Με αυτά που είπε στη ΔΕΘ ο πρωθυπουργός για την κατάσταση και την προοπτική της ελληνικής οικονομίας έδειξε ότι έχει χάσει την επαφή με την οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα.
Ανύπαρκτο ρεκόρ
Μίλησε για ρεκόρ ξένων επενδύσεων το 2016 ενώ στην πραγματικότητα είχαμε αρνητικό ρεκόρ για το σύνολο των επενδύσεων στη διάρκεια των τελευταίων τετραετιών. Μέχρι και η κυβέρνηση φρόντισε να «ψαλιδίσει» το ήδη μειωμένο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) ενώ τελικά δεν έπιασε ούτε τον περιορισμένο στόχο που η ίδια είχε θέσει. Προτίμησε να υπερκαλύψει τον στόχο για το πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα παρά να δαπανήσει περισσότερα στις δημόσιες επενδύσεις και να ενισχύσει έτσι την αναπτυξιακή δυναμική της οικονομίας.
Τα ακίνητα και η οικοδομή, που αποτελούσαν παλαιότερα την επενδυτική διέξοδο των Ελλήνων, έπεσαν θύματα της μονιμοποίησης του ΕΝΦΙΑ παρασύροντας στην πτώση τους κλάδους στρατηγικής σημασίας όπως είναι η χαλυβουργία η οποία έχει μπροστά της ένα ακόμη πρόγραμμα αναδιάρθρωσης που θα οδηγήσει σε κλείσιμο παραγωγικών μονάδων. Οι επενδύσεις των μικρομεσαίων επιχειρήσεων έχουν περιοριστεί εξαιτίας του συνδυασμού της δύσκολης οικονομικής κατάστασης, της πιστωτικής ασφυξίας και της υπερφορολόγησης.
Δύο είναι οι βασικές πηγές των επενδύσεων που πραγματοποιούνται. Το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που είχε αναπτύξει η κυβέρνηση Σαμαρά το οποίο εφαρμόζει επιλεκτικά και με πολλούς δισταγμούς λόγω εσωτερικών αντιδράσεων η κυβέρνηση Τσίπρα. Παρατηρούνται επίσης σημαντικές επενδύσεις στον τουριστικό τομέα ο οποίος πηγαίνει καλά σε πείσμα της πολιτικής που εφαρμόζει η κυβέρνηση. Το οικονομικό επιτελείο τον έχει βάλει στο φορολογικό στόχαστρο μέσω της αύξησης του ΦΠΑ στην εστίαση, του ΦΠΑ στα νησιά και γενικότερα της επιβολής ειδικών φόρων από την εμφιάλωση στον οίνο μέχρι τις διανυκτερεύσεις στα ξενοδοχεία. Επομένως τα ψήγματα επενδυτικής πολιτικής πρέπει να αποδοθούν σε ένα πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων στο οποίο είχε βασικές αντιρρήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ και εξακολουθεί να το καθυστερεί και να το υπονομεύει, και στην τουριστική ανάπτυξη η οποία διευκολύνεται από τη διεθνή συγκυρία −σταθερή οικονομική ανάπτυξη για πέμπτη χρονιά στην Ευρωζώνη, απαξίωση ανταγωνιστικών τουριστικών προορισμών λόγω τρομοκρατίας και αστάθειας− η οποία επιτυγχάνεται παρά τη φορομπηχτική πολιτική της κυβέρνησης στον συγκεκριμένο κλάδο.
Το ετήσιο επενδυτικό έλλειμμα της Ελλάδας είναι της τάξης των 20 δισ. ευρώ, αν θέλουμε να φτάσουν οι επενδύσεις, συν ποσοστό επί του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ) στο μέσο όρο της Ευρωζώνης για να αρχίσουμε να καλύπτουμε το χαμένο αναπτυξιακό έδαφος.
Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση Τσίπρα δεν έχει σοβαρή επενδυτική πολιτική και οι πανηγυρισμοί της αναδεικνύουν την πολιτική της αμηχανία και όχι κάποιου είδους καλές επιδόσεις. Χαρακτηριστικό το σχόλιο των Financial Times: «Δεν πέρασαν καλά-καλά 48 ώρες αφότου ο πρωθυπουργός είπε σε επιχειρηματικό συνέδριο ότι η ώθηση για "Grinvest" έχει αντικαταστήσει τον φόβο του Grexit και η εταιρεία εξόρυξης με έδρα το Βανκούβερ είπε ότι σχεδιάζει να βάλει στον πάγο μια επένδυση 3 δισ. δολαρίων στη βόρεια Ελλάδα λόγω καθυστερήσεων στη χορήγηση αδειών από το Υπουργείο Ανάπτυξης».
Πέρα από το αρνητικό πολιτικό μήνυμα που στέλνει η κυβέρνηση Τσίπρα στο θέμα των επενδύσεων υπάρχουν τα παραδοσιακού τύπου ελληνικά προβλήματα: Σκόπιμα μπερδεμένη νομοθεσία, μεγάλα τμήματα τοπικών κοινωνιών με αρνητική προδιάθεση, μεγάλα και μικρά κυκλώματα έτοιμα να ασκήσουν επιρροή για να αποσπάσουν ανταλλάγματα, τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση η οποία σε πολλές περιπτώσεις υιοθετεί αντιεπενδυτική στάση, δικαιοσύνη που χρειάζεται απεριόριστο χρόνο για να βγάλει αποφάσεις επενδυτικού ενδιαφέροντος.
Μπορώ να σας διαβεβαιώσω, σαν μέλος της Επιτροπής Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ότι από επενδυτική άποψη η Ελλάδα μένει πολύ πίσω σε σχέση με χώρες τις οποίες πριν μια δεκαετία θεωρούσαμε οικονομικά υποδεέστερες όπως είναι οι δημοκρατίες της Βαλτικής, η Πολωνία, η Ουγγαρία ακόμη και η Ρουμανία και η Βουλγαρία. Έτσι όπως πάμε σε διάστημα 1-2 τετραετιών θα αποκτήσουμε τον διόλου επίζηλο τίτλο της λιγότερο αναπτυγμένης χώρας της Ε.Ε.
Ο καθηγητής του ΟΠΑ και μέλος του Συμβουλίου Νομισματικής Πολιτικής της ΤτΕ μιλάει για ανθρώπινο κεφάλαιο, αξιολόγηση στην εκπαίδευση, αγορά εργασίας και το στοίχημα της επιστροφής των νέων στην Ελλάδα
