Συνειδητή συσκότιση της πραγματικότητας με πολιτικές προεκτάσεις
Λαϊκίστικες πολιτικές δυνάμεις στηρίζουν την ύπαρξή τους στην εξαπάτηση και παραπλάνηση του κόσμου, βασικά παραποιώντας την πραγματικότητα και καταργώντας την αλήθεια
Ο πόλεμος στην Ουκρανία, ο εμβολιασμός, η διάθεση των κονδυλίων και οι λαϊκίστικες πολιτικές δυνάμεις που δημιουργούν ένα τοξικό πολιτικό περιβάλλον.
Το γεγονός ότι η Ρωσία εισέβαλε στη γειτονική Ουκρανία για να την καταστρέψει ολοσχερώς, στη βάση στρατιωτικού σχεδίου, είναι αναμφισβήτητο, ανεξαρτήτως των κινήτρων και των προθέσεών της.
Το πώς το κάθε υποκείμενο (άτομο ή κράτος ή διεθνείς οργανισμοί ή πολιτικοί σχηματισμοί) αντιλαμβάνεται αυτήν την εισβολή, αποδεχόμενο ακόμα και το εάν είναι εισβολή, είναι κάτι το διαφορετικό και εμπίπτει στον χώρο της ερμηνείας, της εκλογίκευσης, αλλά και του υποκειμενικού συμφέροντος. Παρ’ όλα αυτά η αλήθεια η οποία προκύπτει από την αντίληψη της πραγματικότητας είναι ότι στις 24 Φεβρουαρίου και σε συγκεκριμένη ώρα ο ρωσικός στρατός εισέβαλε στο έδαφος της Ουκρανίας.
Συνεπώς πρόκειται, πρώτα απ’ όλα, για μια στρατιωτική εισβολή πριν ακόμα «ξεκινήσει» ένας πόλεμος. Πριν δηλαδή οι εισβαλλόμενοι επιχειρήσουν να αμυνθούν. Κάτι το οποίο δεν θα ίσχυε μέχρι τη στιγμή όπου θα αποφάσιζαν να αμυνθούν, ή όχι, και τότε φυσικά θα «ξεσπούσε» ένας πόλεμος μεταξύ δύο αντιπάλων στρατών, των επιτιθέμενων και αμυνόμενων. Και φυσικά πρόκειται για την κατάργηση της ειρήνης στη συγκεκριμένη περιοχή.
Ας έρθουμε τώρα στο προκείμενο: γιατί κάποια κόμματα ή κράτη, η συλλογικότητες, μιλούν για πόλεμο και δεν τονίζουν το ζήτημα της στρατιωτικής εισβολής ενός κράτους σ’ ένα άλλο; Γιατί συσκοτίζουν συνειδητά την πραγματικότητα; Η απάντηση είναι απλή και άμεση: το κάνουν για λόγους πολιτικού συμφέροντος.
Στη χώρα μας τα πράγματα είναι λίγο-πολύ ξεκάθαρα: υπάρχουν λαϊκίστικες πολιτικές δυνάμεις οι οποίες στηρίζουν την ύπαρξή τους στην εξαπάτηση και παραπλάνηση του κόσμου, βασικά παραποιώντας την πραγματικότητα και καταργώντας την αλήθεια.
Το ίδιο έγινε και με την πτώχευση του ελληνικού δημοσίου, όπου πάλι για λόγους πολιτικούς, υπεύθυνα ήταν τα μνημόνια και όχι η ασυδοσία του δημοσίου που χρέωσε τη χώρα. Το ίδιο έγινε και με το ζήτημα του εμβολιασμού για την προστασία σε μια μέχρι τότε άγνωστη επιδημία η οποία είχε πάρει τα χαρακτηριστικά της πανδημίας, οργανώνοντας ένα «αντιεμβολιαστικό» κίνημα. Το ίδιο γίνεται τώρα με βάση τη διάθεση των κονδυλίων, αν θα πάνε για την ανάπτυξη ή για επιδόματα.
Αυτές οι λαϊκίστικες πολιτικές δυνάμεις επιχειρούν διαρκώς να διαιρέσουν τους πολίτες, με ψέματα και τερατολογίες, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερα τοξικό πολιτικό περιβάλλον, μπας και ξαναπάρουν τη διακυβέρνηση της χώρας. Πρόκειται για δυνάμεις οι οποίες υπηρετούν την κοινωνική αδικία με βάση την πολιτική υποκρισία και επί της ουσίας ενεργούν σε βάρος της χώρας, των δημοκρατικών αξιών και των πολιτών της. Είναι επικίνδυνοι!
Η 90ή ΔΕΘ βρίσκει την ελληνική οικονομία στο τέλος μιας ιστορικής περιόδου χρηματοδότησης από το Ταμείο Ανάκαμψης και μπροστά στο δύσκολο τεστ της επόμενης ημέρας.
Από τα πρώτα περίπτερα του 1926 και τη μεταπολεμική έκρηξη έως τη σημερινή οικονομική και πολιτική σκηνή της χώρας, η ΔΕΘ συμπληρώνει έναν αιώνα ζωής και ετοιμάζεται για το μέλλον
Ο «πελάτης» αξιολογεί τη σχέση του με την εξουσία με βάση το προσωπικό όφελος. Ο «πολίτης» ενδιαφέρεται και για πράγματα που δεν μεταφράζονται άμεσα σε ευρώ στην τσέπη του
Με αιχμή τον συνεδριακό, γαστρονομικό, πολιτιστικό και ιαματικό τουρισμό, η Θεσσαλονίκη αξιοποιεί τη θέση της και εξελίσσεται σε έναν ολοκληρωμένο διεθνή προορισμό
17°
