Το Post της ημέρας: Βασίλης Χρονόπουλος

«Είδα χτες, τυχαία στο δρόμο, μια φίλη μου που είχα να δω καιρό.

Είπαμε τα νέα μας. Κάποια στιγμή η συζήτηση πήγε στα παιδιά. Νομοτελειακά σχεδόν όταν συζητούν μεταξύ τους γονείς.

Ο γιος της πηγαίνει σε ένα δημόσιο δημοτικό σχολείο της Αθήνας. Τα περισσότερα παιδιά έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα. Μια παρέα όλα τα παιδιά. Συμφωνήσαμε ότι όσα ακούμε για το bullying είναι ανησυχητικά αλλά δεν είναι γενικευμένο πρόβλημα.

Τη ρώτησα αν υπάρχουν προσφυγόπουλα στο σχολείο.

Υπάρχουν μου λέει. Στην τάξη του γιου της ήρθε ένα αγοράκι από το Ιράκ. Μέσα Οκτωβρίου. Υπήρχε και ένα κοριτσάκι από την προηγούμενη χρονιά.

Είχα καιρό να τη δω. Ο χρόνος που κύλησε άλλαξε πολλούς ανθρώπους. Κάθε φορά που ανοίγω τέτοιο θέμα φοβάμαι για το τι θα ακούσω. Δίστασα να τη ρωτήσω περισσότερα.

Συνέχισε όμως μόνη της.

Ξέρεις μου λέει δεν αντέχω την υποκρισία. Λένε ότι τα παιδιά που έρχονται, δημιουργούν προβλήματα. Αλλά, το μόνο πρόβλημα που υπάρχει, το έχει το νεοφερμένο παιδί. Πέρα από ότι κουβαλάει, μπαίνει σε μια σχολική τάξη που όλοι μιλούν μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνει, νιώθει περίεργα, δυσκολεύεται να κάνει παρέες, στενοχωριέται. Ακόμα και όταν όλα είναι κατάλληλα προετοιμασμένα για να το υποδεχτούν, το παιδί αυτό παραμένει στη δύσκολη θέση.

Το σχολείο πρέπει να βοηθά τα παιδιά να μην στενοχωριούνται.

Πήρε "συνωμοτικό" ύφος. Ξέρεις τι έκανα, μου λέει. Συνεννοήθηκα με τη δασκάλα και του αγόρασα ότι περιείχε η "λίστα" που παίρνουμε στην αρχή της σχολικής χρονιάς. Αγόρασα περίπου ότι αγόρασα και για το γιο μου. Τα έδωσε η δασκάλα στους γονείς του με μια χαζή δικαιολογία χωρίς να με αναφέρει. Πείτε ότι τα αγοράσατε εσείς, τους είπε. Είναι το μυστικό μας. Προσπαθώ να πληρώνω αυτά τα μικροπράγματα που, κάθε τρεις και λίγο, χρειάζονται τα παιδιά στο σχολείο. Να μη στενοχωριέται για μικροπράγματα.

Είχε, στα χέρια της, μια σακούλα από γνωστό πολυκατάστημα παιχνιδιών. Να, μου λέει. Τώρα του πήρα τα "αξεσουάρ" για την αποκριάτικη μεταμφίεση που θα φορέσουν τα παιδιά στη γιορτή του σχολείου. Γέλασε. Έχω δυο αγοράκια τώρα.

Η φίλη μου δεν συμμετέχει σε ομάδες, δίκτυα, κόμματα και οργανώσεις. Δεν ασχολείται ιδιαίτερα με την πολιτική, δεν φανατίζεται με κάτι.

Τη ρώτησα πως της ήρθε να κάνει κάτι τέτοιο.

Μου χαμογέλασε. Μάλλον επειδή είμαι μάνα, μου είπε χωρίς να το πολυσκεφτεί. Το δικό μου παιδί σκέφτομαι στη θέση του.

Πριν λίγο καιρό έγινε η σχολική φωτογράφιση. Αγόρασα γι αυτόν μερικές φωτογραφίες. Είχε ένα "σφιγμένο" χαμόγελο. Κι άλλα παιδιά είχαν το ίδιο σφιγμένο χαμόγελο.

Ελπίζω να τις κρατήσει και βλέποντας τις μετά από χρόνια να του ξυπνούν καλές αναμνήσεις.

Δεν έγινα πιο αισιόδοξος μετά από αυτή την τυχαία συνάντηση. Υπάρχει μια καθημερινή μάχη του καλού με το κακό.

Το καλό γίνεται με διακριτικότητα και το κακό με αλαλαγμούς...»