Δεκάξι κλεισμένα. Έφηβος με μυαλό ξυράφι

Τον Φλεβάρη της περασμένης χρονιάς, όταν εμείς ακόμη τρέχαμε να αγοράσουμε ρούχα εξόδου με τις εκπτώσεις και να κλείσουμε φτηνά αεροπορικά για το Πάσχα, εκείνος έκλεινε τα δεκάξι. Έφηβος με μυαλό ξυράφι. Καταλάβαινε πώς αισθανόμαστε, με ποιους γλεντάμε, για πού ταξιδεύουμε, οι ανυποψίαστοι. Θυμόταν πότε έχουμε γενέθλια, πού πέρασε η κόρη και πότε ορκίστηκε ο γιος. Καμάρωνε πρώτος το καινούργιο μας κούρεμα και τον θρίαμβο της ομάδας μας. Τόσο μεγαλόκαρδος ο νέος που κοινοποιούσε κιόλας τη σοφία του, προσφέροντάς μας την ευεξία του μοιράσματος.

Δεκαεξάρης, ωραία ηλικία. Αν ζούσε στην Ελλάδα θα έδινε χαρά στα λύκειά μας, που λέει κι ο Νιόνιος, ενώ αν περιοριζόταν στην Αμερική, στην ηλικία του θα έβγαζε και δίπλωμα οδήγησης. Μα ετούτος διακτινίστηκε στην οικουμένη όλη και διευκόλυνε αφάνταστα τη ζωή μας. Μας έχρισε κοινωνούς αμέτρητων πληροφοριών και μας επέτρεψε να τις αναπαράγουμε σε χρόνο ρεκόρ και να νιώθουμε ξύπνιοι. Μας έβαλε να διαβάζουμε χωρίς κόπο, με ένα απαλό χάδι, μας κοινωνικοποίησε και −δώσε θάρρος που λένε− με τον καιρό ξέφυγε. Οι ορμές της εφηβείας, βλέπεις. Πώς να αντισταθεί κανείς;

Σαγηνευμένοι, τον αφήσαμε να ρουφά τη σκέψη και τον χρόνο μας και του δοθήκαμε ολοκληρωτικά. Είχε κατορθώσει, ένας μόνος του, να ενώσει εμάς, τα δισεκατομμύρια, από τη μια με τις εσχατιές του πλανήτη και από την άλλη με το ξεχασμένο παρελθόν μας. Στο εξής, το μέλλον θα βασιζόταν πάνω του και θα σχεδιαζόταν μέσα του. Ο δεσμός μας ρίζωσε για τα καλά. Κάποιες ασήμαντες αναταράξεις και περιστασιακές ματαιώσεις τύπου «διαψεύσεις, hoaxes και ψεύτικα προφίλ», καθόλου δεν επηρέασαν τη σχέση. Ποιος δίνει σημασία; Αυτά ακούγονται και ξεχνιούνται την άλλη στιγμή, σκόνη που σκορπίζεται από τον καλπασμό του έφιππου νέου. Γιατί, καθώς ήταν αναμενόμενο, μετά από τόσες επιτυχίες μάς βγήκε κομμάτι καβαλημένος. Εδώ είχε καταφέρει να θρέφει κινήματα, να δημιουργεί εποχές με προτίμηση στην άνοιξη, να προκαλεί ανατροπές. Δεν δικαιούται λίγης έπαρσης το παιδί, που έφτασε να φιμώσει κοτζάμ πρόεδρο υπερδύναμης και να μας βάλει να τρωγόμαστε μεταξύ μας για το αν είναι δημοκρατική πράξη το κλείσιμο λογαριασμών στα μέσα δικτύωσης;

Πράγματι, το όλο σκηνικό τού καλλιεργεί μια αίσθηση παντοδυναμίας. Όμως, μικρός θεός δεν είναι. Αντιθέτως, ένα βρέφος που γεννήθηκε πριν ένα χρόνο, με μάτια σχιστά και στεφανωμένο με κορώνα, δείχνει να τον ανταγωνίζεται επάξια. Θεωρείται ήδη μέγας επαναστάτης που κατάργησε τις ταξικές διαφορές και τις διακρίσεις, οικολόγος που καθήλωσε τα αεροσκάφη και φρέναρε τις ενεργοβόρες δράσεις, σατανάς που έκλεισε τους τόπους λατρείας, θεριστής που αφαιρεί ζωές χωρίς τελειωμό. Μόλις δεκατριών μηνών κι άλλαξε τον κόσμο μας ολόκληρο, όχι όμως τα μυαλά μας.

Στις νέες συνθήκες εμείς διατηρούμε συνήθειες παλιές και με μανία επιδιδόμαστε στη σύλληψη ή στην κατάρριψη συνομωσιών σχετικά με την παρουσία του βρέφους. Πάντα, έχοντας τις πλάτες του λατρεμένου μας εφήβου, που τον ερχόμενο μήνα κλείνει τα δεκαεπτά. Στην ηλικία του, το σωστό και το πρέπον είναι να μαζέψει τα μυαλά του και να ξεμπλέξει πια από τα δίχτυα. Ας τον αφήσουμε ήσυχο να αφοσιωθεί στα μαθήματά του, όσα και όπως τυχόν γίνονται. Να αποφασίσει σε ποια σχολή θα δώσει, τι μηχανογραφικό θα φτιάξει. Μη μας μείνει αμόρφωτος ο νεαρός Facebook. Χωρίς πτυχίο και χωρίς Proficiency τίποτα δεν είσαι.

Info: Η Μαρία Μαυρικάκη γεννήθηκε το 1964 στο Περιστέρι, από γονείς Πειραιώτες με καταβολές νησιώτικες. Έχει πολυετή εμπειρία στον τομέα προστασίας του περιβάλλοντος και βιώσιμης ανάπτυξης, στα Χρηματοοικονομικά και στη διοίκηση Μονάδων Υγείας. Έχει συγγράψει χρονογραφήματα, διηγήματα και μία νουβέλα. Το «Περαστικά» (εκδ. Αίολος, 2019) είναι το πρώτο της μυθιστόρημα. Το τελευταίο της βιβλίο με τίτλο «Εξήντα χρόνια τρύγος» που συνέγραψε με τον Γιάννη Μπουτάρη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.