Η πρασινοφρουρίτσα, ο γαλάζιος πρίγκιπας κι ο μαύρος λύκος

Τα παιδιά των baby boomers, η γενιά Y, που ονομάστηκε και γενιά του «Πίτερ Παν» από την άρνησή της να ενηλικιωθεί, τριανταρίζει. Και τώρα που πέταξε τα παραμύθια που τη μεγάλωσαν  στα σκουπίδια, δεν ξέρει τι να ρίξει στην κάλπη.

Το εκλογικό αποτέλεσμα, λέει, το καθορίζει μόλις το 15% των ψηφοφόρων. Ένα 33% ψηφίζει ΝΔ βρέξει-χιονίσει, ένα 33% ΠΑΣΟΚ γιατί αλλιώς «θα τους κοπεί το χέρι», ένα 6% αμετακίνητα ΚΚΕ, 4% ΛΑΟΣ  και 4% ΣΥΡΙΖΑ (στις καλές του μέρες) κι έπειτα άλλο ένα 5% ψηφίζει σταθερά  διαμαρτυρία και σταυρώνει κυνηγούς και οικολόγους (συμπεριλαμβανομένων κι όσων είναι πραγματικά κυνηγοί και οικολόγοι). Κι έπειτα υπάρχει αυτό το μαγικό 15%. Που κινείται ανάμεσα στις παρατάξεις σαν σε διαδρόμους σούπερμαρκετ. Πάμε λίγο από δω, λίγο από κει, αυτό δεν το δοκίμασα, λες να ’ναι καλύτερο απ’ το άλλο; Είναι αυτό που πείθεται από τις διαφημίσεις, από τους γνωστούς του, από τα προγράμματα και τα debates, ένα 15% που –αν το θες– είναι πιο αισιόδοξο από τους υπόλοιπους, πιστεύει πως από τετραετία σε τετραετία κάτι μπορεί να έχει αλλάξει στους ανθρώπους και στις ιδέες τους.

Για την προηγούμενη γενιά απ’ τη δική μου, αυτή η σκαρλετική (κατά το «όσα παίρνει ο άνεμος») προσέγγιση στην ψήφο είναι μάλλον ακατανόητη. Αυτό το 15% εξετάστηκε και διαγνώσθηκε να πάσχει από έλλειψη ιδεολογίας, καιροσκοπισμό, και σύνδρομο «φτερού στον άνεμο». Θεωρήθηκαν μη πολιτικοποιημένοι –πες καλύτερα κομματικοποιημένοι– και συμφεροντολόγοι, γι’ αυτό και –όσο το 15% ανέμελο μοίραζε έδρες– το υπόλοιπο 85% τού γυρνούσε λίγο την πλάτη (εκτός από τους δημοσκόπους που το κοίταζαν στα μάτια).

Εγώ πάλι αυτό το 15% το ξέρω καλά. Τους είχα συμφοιτητές στο πανεπιστήμιο όταν πλησιάζαμε τα τραπεζάκια των κομμάτων μόνο αν θέλαμε να πάρουμε προηγούμενα θέματα ή να πάμε εκδρομές. Έχουμε κάνει πολλές συζητήσεις για πολιτική που ξεκίνησαν όλες διαφορετικά και τελείωσαν όλες με τη φράση «γάμησέ τα». Τρώμε μαζί delivery τα βράδια των εκλογών – που ’χουν γίνει απογεύματα. Και τον τελευταίο μήνα, ενόψει της 4ης Οκτωβρίου, τους μετράω και τους ξαναμετράω και όλο και μου φαίνονται περισσότεροι. «Μα μπορεί μόνο να ’ναι μόλις το 15% όλοι αυτοί;» σκέφτομαι «ή μήπως σ’ αυτό το σταθερό ποσοστό των αναποφάσιστων ήρθε να προστεθεί σχεδόν μια ολόκληρη γενιά που έκανε την ιδιολογία (κατά το «όλοι ίδιοι είναι») ιδεολογία και απειλεί την αυτοδυναμία απαντώντας ευθαρσώς πως δεν έχει καμία απολύτως ιδέα για τον ποιον θα ψηφίσει; Μια γενιά που μεγάλωσε με παραμύθια για καλούς και κακούς κι έφτασε στο τρομαχτικό συμπέρασμα πως σ’ αυτό το δάσος όποια κατεύθυνση κι αν πάρεις (δεξιά, αριστερά, κέντρο) καταλήγεις στο ίδιο ακριβώς σημείο: μόνος σου στη μέση του ξέφωτου με το λύκο να τρίβει τα χέρια του. 

Τι είμαστε; Μια γενιά που ξέρει τι δεν θα ψηφίσει αλλά όχι τι θα ψηφίσει. Μια γενιά που δεν ψηφίζει «παραδοσιακά» αλλά εφευρίσκει τις δικές της παραδόσεις για να δώσει νόημα σ’ αυτή τη μέρα, ένα τσούρμο αναποφάσιστων που έσπρωξε τους υπόλοιπους για να στριμωχτεί κι αυτό στο 15%.

Μια γενιά Πιτερπάνηδων που διατηρούν το αιώνια παιδικό τους δικαίωμα να αλλάζουν γνώμη μέχρι την τελευταία στιγμή, μια παρέα μαυροφορεμένων που σε κάθε εκλογική αναμέτρηση πενθούν όλα εκείνα τα παραμύθια που απέμειναν παραμύθια, γιατί στα δικά τους χρόνια δεν υπήρξαν happy ends ούτε γαλαζοπράσινοι ιππότες για να σώσουν την κατάσταση. Μόνο ένα κόκκινο γαρίφαλο για λίγη ομορφιά, λίγη τρέλα και λίγη ελπίδα: πως δεν μπορεί, όλο και κάποιο παραμύθι θα βγει κάποια στιγμή αληθινό – έστω κι από σπόντα.