Κουρασμένος από το πολύ δούλεμα ο Αλέκσης πήρε τη φαμίλια του και όλοι μαζί πήγανε ένα ωραίο ταξιδάκι στο Λονδίνο, προκειμένου να «γεμίσουν τις μπαταρίες τους» (τα υπόλοιπα μέλη της φαμίλιας, καθώς, ως γνωστόν, ο πρωθυπουργός δεν έχει μπαταρίες, γιατί καίει κάρβουνο). Από εκεί είναι η πολύ ωραία αυτή φωτογραφία που παρουσιάζει τον πρωθυπουργό συνεπή στην ανικανότητά του να μην καταφέρνει ούτε τα λουριά του σακιδίου του να φορέσει σωστά.
Η φωτογραφία αυτή δεν είναι καρτ ποστάλ, αλλά θα μπορούσε άνετα να είναι. Μια καρτ ποστάλ από τον πρωθυπουργό σε όλους αυτούς που έχουν την ατυχία να είναι οι ακούσιοι σπόνσορες του ταξιδιού αυτού.
Σ’ αυτούς που σκίζονται κάθε μέρα στη δουλειά για να καταφέρουν να πληρώσουν τους φόρους, για να πληρωθεί ο πρωθυπουργός και η σύζυγός του.
Σ' αυτούς που δουλεύουν 198 ημέρες τον χρόνο για να πληρώσουν το νταβατζηλίκι της κυβέρνησης και από την 199η ξεκινούν να δουλεύουν για κείνους και την οικογένειά τους.
Σ’ αυτούς που δουλεύουν μαύρα, γιατί οι εισφορές είναι απαγορευτικές και ο έλεγχος ανύπαρκτος.
Σ’ αυτούς που δεν έχουν δουλειά και δεν είχαν την τύχη να είναι φίλοι κάποιου παρατρεχάμενου που να μπορεί να τους διορίσει στο δημόσιο.
Σ’ αυτούς που θα είχαν δουλειά αν ο Αλέκσης και η κυβέρνησή του δεν μισούσαν τόσο τις επενδύσεις που δεν γίνονται με τα λεφτά των αιχμάλωτων κορόιδων που αποκαλούμε «φορολογούμενους».
Σ’ αυτούς που έχουν δουλειά αλλά που κάθε μέρα αναρωτιούνται αν οι εργοταπατέρες των ΜΜΜ θα τους επιτρέψουν να την κάνουν.
Σ’ αυτούς που για να βρουν δουλειά πήγαν εκεί που ο ίδιος κάνει ταξιδάκια αναψυχής. Αυτούς που εξαιτίας του ούτε που το σκέφτονται να γυρίσουν πίσω.
Σ' αυτούς που τους φέσωσε μερικές δεκάδες δισεκατομμύρια για να κάνει πιο πιστευτό το παραμύθι του και πιο αποτελεσματική την απάτη του.
Σ’ αυτούς που τα παιδιά τους πάνε σε όποιο σχολείο τούς ορίσει το κράτος και διδάσκονται από όποιους δασκάλους τύχει να διδάσκουν εκεί. Αυτούς που δεν μπορούν να στείλουν τα παιδιά τους στα ιδιωτικά που πάνε τα δικά του (με τα δικά τους λεφτά) και τα στέλνουν σε σχολεία με ελλιπείς υποδομές να μάθουν από δασκάλους με μηδενική αξιολόγηση.
Σ’ αυτούς που προσεύχονται να μην αρρωστήσουν, γιατί δεν ξέρουν αν θα νοσηλευτούν και, αν νοσηλευτούν, δεν ξέρουν αν τη νύχτα θα την περάσουν σε θάλαμο ή σε διάδρομο.
Σ' αυτούς που τρέμουν στην ιδέα να αντιμετωπίσουν τις συνθήκες ζούγκλας που επικρατούν στις εφημερίες των νοσοκομείων. Σ’ αυτούς που πληρώνουν την κυβέρνηση για παροχές που απολαμβάνουν μόνο άλλοι.
Σ' αυτούς που φοβούνται να βγουν στον δρόμο, γιατί δεν έχουν τη δικιά του φύλαξη και τα λεφτά που τους παίρνει δεν φτάνουν και για τη δικιά τους.
Σ' αυτούς που δεν μπορούν να βγουν καθόλου στον δρόμο, γιατί η αστυνομία του, αυτή που πληρώνουν με τους φόρους τους, προστατεύει τον παραβατικό και τιμωρεί τον ανήμπορο. Στους ανάπηρους που το καροτσάκι τους είναι για τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και όχι για τη χώρα των πιθηκανθρώπων.
Μια πιο πολύ από όλους:
Σ' αυτούς που κοιτούν τη φωτογραφία αυτή και σκέφτονται πως θα μπορούσαν κι εκείνοι να πάνε εκεί με την οικογένειά τους. Αλλά εξαιτίας του Αλέκση και των χρημάτων που τους κλέβει, δεν μπορούν. Και το μόνο που τους έχει μείνει να κάνουν είναι να χαζεύουν τη χαρούμενη οικογένεια του ανθρώπου που παίρνει τη χαρά από τη δική τους.
Στο βιβλίο προσπάθησα να καταγράψω με εντιμότητα τη διεθνή πρακτική για να καταλάβουμε εάν είμαστε εγκλωβισμένοι στις υπερβολές και στα «δίκαιά» μας ή στον «ρεαλισμό» μας
17°
