Έγιναν το τέρας που πολεμούσαν

Για τον Κάρολο Μαρξ έχει ειπωθεί πως οι προβλέψεις του για την κατάρρευση του καπιταλισμού και την αλλοτρίωση της εργασίας δικαιώθηκαν, αλλά δικαιώθηκαν στα σοσιαλιστικά καθεστώτα. Οι οπαδοί του είχαν μια στρεβλή εικόνα για το πώς λειτουργεί η καπιταλιστική κοινωνία και κατέληξαν να την κάνουν απάνθρωπη πραγματικότητα στα κράτη όπου κατέλαβαν την εξουσία. Κάτι ανάλογο συνέβη και με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Τσίπρας και η παρέα του είχαν κατασκευάσει μια εικόνα στο μυαλό τους για το σύστημα και τους «αρμούς της εξουσίας» που υπηρετούν τα συμφέροντα μιας διεφθαρμένης ελίτ. Και κατάφεραν να γίνουν αυτοί η διεφθαρμένη ελίτ προσπαθώντας να καθυποτάξουν βασικούς θεσμούς της πολιτείας. Έγιναν εικόνα και ομοίωση του τέρατος που νόμιζαν ότι πολεμούσαν. Οι παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη και οι διώξεις αντιπάλων που ερευνά η Βουλή, όπως και η απόπειρα δημιουργίας υποτελών συγκροτημάτων ενημέρωσης που αποκάλυψε ο Καλογρίτσας, αποτελούν τα κορυφαία αλλά όχι τα μοναδικά παραδείγματα. Όσο για το Μάτι, δεν είναι ανάγκη να μάθουμε αν η κ. Γεροβασίλη έδωσε την εντολή συγκάλυψης. Γνωρίζουμε ήδη για το θέατρο που παίχτηκε από τον κ. Τσίπρα το βράδυ της τραγωδίας, όταν ήξερε ότι υπάρχουν νεκροί. Όχι τυχαία, η επιχείρηση παραπλάνησης είχε πιστοποιηθεί πέραν πάσης αμφιβολίας από προηγούμενο ρεπορτάζ της Μαριάννας Κακαουνάκη και του Αλέξη Παπαχελά.

Η αναφορά στο Μάτι έχει τη σημασία της επειδή αποτέλεσε την αρχή της κατάρρευσης του «ηθικού πλεονεκτήματος» ακόμα και για τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι η κρίσιμη στιγμή όπου ο κυνισμός της Aριστεράς βγήκε, για πρώτη φορά τόσο έντονα, σε δημόσια θέα. Οι νέες αποκαλύψεις, ωστόσο, έχουν ξεχωριστή σημασία γιατί αναφέρονται σε συγκεκριμένα γεγονότα και με αυτή την έννοια ζητούν συγκεκριμένες απαντήσεις. Όταν υπάρχουν κασέτες, η γνωστή επωδός για fake news δεν επαρκεί. Είναι ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ που ζητά σήμερα απαντήσεις. Οι καταγγελίες της δεξιάς και του νεοφιλελευθερισμού δεν του φτάνουν. Ναι, καταλαβαίνουμε ότι κάθε φορά που στριμώχνεται η κυβέρνηση «ανασύρεται κάτι που αποδυναμώνει τον ΣΥΡΙΖΑ», γράφει χαρακτηριστικά γνωστός υποστηρικτής του κόμματος. Αυτό όμως «δεν σημαίνει ότι δεν θα έπρεπε ο ΣΥΡΙΖΑ να είχε προβεί στην απαραίτητη αυτοκριτική του, την ανάληψη των ευθυνών του και στην αναγκαία απομάκρυνση των εκτεθειμένων στελεχών του». Σε κατάσταση απελπισίας άλλος συριζαίος αρθρογράφος απορεί για τους «επιτήδειους ουδέτερους», όπως τους χαρακτηρίζει. Για την «ηχηρή απουσία» δηλαδή των κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που δεν συμπαρίστανται στους συντρόφους τους που θέλει να «εξοντώσει το σύστημα. Έτσι ακριβώς. Πράγματι σιωπούν, αλλά τι θα μπορούσαν να πουν χωρίς να γελοιοποιηθούν; 

Οι αποκαλύψεις, ωστόσο, μας αφορούν όλους. Όσο αναγκαία είναι η δικαστική διερεύνηση όλων των υποθέσεων, άλλο τόσο είναι ανάγκη να μην εξαντληθεί το ενδιαφέρον μας στην κομματική αντιδικία. Παρακολουθούμε καταστάσεις που ταιριάζουν σε κλεπτοκρατικά καθεστώτα, όχι σε κράτος δικαίου. Η ιστορία της Πυροσβεστικής ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Μια υπηρεσία στην οποία οι πολίτες έχουν εμπιστευθεί την προστασία της ζωής τους εμφανίζεται να στελεχώνεται από πρόσωπα που δεν το έχουν σε τίποτα να αφήσουν την Ελλάδα να καεί για τις υπηρεσιακές τους αντιδικίες. Για να μην πάμε στη δικαιοσύνη. Κορυφαίοι εισαγγελείς απευθύνουν βαρύτατες αλληλοκατηγορίες ή μετέχουν σε σκευωρίες με μπαλάκι αθώους πολίτες. Φατριασμός ως τα ανώτατα κλιμάκια. Ποιος έχει δίκιο ούτε ξέρω, ούτε ενδιαφέρει. Την επόμενη φορά όμως που θα μπει κάποιος σε μια αντιδικία στα δικαστήρια, τι εμπιστοσύνη μπορεί να έχει στην κρίση τους; Προσθέστε την υπόθεση Novartis και τους γιατρούς που κερδοσκοπούσαν στην υγεία, τις κασέτες της ΕΥΠ με τους απίστευτους διαλόγους πολιτικών και δικαστικών και η εικόνα συμπληρώνεται. Σε ποιο επίπεδο η διαφθορά θα πάψει να γίνεται ανεκτή;

Για την ώρα μονοπωλούν την προσοχή οι πολιτικές επιπτώσεις. Όλοι γνωρίζουμε όμως ότι η παραπομπή Παπαγγελόπουλου δεν θα εξυγιάνει τη δικαιοσύνη. Όπως και η καταδίκη όσων έχουν ευθύνη για το Μάτι δεν θα εξυγιάνει την Πυροσβεστική.