Η απόλυτη βία

Να συμφωνήσουμε ότι ο Βγενόπουλος πολιτικολογεί πάνω στις τραγικές σορούς; Να συμφωνήσουμε. Να συμφωνήσουμε ότι τα μέτρα ασφαλείας στην τράπεζα ήταν ανεπαρκή; Να συμφωνήσουμε. Πού καταλήγουμε; Ότι οι τρεις «απεργοσπάστες» αυτοκτόνησαν με τη μέθοδο καμινάδα;

Η Παρασκευή, η Αγγελική κι ο Επαμεινώνδας (όπως, πριν λίγο καιρό, ο 15χρονος Αφγανός) δεν υπήρξαν θύματα μόνο ακραίας βίας, υπήρξαν και θύματα της επιλεκτικής αριστερής ερμηνείας περί βίας. Η Αριστερά για άλλη μια φορά έπαθε -πλην τμημάτων της και μεμονωμένων φωνών, εντός κι εκτός Βουλής- ιδεολογικό γλωσσοδέτη. Ο αδιανόητος χαμός των τριών νέων εργαζόμενων αποδόθηκε, κατά το «επαναστατικό» δοκούν, στην εργοδοτική αναλγησία, σε προβοκάτσια ή, επί τω εσχατολογικότερω, καταχωρίσθηκε ως απώλεια της πιο μαζικής μεταπολιτευτικής διαδήλωσης.

Εξίσου ανατριχιαστική όμως, με την ταλιμπανική επιδρομή στο κτήριο της Μarfin (που προκάλεσε δείγματα αυτοκριτικής και στον αντιεξουσιαστικό χώρο), είναι και η αντίδραση κάποιων διαδηλωτών που εμπόδιζαν το πυροσβεστικό όχημα να πλησιάσει στο σημείο της φωτιάς ή που χλεύαζαν τους «καρβουνιασμένους» επιζώντες στα μπαλκόνια.

Όσον αφορά τη χουλιγκανοποίηση της οργής («να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή») ο μόνος που ενδέχεται να αναγεννηθεί από τις «στάχτες» των πρώην Ανακτόρων, είναι ο νεοέλληνας Μπερλουσκόνι, ο οποίος και θα μπουρδελοποιήσει πλήρως το δημόσιο βίο.

Πριν από την ενδεχόμενη χρεοκοπία (και από το ΔΝΤ) έχει προηγηθεί η χρεοκοπία στοιχειωδών συλλογικών νοημάτων – κι αυτή την χρεοκοπία αποφεύγουμε να την κοιτάξουμε κατάματα, ίσως γιατί αυτή η χρεωκοπία, η χρεωκοπία νοήματος, είναι η απόλυτη βία. Τυφλή ευμάρεια, τυφλή διαφθορά, τυφλά ιδεολογήματα, τυφλή βία. Το κουβάρι του τόπου. Σήμερα ουδείς δικαιούται να πέφτει από τα σύννεφα και να το παίζει άμωμος. Η μεταδικτατορική κουλτούρα του όλα ή τίποτα, αφού μας επιδαψίλευσε ένα πελώριο τίποτα κατέβασε ρολά. Αν είναι βέβαιο ότι η δεύτερη μεταπολίτευση θα μας καταστήσει φτωχότερους, εξίσου βέβαιο είναι ότι θα μας ενηλικιώσει βιαίως.