Γυναίκες, μα ποιες γυναίκες;

Υπάρχουν οι γυναίκες που μας μεγάλωσαν, υπάρχουμε εμείς, και υπάρχουν και οι γυναίκες που μεγαλώνουμε. Κάποιες από τις γυναίκες που μας μεγάλωσαν ήταν πλάσματα θυσιαστικά, και υποταγμένα σε όλους τους ρόλους που τους είχε επιβάλει ο περίγυρός τους. Ήταν ο τύπος γυναίκας που ήταν αγαπητός στις πεθερές και τους παπάδες. Κάποιες όμως ήταν «ανάποδες», σήκωναν τη φωνή στον άντρα, στην πεθερά στους γιους και τις κόρες, και δεν συμμορφώνονταν με όσα τους πρόσταζαν τα σόγια η γειτονιά και ο κόσμος όλος. Ήταν οι «τσαούσες». Τις είχαν όλοι στο στόμα τους μα κατά βάθος της σέβονταν και τις φοβούνταν. Πριν από αυτές φόβο προκαλούσαν μόνο οι άντρες. Να τις θυμόμαστε τις γυναίκες αυτές, όταν μιλάμε για φεμινισμούς και εξουσίες. Δεν είχαν κανένα κίνημα να στοιχηθούν από πίσω του, είχαν μόνο τον προσωπικό τους δαίμονα που αντιστέκονταν σε μια ζωή που ήθελε στόμα σφραγισμένο και κορμί υποζύγιο. Δεν πέρασαν εύκολα.

Να θυμόμαστε και τις κόρες των γυναικών αυτών. Είναι τα κορίτσια που δεν καταδέχτηκαν να παίζουν τα ματόκλαδα στον άντρα μέχρι να τις διαλέξει. Διάλεγαν αυτές, έμεναν όσο ήθελαν και μετά παρατούσαν με τον ίδιο τρόπο που μέχρι τότε έκαναν μόνο οι άντρες. Αυτές τις έλεγαν «τσούλες». Τις είχαν μόνιμα στο στόμα τους στις φοιτητικές παρέες, οι άντρες τις ορέγονταν την ίδια στιγμή που τις λοιδορούσαν (δεν κατανάλωσε άδικα τόσο μελάνι ο Φρόυντ να γράφει για το φόβο του ευνουχισμού). Να μην τα ξεχνάμε κι αυτά τα κορίτσια που αιχμαλώτισαν το «μέσα» των ανδρών, ίδια με φώτα αυτοκινήτου σε λαγό τη νύχτα.

Τη σκυτάλη πήραν οι κόρες τους, που τρομάζουν λέει σήμερα τα αγόρια. Που τα αγόρια λέει δεν ξέρουν πώς να τις πλησιάσουν, που φοβούνται λέει να τις ακουμπήσουν μην κατηγορηθούν για παρενόχληση. Σαχλαμάρες. Τα αγόρια πάντα ήξεραν, μα παραβίαζαν. Τα αγόρια ακόμα ξέρουν. Κι αν εξαιρέσουμε κάτι αξιολύπητα πλάσματα που στον έρωτα και τη ζωή μπαίνουν με όρους εξουσίας, τα υπόλοιπα αγόρια και κορίτσια λειτουργούν μια χαρά, έξω από όρους υποταγής, έξω από ρόλους θηράματος και θηρευτή. Λειτουργούν με έναν ερωτισμό που δεν έχει ανάγκη από κομπλεξισμούς και δύσχρηστα συμπλέγματα. Είναι η γενιά που ξέρει να κρατάει τον έρωτα έξω από τα πεδία των μαχών και να κάνει οικογένεια που δεν έχει ανάγκη από αρχηγό, μα από γονείς συνεργάτες.