όμως ο πρόεδρος του δικαστηρίου πείθει τον έναν από αυτούς, τον Κωνσταντίνο Κουτουλάκη, να αφήσει το περίστροφό του, το οποίο παίρνει και αυτό στα χέρια του ο Ντρούζος, απειλώντας να τους σκοτώσει όλους.

Ζητά από τον αστυνομικό να δέσει με μονωτική ταινία που είχε μαζί του τους δικηγόρους υπεράσπισης και τον κατηγορούμενο υποσμηναγό και μετά ζητά να γίνει το ίδιο και με τους δικαστές. Σε έξαλλη κατάσταση και κραδαίνοντας τα δύο όπλα, ζητά να ομολογήσουν ότι ο κατηγορούμενος σκότωσε τα παιδιά ενώ βρισκόταν σε κατάσταση μέθης. Παρ’ όλες τις προσπάθειες των δικαστών και όλων όσων ψύχραιμων είχαν παραμείνει στην αίθουσα να τον ηρεμήσουν, ο Αθανάσιος Ντρούζος ήταν πλέον εκτός εαυτού και η κατάσταση είχε αρχίσει να ξεφεύγει.

Όταν πλέον αντιλήφθηκε ότι είχε καταφθάσει η Άμεση Δράση, αρχίζει να πυροβολεί προς τους δεμένους ομήρους. Νεκροί μέσα στο δικαστήριο έπεσαν οι δύο δικηγόροι υπεράσπισης, Χρήστος Μπάκας και Δημοσθένης Αβράμης, ενώ τραυματίστηκαν ο κατηγορούμενος, ο μάρτυρας υπεράσπισης και τρεις δικαστές. Μέσα στον γενικευμένο πανικό, ο Αθανάσιος Ντρούζος σηκώνει το πιστόλι, το φέρνει στον κρόταφό του και πυροβολεί, παίρνοντας τη ζωή του και εκπληρώνοντας με αυτόν τον τρόπο την υπόσχεση που είχε δώσει στο νεκρό παιδί του, να ταφεί δίπλα του στο χωριό Μπολάτι της Κορινθίας.

Ο υποσμηναγός Δημήτρης Κουρούπης, τραυματίστηκε και στη συνέχεια εξαγόρασε και πάλι την ποινή του και αφέθηκε ελεύθερος.

Οι αποζημιώσεις και η πολυετής δικαστική διαμάχη

Αργότερα έγιναν αγωγές για χρηματική αποζημίωση, που έγιναν δεκτές, αν και το ποσό που επιδικάστηκε ήταν αδύνατον να πληρωθεί από τον Κορούπη. Τελικά, μετατράπηκε σε προσωποκράτηση στη μονάδα του στο Τατόι. Υπήρξαν επίσης αγωγές κατά του Δημοσίου για ελλιπή φύλαξη των δικαστηρίων, από τις οποίες επιδικάστηκαν αποζημιώσεις στα οικεία πρόσωπα των δύο δολοφονημένων δικηγόρων, αν και με αρκετές δικαστικές διαμάχες και τις χαρακτηριστικές πολυετείς καθυστερήσεις της ελληνικής Δικαιοσύνης.

Όπως αναφέρθηκε σε δημοσίευμα στο Έθνος, η ευθύνη του Δημοσίου, λόγω των παραλείψεων και της αδράνειας που επέδειξαν τα αρμόδια όργανα, με συνέπεια να μην αποτραπεί το μακελειό, αναγνωρίστηκε με τελεσίδικη απόφαση του δικαστηρίου και επιδικάστηκαν οι οφειλόμενες χρηματικές ικανοποιήσεις στους συγγενείς των θυμάτων για τον άδικο χαμό των οικείων τους. Στη μία περίπτωση αναγνωρίστηκε υποχρέωση καταβολής 305.208 ευρώ σε 9 πολύ στενούς συγγενείς του θύματος.

Ωστόσο το ζήτημα των αποζημιώσεων παρέμεινε σε εκκρεμότητα σε ό,τι αφορά τις αποζημιώσεις που όφειλε να καταβάλει το Δημόσιο στα ανήλικα παιδιά του ενός από τα θύματα (δικηγόρου και καθηγητή Πανεπιστημίου) υποκαθιστώντας τον στην υποχρέωση για διατροφή τους, που φυσιολογικά θα τους παρείχε, τουλάχιστον έως το τέλος των σπουδών τους, αν δεν είχε κοπεί βίαια το νήμα της ζωής του.

Το Δημόσιο στην κύρια δίκη προσπάθησε μάταια να αποποιηθεί κάθε ευθύνης με τον ισχυρισμό ότι όλα έγιναν χωρίς καμία παράλειψη των οργάνων του. Το ίδιο προσπάθησε να πετύχει και ενώπιον του ΣτΕ, ώστε να περικόψει τα ήδη περιορισμένα ποσά που οφείλονταν στα παιδιά, μολονότι είχε πετύχει να γίνει συμψηφισμός ανάμεσα στη μικρή σύνταξη που έπαιρναν λόγω θανάτου και στην αποζημίωση π διατροφής που δικαιούνταν για περιορισμένο διάστημα, έως την ολοκλήρωση των σπουδών τους.

Αυτό που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση είναι ότι η σχετική αντιδικία έχει καθυστερήσει πάρα πολύ και θα συνεχιστεί για πολλά ακόμα χρόνια, αφού μετά την τωρινή αναιρετική απόφαση του ΣτΕ θα χρειαστούν τουλάχιστον δύο δίκες για ένα θέμα αναδρομικών οφειλών ιδιαίτερα απομακρυσμένων από τη χρονική πραγματικότητα, για αποζημίωση διατροφής εν όψει και σπουδών, ενώ η δικαιούχος κόρη του θύματος είναι ήδη 32 ετών και όταν η υπόθεση καταστεί αμετάκλητη μπορεί και να έχει περάσει τα 40.