Η πρόθεση της κυβέρνησης να εισηγηθεί σχέδιο νόμου στη Βουλή με το οποίο μετατρέπεται η εταιρία TAXIBEAT από πλατφόρμα διαμεσολάβησης σε εταιρία παροχής μεταφορικού έργου, αποτελεί δείγμα συνέπειας από τη μεριά των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Συνέπεια απέναντι στους επικεφαλής σε κάστες και συντεχνίες με τους οποίους ταυτίζονται ιδεολογικά και πολιτικά. Συνέπεια απέναντι στην εργαλειακή αντίληψη της κρατικής παρέμβασης, η οποία συντηρεί τις πελατειακές σχέσεις με οργανωμένες ομάδες εν δυνάμει ψηφοφόρων. Συνέπεια ως προς τη μηδενική ανοχή τους απέναντι στην αριστεία και την επιχειρηματικότητα.
Σύμφωνα με το σχέδιο νόμου, η αλλαγή του μοντέλου λειτουργίας του συγκεκριμένου app –το οποίο οι οδηγοί ταξί επέλεγαν εκουσίως διατηρώντας την εργασιακή τους αυτονομία– θα έχει ως αποτέλεσμα την υποχρεωτική υπαλληλοποίησή τους, η δε καινοτόμα πλατφόρμα θα μετατραπεί ακούσια σε πάροχο μεταφορικού έργου γιατί κάπως έτσι αποφάσισε ο σύγχρονος ελληνικός λεβιάθαν.
Ένα πρωτότυπο μοντέλο που αφορούσε επίσπευση υπηρεσιών, αξιολόγηση, καινοτομία, επιχειρηματικότητα και υψηλές προδιαγραφές επιχειρείται να απαγορευθεί διά νόμου στη χώρα μας, την οποία η κυβέρνηση αγωνίζεται να γυρίσει στον προηγούμενο αιώνα, στη μαγική δεκαετία του εξήντα.
Ο φίλος των επενδύσεων έλληνας Πρωθυπουργός στέλνει άλλο ένα ξεκάθαρο μήνυμα σε μελλοντικούς επενδυτές, οι δε ευρωπαίοι αγοραστές της ελληνικής πλατφόρμας (σε υψηλό τίμημα λόγω της καινοτομίας και της αποδοτικότητάς της), εκτός από το ότι ετοιμάζονται με τα νομικά τους επιτελεία για τα ευρωπαϊκά και ελληνικά δικαστήρια, τραβάνε και τα μαλλιά τους.
Είναι εντυπωσιακό ότι οι πρωταγωνιστές αυτής της απόπειρας, ο αρμόδιος υπουργός Μεταφορών και ο πρόεδρος του συνδικάτου των ταξί, αποτελούν πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ αντίστοιχα, τα οποία σήμερα στεγάζονται στον ΣΥΡΙΖΑ και τον στηρίζουν αναφανδόν. Είναι ένα άκρως αποκαλυπτικό παράδειγμα του πόσο «νέο» είναι το σημερινό καθεστώς, καθώς και σε πόση ρήξη ήρθε με το «παλιό» πολιτικό σύστημα.
Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς τα επιχειρήματα των εμπνευστών αυτής της πρωτοβουλίας.
Από τη μία το Υπουργείο ισχυρίζεται με ηρωική ρητορική ότι το κράτος θα βάλει τάξη στην αταξία κ.λπ. Απευθύνονται πρωτίστως στο συλλογικό υποσυνείδητο της κοινωνίας των ταξιτζήδων με κλισέ που υποδηλώνουν ότι το κράτος-αρωγός θα βάλει φραγή στην ασυδοσία και την αισχροκέρδεια (των αεριτζήδων που βγάζουν λεφτά από τον ιδρώτα των φτωχών ταξιτζήδων).
Από την άλλη η παρωχημένη συνδικαλιστική ηγεσία των ταξί δηλώνει ότι «δεν είμαστε πόρνες στο Άμστερνταμ» ταυτίζοντας τη δυνατότητα αξιολόγησης από την πλευρά των πελατών, την οποία η συγκεκριμένη εφαρμογή προσφέρει, με την αγοραία διαδικασία του πληρωμένου σεξ. Τελικά, και πάλι όλα γίνονται για την αξιοπρέπεια, για να θυμηθούμε ένα αγαπημένο μότο της κυβέρνησης και όσων πονηρά αναπαράγουν το αφήγημά της! Δεν ανέχεται η συνδικαλιστική ηγεσία των ταξί αξιολόγηση από τον πελάτη σαν να είναι πόρνη, και το κράτος έρχεται να διαφυλάξει την αξιοπρέπειά της και να βάλει στη θέση τους όσους προσπαθούν να φυτρώσουν εκεί που το κράτος δεν επιτρέπει σπορά.
Σε πείσμα όμως όσων προσπαθούν να τραβήξουν τη χώρα και την κοινωνία στον πάτο, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Το έλλειμμα αντιπροσώπευσης δεν περιορίζεται στο πολιτικό μας σύστημα. Επεκτείνεται και στους μαζικούς χώρους και τα συνδικάτα. Οι μάχες οπισθοφυλακής με καινοφανή επιχειρήματα του τύπου «δεν είμαστε πόρνες» αφορούν ελάχιστους. Ο χάρτης αλλάζει, η παλιά εκλογική πελατεία ανανεώνεται. Οι χιλιάδες νέοι επαγγελματίες οδηγοί ταξί, οι οποίοι επέλεξαν το επάγγελμα ή το ακολουθούν κατ’ ανάγκη λόγω ανεργίας, δεν τρώνε κουτόχορτο. Είναι νέοι, μορφωμένοι, ανοιχτόμυαλοι πολλοί από αυτούς και πολυταξιδεμένοι. Δεν σταματάνε όταν έχουν επιβάτη για να πάρουν και δυο-τρεις άλλους, δεν ακούνε σκυλάδικα τραγούδια ή περιγραφές αγώνων στη διαπασών, δεν καπνίζουν λούζοντας τους επιβάτες τους με το άρωμα του τσιγάρου τους. Επιζητούν την αξιολόγηση γιατί είναι επαγγελματίες και αισθάνονται δυνατοί και σίγουροι για το επίπεδο των υπηρεσιών που παρέχουν. Ίσως βέβαια κάποιοι ταγοί του χώρου τους να τους θεωρούν πόρνες. Μια μεγάλη όμως πια μερίδα πολιτών και δυνητικών τους πελατών τούς προτιμά και τους επιλέγει. Τόσο απλά, τόσο καθαρά!
Από τον τραμπισμό και την άνοδο της Κίνας έως τον κίνδυνο ενεργειακού σοκ και τη δημοκρατική φθορά, ο Μάρτιν Γουλφ χαρτογραφεί έναν κόσμο αυξημένης αβεβαιότητας
17°
