Το Post της ημέρας: Δημήτρης Σωτηρόπουλος

«Σε Ρώμη, Νάπολη, Σιένα, Κάλιαρι, Τορίνο κ.α άνθρωποι βγαίνουν στα μπαλκόνια τους συντονισμένοι με έναν τρομερά συγκινητικό τρόπο, για να τραγουδήσουν όλοι μαζι κάτι, δηλαδή να κάνουν τι ακριβώς: να ξαναγίνουν κοινωνία...
Ιδού το παράδοξο. Ενώ μια ολόκληρη εποχή και η επικρατούσα ιδεολογία σε όλο το δυτικό κόσμο, και όχι μόνο, προτάσσει την ιδιώτευση ως το μόνο πρότυπο ζωής που έχει υποτίθεται νόημα, κι ενώ αποθεώνει τον ατομικισμό (δικαίως εν μέρει) ως τη μόνη οδό προς την ελευθερία και τον πανηδονισμό, τη στιγμή της απειλής, μιας απειλής αόρατης που πλήττει ατομικά τον καθένα αλλά μεταδίδεται και από τον καθένα ατομικά χωρίς διακρίσεις σε όλους τους άλλους, ανακαλύπτουμε ξανά τις έννοιες της αλληλεξάρτησης. Ανακαλύπτουμε ότι ενώ η απειλή είναι ατομική, η διαχείρισή της είναι μόνο συλλογική. Εξαρτάται δλδ από την κοινή μας συμμόρφωση και από καλές ηγεσίες και κρατικούς μηχανισμούς βεβαίως. Την ώρα που δυνητικά ο άλλος είναι η κόλασή μας, κατανοούμε ότι μια ζωή απόλυτης ιδιώτευσης, χωρίς συλλογικές χαρές, χωρίς κοινές εμπειρίες, είναι απλώς αβίωτη, είναι αυτό που ο Χομπς περιέγραφε στο μύθο του Λεβιάθαν για την ζωή προ κράτους: βρώμικη, βίαιη και σκοτεινή. Οι κρίσεις είναι και θαυματουργές, ξανακάνουν κοινωνίες τις (σύγχρονες κατακερματισμένες) κοινωνίες, οι οποίες επιτέλους πρέπει να το παραδεχτούμε ότι καίτοι σ´ εναν κόσμο απόλυτα προσωποποιημένων υπηρεσιών δεν υφίστανται χωρίς συλλογικές χαρές. Και ότι καταφέρνουν να ανακαλύπτουν ξανά τον εαυτό τους μόνο ενώπιον συλλογικων φόβων, κι ας τους περνάει ο καθένας μόνος του. Ας το χουμε υπόψη μας αυτο το διάστημα που ρχεται που θα ναι αναμφισβήτητα πιο δύσκολο και με ακόμη λιγότερες επαφές. Εκεί έξω είναι ο άλλος, ένας απολύτως ξένος αλλά με ακριβώς ίδιο πρόβλημα με μας. Ξαφνικά δεν είμαστε μόνο ίσοι αλλά και ίδιοι. Είναι εγώ και είμαι εκείνος και united we stand as a nation, as human beings who fear death».