Ένας ιός από τη Λάρισα

Κανένας δεν ξέρει από πού ξεκίνησε ο ιός. Κάποιοι είπαν ότι ξέφυγε από ένα εργαστήριο στη Θεσσαλονίκη, αλλά δεν εξηγούν πώς τα κατάφερε και πήγε νότια, πέρασε τα Τέμπη και χώθηκε στα έντερα ενός προβάτου, λίγο πριν το δύσμοιρο ξεκοιλιαστεί για να γίνει το κοκορέτσι. Το πιθανότερο σενάριο είναι ότι η πρώτη μόλυνση ανθρώπου σημειώθηκε σε ένα κρεοπωλείο στο κέντρο της Λάρισας. Ο ιός προκαλεί λοίμωξη του αναπνευστικού και ακατάσχετη διάρροια. Έχει χαμηλό ποσοστό θνητότητας, γύρω στο 0,5%, αλλά εξωπραγματική μεταδοτικότητα. Αρκεί να κοιτάξεις κάποιον ασθενή, που λέει ο λόγος, για να κολλήσεις. Όταν έφτασαν τα πρώτα περιστατικά στο νοσοκομείο της Λάρισας, οι γιατροί ανησύχησαν, αλλά δεν πανικοβλήθηκαν. Σκέφτηκαν ότι πρόκειται για μία ίωση από εκείνες που χρειάζονται ένα φτέρνισμα μέσα σε κινηματογράφο για να θεριέψουν. Πριν ξημερώσει η μέρα κατάλαβαν ότι πρόκειται για κάτι άλλο. Μέχρι να βγει ο ήλιος πάνω από τον κάμπο, το 90% του νοσηλευτικού προσωπικού ήταν με πυρετό, βήχα και διάρροια. Οι τουαλέτες καταργήθηκαν στην πράξη. Ένα τοπικό κανάλι πήρε πλάνα με drone. Δεκάδες άνθρωποι, με άσπρες ποδιές να αφοδεύουν στον περίβολο του νοσοκομείου. Δύο πέθαναν. Με τα παντελόνια κάτω. Και οι δρόμοι γύρω από το νοσοκομείο άρχισαν να μποτιλιάρουν από περιστατικά που προσπαθούσαν να φτάσουν εκεί.

Στο Μαξίμου η πρώτη σύσκεψη έγινε την ώρα που ένα κλιμάκιο του ΚΕΕΛΠΝΟ έφτανε στη Λάρισα για να πάρει δείγματα και να τα στείλει στο «Παστέρ» για ανάλυση. Η πόλη μετρούσε περί τα 600 δηλωμένα περιστατικά μέσα σε 24 ώρες. Ο πρωθυπουργός δεν το σκέφτηκε παραπάνω. Κήρυξε την πόλη της Λάρισας σε κατάσταση πολιορκίας. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι αναστέλλονται όλα όσα γνωρίζουμε και θεωρούμε ως δεδομένα από το άρθρο 5 του Συντάγματος για την ελεύθερη διακίνηση των προσώπων στην επικράτεια. Η πόλη μπήκε επισήμως σε καραντίνα. Ακόμα και αν κάποιοι πολίτες ήθελαν να προσβάλλουν δικαστικά την απόφαση, δεν μπορούσαν. Τα δικαστήρια της Λάρισας καταργήθηκαν με απόφαση της Βουλής, όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα.

Με την ίδια απόφαση επιβλήθηκε απαγόρευση κυκλοφορίας στην πόλη. Ο στρατός κύκλωσε τη Λάρισα, απέκλεισε κάθε δρόμο που οδηγεί έξω από την πόλη και ανέλαβε την τροφοδοσία με τα απολύτως βασικά. Ωστόσο μέχρι να φτάσουν τα τεθωρακισμένα στον κόμβο της Βιοκαρπέτ, εκεί που κάποτε έβγαιναν τα τρακτέρ, μερικές χιλιάδες άνθρωποι είχαν βγει από την πόλη. Άλλοι για τα χωράφια τους και άλλοι για να γλιτώσουν. Η κυβέρνηση αποφάσισε την επιβολή στρατιωτικού νόμου και καθολική απαγόρευση κυκλοφορίας στην ηπειρωτική χώρα. Μάταιο. Ήδη ξεκίνησαν το πλιάτσικο και οι διαδηλώσεις για την καταστολή συνταγματικών ελευθεριών.

Εντάξει, είναι ένα σενάριο τραβηγμένο από τα μαλλιά. Όμως και αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Κίνα, πριν από λίγους μήνες είχαν θέση στη σφαίρα της φαντασίας. Σήμερα οι πολίτες καλούνται να στέλνουν SMS σε ειδική πλατφόρμα από την οποία παίρνουν βεβαίωση της θέσης τους για να αποδείξουν ότι δεν ήταν σε «μολυσμένη» πόλη. Οι είσοδοι των σπιτιών επενδύονται με ειδικό χαρτί προκειμένου να καταγράφονται διελεύσεις. Δεν υφίστανται ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα, πράγμα που είναι σχετικό εύκολο να επιβληθεί σε μία χώρα σαν την Κίνα. Και ασφαλώς ουδείς από τη διεθνή κοινότητα διαμαρτύρεται, ούτε και επρόκειτο να διαμαρτυρηθεί αν κάτι τέτοιο λάμβανε χώρα κάπου στον δυτικό κόσμο.

Συνομολογούμε ότι η υγεία, ως ύψιστο αγαθό, είναι σημαντικότερη από την ελευθερία. Το υποθετικό ερώτημα, όμως, παραμένει. Τι θα συνέβαινε αν αυτή η επιδημία ξεσπούσε σε μία αμερικανική ή ευρωπαϊκή μεγαλούπολη; Θα μπορούσε, άραγε, η Δύση να προχωρήσει με ωμότητα σε καταστολή βασικών ελευθεριών ή θα προσπαθούσε να απαντήσει σε πολιτικά ερωτήματα ταυτόχρονα με τα επιστημονικά; Το ερώτημα τίθεται και αλλιώς. Ποια θα ήταν η εικόνα αν αυτή η επιδημία ξεσπούσε σε μία χώρα της βόρειας Αφρικής, στην Αλβανία ή στο Μαυροβούνιο; Και, εν τέλει, είμαστε τυχεροί ή άτυχοι που εκδηλώθηκε στην Κίνα; Φταίει η χώρα για την εξάπλωση του ιού, επειδή κράτησε τα χαρτιά της κλειστά, ή, ταυτοχρόνως, είναι και η μοναδική χώρα που θα μπορούσε να τον σταματήσει; Ενδεχομένως όλο αυτό να κρύβει μέσα του ένα συμβολισμό για όσα αντιπροσωπεύει σήμερα η Κίνα.