Ο Ηλίας Μόσιαλος, το τσουνάμι και ο κρίνος

Αξίζει να δει κανείς την αναλογία. Είναι σαν να βλέπουμε στο βάθος να έρχεται το τσουνάμι και εμείς, αραχτοί και μακάριοι στην παραλία, να τσακωνόμαστε για το φύλο των αγγέλων. Έτσι και με τη Μοσιαλιάδα. Η Όμικρον επελαύνει, νέα μέτρα εξαγγέλλονται, πτήσεις ακυρώνονται, ζούμε τη χειρότερη φάση της πανδημίας. Αλλά εμείς τσακωνόμαστε για την άμωμο σύλληψη και τον κρίνο.

Ή μήπως τσακωνόμαστε για κάτι άλλο, πιο σοβαρό; Ας πούμε πως, ναι, ο καβγάς γίνεται γι’ αυτό και ας κάνουμε τη σούμα. Τσακωνόμαστε, λοιπόν, για το δικαίωμα ενός επιστήμονα να μην καταγγέλλει τον ανορθολογισμό με όπλο την επιστήμη του αλλά τη σάτιρα. Για το δικαίωμα άλλων να θεωρούν τη σάτιρα «παιδική» και το μέμε «σχολικό» ή ανάξιο του επιστημονικού κύρους ενός καθηγητή του LCE - μα με τι γελάει τέλος πάντων αυτός ο Ηλίας Μόσιαλος; Αλλά και της Εκκλησίας να καταδικάζει το μέμε ως επίθεση στον χριστιανισμό - ελευθερία του λόγου έχουμε, γιατί θα πρέπει να εξαιρείται η Διαρκής Ιερά Σύνοδος  από την άσκηση ενός τόσο ιερού δικαιώματος;

Κι αν πάμε παρακάτω δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε το δικαίωμα στους πιο απίθανους βουλευτές της ΝΔ να ψωνίσουν από το ακροδεξιό ακροατήριο - δημοκρατία έχουμε και η δημοκρατία είναι συνυφασμένη και με την άγρα της ψήφου, ενώ ο λαϊκισμός, λένε οι πολιτικοί επιστήμονες, είναι σχεδόν εγγενές στοιχείο των δημοκρατικών καθεστώτων. Ας ψαρέψει λοιπόν ο Κυρανάκης και ας λαϊκίσει ο Αδωνις Γεωργιάδης. Και αφού η Ελληνική Δημοκρατία ομνύει ακόμη στο Ευαγγέλιο και η υπουργός Παιδείας είναι και υπουργός Θρησκευμάτων, δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει κανείς το δικαίωμα της να εκφράσει και αυτή την άποψή της - «Λυπηρή» η ανάρτηση Μόσιαλου; Α ναι, πολύ, σκέτη θλίψη.

Και αμέσως μετά, βεβαίως, το δικαίωμα πολλών, και του Νίκου Φίλη ασφαλώς, του μοναδικού υπουργού Παιδείας που καρατόμησε η Εκκλησία, να λένε πως δεν είναι δουλειά μιας υπουργού να σχολιάζει τις αναρτήσεις των πολιτών στα σόσιαλ μίντια ούτε να υπερασπίζεται τη θρησκεία, οι υπουργοί οφείλουν να είναι κοσμικοί και ανεξίθρησκοι, όχι να μιλούν σαν χριστιανοί ζηλωτές. Κι έπειτα, εάν η ελευθεροτυπία είναι πυλώνας της δημοκρατίας, πρέπει να δούμε τον οκτάστηλο τίτλο «Βέβηλος Μόσιαλος» όχι ως απόπειρα δολοφονίας χαρακτήρα αλλά ως άσκηση ενός δικαιώματος και μάλιστα στο πνεύμα του αμερικανού προέδρου Τόμας Τζέφερσον που έλεγε πως «εάν είχα να επιλέξω ανάμεσα σε μια κυβέρνηση χωρίς εφημερίδες και σε εφημερίδες χωρίς κυβέρνηση, δεν θα δίσταζα ούτε στιγμή να επιλέξω το δεύτερο».

Είναι ο ίδιος που έλεγε πως «οι μικρές αγγελίες είναι η μόνη αλήθεια που μπορεί να βρει κανείς σε μια εφημερίδα» - πόσω μάλλον σε μια εφημερίδα που τον 21ο αιώνα καταγγέλλει έναν αναγνωρισμένο επιστήμονα ως «βέβηλο». Αλλά οκ, το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό, ας εμβαθύνουμε λίγο ακόμη: πολλά χρόνια μετά τον Τζέφερσον, ο Λάρι Φιλντ είχε πει πως «η ελευθερία όλων ορίζεται από την ελευθερία που απαλαμβάνει ο χειρότερος όλων μας». Και αν το λέει αυτό κάποιος που συστήθηκε στο δικαστήριο ως «χειρότερος όλων» επειδή υπερασπίστηκε το δικαίωμά του να εκδίδει περιοδικά πορνό, τότε αξίζει να αναρωτηθούμε: Ποιος είναι ο χειρότερος όλων μας; Ο Μόσιαλος; Η Εκκλησία; Ο Κυρανάκης, ο Γεωργιάδης, η Κεραμέως, ο Φίλης; Οι εφημερίδες; Εγώ, εσείς; 

Είναι όπως και με το φύλο των αγγέλων - η συζήτηση δεν τελειώνει ποτέ, μπορούμε να συνεχίσουμε να καβγαδίζουμε αραχτοί και μακάριοι. Και το τσουνάμι που έρχεται; Η χειρότερη φάση της πανδημίας που θα ζήσουμε τώρα, στις αρχές αυτής της χρονιάς; Ας πούμε πως έτσι είναι η ζωή ή πως έτσι είναι η ζωή σε αυτή τη χώρα. Καμιά φορά υπερασπίζεσαι το δικαίωμά σου να ζεις κλείνοντας τα μάτια σου στην πραγματικότητα. Και όταν τα ανοίξεις, θέλεις να δεις μόνο έναν λευκό κρίνο και αγγέλους χωρίς φύλο. Θέλεις να αφεθείς στην ασφάλεια του ανορθολογισμού. Ή μήπως την παράνοια; Εδώ και χρόνια αυτό συζητάμε. Και, ναι, είναι πολύ σοβαρό.