Πώς να πειστώ;

Όπως είναι προφανές, απ’ όσα κατά καιρούς έχω γράψει εδώ αλλά και αλλού, θεωρώ μείζον αγαθό προς υπεράσπιση, ιδιαίτερα μετά το 2012, την κυβερνητική σταθερότητα. Με άλλα λόγια, τη διατήρηση στην εξουσία του σημερινού κυβερνητικού συνασπισμού, ακόμα και έως το 2016, αν αυτό είναι δυνατόν. Άλλωστε, δεν νομίζω ότι υπάρχει εχέφρων άνθρωπος που να επιθυμεί την κυβερνητική αστάθεια, και ακόμα περισσότερο το χάος που θα προέκυπτε από μια ενδεχόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, στελεχωμένη από μαθητευόμενους μάγους, επιτηδείους βαθιοπασόκους και αριστεριστές καθηλωμένους στις ιδεοληψίες της εφηβείας τους.

Όσο γι’ αυτούς που εξακολουθούν να θεωρούν ότι τα περί δραχμής και όσα μια τέτοια εξέλιξη συνεπάγεται είχαν απλώς εκφοβιστικό χαρακτήρα, καλό θα ήταν να ρίξουν μια ματιά σε όσα αποκαλύπτουν –και επισήμως πλέον– τα κείμενα της Τράπεζας της Ελλάδος και τα λεγόμενα του Προβόπουλου. Αν μη τι άλλο, για να θυμόμαστε πόσο ξυστά περάσαμε από τον γκρεμό, πόσο λίγο απείχαμε από το να ζήσουμε καταστάσεις Αργεντινής ή Κύπρου.

Και αυτά μεν ως προς την ανάγκη να μην κλονιστεί η κυβερνητική σταθερότητα, που παραμένει –επιμένω– το μείζον. Αν μάλιστα καταφέρουμε να αποφύγουμε και τις εκλογές λόγω αδυναμίας της Βουλής να εκλέξει πρόεδρο της Δημοκρατίας, τόσο το καλύτερο.

Πώς, όμως, να πειστώ ότι οι επικεφαλής της σημερινής κυβέρνησης, ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος, έχουν μοναδικό –ή έστω κύριο– μέλημά τους τις μεταρρυθμίσεις που τόσο έχει ανάγκη η χώρα; Πώς να πειστώ ότι έχουν αποκηρύξει τον πελατειακό λαϊκισμό, την κύρια αιτία που μας οδήγησε στο χείλος του γκρεμού; Πώς να εμπιστευτώ τα κόμματα της συγκυβέρνησης, στο μέτρο που οι αρχηγοί τους, αλλά και τα περισσότερα στελέχη τους, δείχνουν να μην έχουν (κατά τη γνωστή ρήση) «τίποτα διδαχτεί, τίποτα καταλάβει» απ’ όσα έγιναν σ’ αυτή τη χώρα μεταξύ, χονδρικά, 1980 και 2010; Βέβαια, θα μου πείτε, έτσι έμαθαν, έτσι πολιτεύονται: αναβάλλοντας («άσ’ το για αργότερα», έλεγε ο Κωστάκης ο Ακάματος), δημαγωγώντας («λεφτά υπάρχουν», έλεγε ο άλλος αχθοφόρος μεγάλου ονόματος), διορίζοντας, προσπαθώντας να κρατάνε βολικές ισορροπίες.

Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά; Μα γιατί, και να θέλεις, δεν σ’ αφήνουν ν’ αγιάσεις. Να πιστέψεις, με άλλα λόγια, ότι, ναι, έχουν πράγματι καταλάβει πού βρισκόμαστε και πώς φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο.

Γιατί, άραγε, τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου έπρεπε να αυξηθούν, αν όχι για να βολευτούν όσο το δυνατόν περισσότεροι; Γιατί έπρεπε να φύγει από τη θέση του ο Τσαυτάρης, εξαιρετικός γνώστης των θεμάτων της αρμοδιότητάς του και ίσως ο πιο σεμνός και αποτελεσματικός υπουργός της προηγούμενης κυβέρνησης; Μήπως γιατί δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός, και επομένως δεν ξέρει από «φιλολαϊκά» μέτρα; Γιατί έπρεπε να αντικατασταθεί ο Άδωνις; Είμαι κι εγώ από αυτούς που τον θεωρούσαν πρόσωπο στα όρια του φαιδρού. Ωστόσο, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι υπήρξε πολύ καλύτερος υπουργός Υγείας απ’ ό,τι «ογκόλιθοι» της πολιτικής όπως ο Αβραμόπουλος, ο Νικήτας Κακλαμάνης, η Ξενογιαννακοπούλου ή ο πολύς Λοβέρδος (απ’ αυτόν, όπως φαίνεται, δύσκολα θα γλιτώσουμε γενικώς). Σε αντίθεση με τους προκατόχους του, ο Γεωργιάδης συγκρούστηκε με συντεχνιακά συμφέροντα και δεν απέφυγε ποτέ τα δύσκολα, δείχνοντας συχνά «άγνοια κινδύνου», θα τολμούσε να πει κανείς.

Γιατί έπρεπε να αλλάξει υπουργείο ο κατά γενική ομολογία επιτυχημένος Δένδιας, και μάλιστα να αντικατασταθεί από τον Κικίλια(!); Ποιοι άλλοι λόγοι, εκτός από τις παλαιοκομματικές ισορροπίες και από το κλείσιμο του ματιού στους δεξιότερα από τη ΝΔ ψηφοφόρους, επέβαλαν την υπουργοποίηση κατ’ εξοχήν εκπροσώπων του δεξιού λαϊκισμού (της «λαϊκής δεξιάς», επί το περισσότερον εύηχον) όπως ο Ντινόπουλος, ο Γιακουμάτος ή η Βούλτεψη;

Ποιος να μου το ’λεγε πως θα ’ρχόταν μια μέρα που θα διαμαρτυρόμουν γιατί έβγαλαν τον Άδωνη Γεωργιάδη από την κυβέρνηση, ή που θα θεωρούσα ό,τι πιο απευκταίο την πτώση μιας κυβέρνησης με υπουργούς τον Ντινόπουλο και τον Κικίλια! Ας είναι αυτή, τουλάχιστον, η τελευταία δοκιμασία στην οποία θα με υποβάλει η μακρά θητεία μου στον πολιτικό ρεαλισμό!