Το δάσος πίσω από την Γκρέτα Τούνμπεργκ

Πώς θα μπορούσε να είναι το δέντρο που κοιτάμε στο δάσος που χάνουμε; Θα μπορούσε να είναι κάπως έτσι. Θα μπορούσε να είναι ένα κορίτσι που το λένε Γκρέτα και είναι 16 χρόνων και ξεκίνησε πριν από καιρό έναν μοναχικό αγώνα στην πατρίδα της, τη Σουηδία, για να φτάσει χθες να μιλήσει στη διάσκεψη του ΟΗΕ για το κλίμα. 

Πολύ θεατρική; Οπωσδήποτε επιτηδευμένη; Τόσο οργισμένη που μοιάζει ψεύτικη; Αφύσικη για την ηλικία της; Απλώς αντιπαθητική; Μπορεί όλα αυτά μαζί και πολλά ακόμη. Στην ελληνική επικράτεια των σόσιαλ μίντια μπορεί να βρει κανείς χιλιάδες ποστ – μαζέψτε το μικρομέγαλο, έχει πέσει θύμα των δικών της, σιγά μην ανακάλυψε μόνη της την κλιματική αλλαγή, υπάρχει ολόκληρος επικοινωνιακός μηχανισμός που τη στηρίζει, κάνει καριέρα, κρύβεται πίσω από το Ασπεργκερ, είναι υποκρίτρια, μα γιατί δεν κάθεται να ανοίξει κανένα βιβλίο, το παιδί θέλει παρακολούθηση.

Ένας χείμαρρος από σχόλια, ένας χείμαρρος που γίνεται εύκολα οχετός και που μπορεί να έπνιγε την Γκρέτα εάν η Γκρέτα ξεκινούσε τον μοναχικό της αγώνα στην πλατεία Κλαυθμώνος ή που, από την άλλη, μπορεί να την πείσμωναν ακόμη περισσότερο, να χαλύβδωναν ακόμη περισσότερο ένα κορίτσι κι ας μοιάζει ήδη αφύσικα χαλύβδινο για τα 16 της χρόνια. 
Ωραία, αλλά αυτό δεν είναι παρά το δέντρο, δεν είναι το δάσος. Είναι το δέντρο που κοιτάει κανείς χάνοντας το δάσος – και το δάσος αυτή τη φορά χάνεται κυριολεκτικά. Όχι η Γκρέτα αλλά ο εφιάλτης της κλιματικής αλλαγής είναι αυτός που δεν θα έπρεπε να χάσει κανείς από τα μάτια του. Κι αυτό δεν το λέει εκείνο το υπερβολικά θεατρικό, αφύσικα οργισμένο κορίτσι. Το λέει πλέον ολόκληρη η επιστημονική κοινότητα, ενδεχομένως λιγότερο θεατρικά και επιτηδευμένα αλλά οπωσδήποτε εξίσου δραματικά: Η κατάσταση, λένε όλοι οι ειδικοί, θα γίνει σύντομα μη αναστρέψιμη. 

Δεν ακούγεται μήπως ωραία από ένα κορίτσι που μοιάζει να φωνάζει τόσο αφύσικα όσο αφύσικο θα φαινόταν να φωνάζει ένα δέντρο; Μπορεί. Αλλά να που καμία φωνή δεν ακούστηκε τόσο δυνατά και τόσο καθαρά όσο η δική της. Και δεν ακούστηκε όχι επειδή οι γονείς της είναι όσο έμπειροι ή όσο επιτήδειοι χρειάζεται για να την κάνουν σταρ αλλά επειδή κανέναν επιστήμονα δεν χρειάστηκε να ειρωνευτεί ο Ντόναλντ Τραμπ και όλοι οι αρνητές της κλιματικής αλλαγής για να απαξιώσουν τα επιστημονικά του συμπεράσματα ή την ανθρώπινη αγωνία του. 

Είναι, πολιτικά, το λεπτό σημείο της ιστορίας: Ειρωνεύεται κανείς κάποιον που τον έχει ειρωνευτεί ο Τραμπ; Στέκεται επικριτικά απέναντι σε ένα κορίτσι που προκαλεί αμηχανία σε έναν από τους χειρότερους ηγέτες που γνώρισε ποτέ το δυτικό ημισφαίριο; Κι αν αυτός ο πρόεδρος ειρωνεύεται το δέντρο επειδή αδυνατεί να δει το δάσος, πώς λοιδορούν κι αυτοί οι πολλοί των σόσιαλ μίντια το δέντρο ενώ έχουν δει το δάσος με τα μάτια τους; Το δάσος, το ξέρουμε, υπάρχει και κινδυνεύει. Και στο δάσος που υπάρχει πίσω της δείχνει τόσο καιρό η Γκρέτα.