Ποιο είναι το «πρόσωπο της χρονιάς»;

Αν δεν επέμενε ακόμη το Time, το «πρόσωπο της χρονιάς» θα ήταν ένα εισαγόμενο απομεινάρι του παρελθόντος. Το κατάλοιπο μιας εποχής όπου εφημερίδες και περιοδικά καλούσαν τους αναγνώστες τους να ψηφίσουν και οι «επώνυμοι» της πολιτικής, της τέχνης και του αθλητισμού ή καμιά φορά και της επιστήμης κέρδιζαν ακόμη δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας. Πρόσωπο της χρονιάς; Όχι, πολλά πρόσωπα λες και η κάβα σε μια μικρή χώρα είναι ανεξάντλητη.

Το έβλεπε κανείς και τότε. Η ελληνική εκδοχή του θεσμού ήταν μια πινακοθήκη τοπικής γκλαμουριάς όπου όλοι οι καλοί χωρούσαν - αν καλοί είναι τα οικεία μας πρόσωπα. Αν όμως έπρεπε να προσαρμόσουμε τον θεσμό στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα; Φαίνεται εύκολο. Και φαίνεται εύκολο όχι μόνο επειδή το γκλαμ της εποχής εκείνης τελείωσε μαζί με τα ιλουστρασιόν περιοδικά και την ανάγκη των εφημερίδων να μιμηθούν το Time. Αλλά και επειδή η πανδημία μοιάζει να μην αφήνει και πολλά περιθώρια: Είναι ο γιατρός της ΜΕΘ. Κι αν δεν είναι ο γιατρός της ΜΕΘ, είναι η νοσοκόμα της Εντατικής. Κι εάν δεν είναι η νοσοκόμα της Εντατικής, είναι ο μετανοημένος αντιεμβολιαστής που φλέρταρε με τον θάνατο και ο θάνατος του έκανε τη χάρη να μην τον πάρει.

Το «πρόσωπο της χρονιάς» θα ήταν από αυτήν την άποψη ένας άγνωστος στρατιώτης που πολεμάει ακόμη στα χαρακώματα της πανδημίας σε ένα αποστειρωμένο δωμάτιο με ψυχρό φωτισμό και το οξυγόνο γουργουρίζει. Θα ήταν ο υγειονομικός της ατελείωτης βάρδιας και του εξαντλητικού ωραρίου  παρέα ίσως -γιατί όχι;- με τον αντιεμβολιαστή που αποδιασωληνώθηκε για να ανακαλύψει πως υπάρχει ζωή και μετά τη βλακεία. Ο ασθενής με τις νοσοκομειακές πιτζάμες και ο επιστήμονας με τη στολή πανδημικής εκστρατείας αγκαλιά. Ο αρνητής και ο σωτήρας του να χαμογελούν μαζί στον φακό - να τα πρόσωπα της χρονιάς.

Ή μήπως αυτά ήταν τα πρόσωπα και πέρυσι, πρωταγωνιστές μιας ημέρας της μαρμότας που ζούμε ξανά και ξανά, ενώ περιμέναμε να ξυπνήσουμε και ο εφιάλτης να έχει τελειώσει; Όχι, το ξέρουμε καλά πια, δεν έχει τελειώσει. Ανοίξαμε τα μάτια μας και είδαμε πάλι ένα πρωθυπουργικό διάγγελμα, ξυπνήσαμε για να ακούσουμε να αναγγέλλονται νέα μέτρα και ξανά νέα μέτρα, σε λίγο μπορεί να στέλνουμε και sms κάπου στο κρατικό άπειρο για να κάνουμε μια βόλτα με την ευγενική υπόδειξη να βγάζουμε τον σκύλο στο τετράγωνο. Ή μπορεί, μικροί και μεγάλοι, να υποκύψουμε για ακόμη μια φορά στις νόρμες της τηλεζωής - τηλεργασία και τηλεκπαίδευση το πρωί, τηλεόραση το βράδυ.

Αυτό είναι λοιπόν το «πρόσωπο της χρονιάς»; Μια μαρμότα; Όχι, ας προσπαθήσουμε να ξεφύγουμε από τον χριστουγεννιάτικο εφιάλτη που μπορεί να γίνει εαρινός και μετά θερινός όπως έγινε και πέρυσι ή πρόπερσι. Και ας πούμε πως το πρόσωπο της χρονιάς βρίσκεται σε μια κάπως ρετρό φωτογραφία που δεν κολακεύει σχεδόν κανέναν και ψηφιοποιήθηκε τις τελευταίες ημέρες του χρόνου. Το πρόσωπο της χρονιάς θα μπορούσε να βρίσκεται στον προάγγελο της ψηφιακής αστυνομικής ταυτότητας που ενσωματώθηκε στο ψηφιακό μας πορτοφόλι. Πρόσωπο της χρονιάς; Όχι, εκατοντάδες χιλιάδες πρόσωπα την πρώτη μέρα που θα γίνουν εκατομμύρια τις επόμενες ημέρες. Επιτέλους, πρόσωπο της χρονιάς είναι ο καθένας μας. Είναι η ικανότητά μας να μην ζούμε τη μέρα της μαρμότας, αλλά να παρακολουθούμε και να προσαρμοζόμαστε σε έναν κόσμο που δεν έχει σταματήσει να αλλάζει.