Η πιο ξεκάθαρη αναλογία των πολιτικών συσχετισμών με τα γκομενικά της εβδομάδας
Η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο Ίδρυμα Καραμανλή που προκαλεί ζήλια στο σαμαρικό στρατόπεδο. Το οποίο σαμαρικό στρατόπεδο, αν και ήξερε ότι η σχέση του με τους Καραμανλικούς περνάει κρίση, δεν πίστευε ποτέ ότι εκείνοι θα έψαχναν να βρουν την αναγνώριση και την αποδοχή σε ένα νεαρό με τον οποίο δεν τους συνδέει τίποτα, πέρα από μια ευκαιριακή και ζωώδης πολιτική έλξη. Αλλά από την άλλη μεριά, ούτε ο νεαρός που παρασύρεται από τα θέλγητρα της ώριμης και «περπατημένης» πολιτικά πτέρυγας των Καραμανλικών μπορεί να δικαιολογήσει στην παρέα των συνομήλικών του τα αληθινά αίτια αυτής της αντισυμβατικής σχέσης. Μιας σχέσης από την οποία όλοι προσπαθούν να τον αποτρέψουν.
Η πιο απρόβλεπτη συνέπεια του διατροφικού σκανδάλου με το κρέας αλόγου της εβδομάδας
Το σύνθημα των οπαδών του Ολυμπιακού Βόλου στους οπαδούς της ομάδας της Λάρισας, κατά τη διάρκεια του «εμφύλιου ντέρμπι» της Θεσσαλίας, που πήγαινε ως εξής: «Πούν’ το-πούν’ το, το άλογάκι; (σ.σ. Έμβλημα της ομάδας της Λάρισας). Έχει γί- έχει γίνει κεφτεδάκι!»
Το λάθος κουτσομπολίστικο σοκ της εβδομάδας
Δηλαδή, είσαι μοντέλο που κάθε σαββατοκύριακο φεύγεις για Βουλγαρία, όπου δουλεύεις κάνοντας βίζιτες. Και τη Δευτέρα επιστρέφεις στην Αθήνα, για να βγεις σε πάνελ τηλεοπτικής εκπομπής. Και όλοι θεωρούν ντροπή τις βίζιτες;
Η αμήχανη στιγμή, όταν ανακαλύπτουν στην κυβέρνηση πως για να θεωρηθούν «μεταρρυθμιστές» δεν αρκούν μόνο οι μειώσεις μισθών και συντάξεων και η 87η ανακοίνωση ότι κλείνουν και συγχωνεύονται φορείς του δημοσίου! Δηλαδή, πρέπει να κάνουν κανονικές αλλαγές που δεν έχουν ιδέα ποιες πρέπει να είναι. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, όλα όσα έχουν συμφωνήσει δεν έχουν μπει στη συμφωνία «για να γεμίσουν σελίδες», αλλά προκειμένου να πάρουν την επόμενη δόση είναι υποχρεωμένοι να τα πραγματοποιήσουν! Δηλαδή, ωμός εκβιασμός!
Η πολιτική πρόταση της εβδομάδας που θυμίζει σκοτεινό τύπο που προσφέρει καραμέλες σε ανήλικο στο πάρκο για να τον ακολουθήσει
Η ελαφρώς ανέμελη διευκρίνιση του Ευάγγελου Βενιζέλου ότι «το θέμα της ηγεσίας στο νέο κεντροαριστερό σχήμα παραμένει ανοιχτό»... Δηλαδή στη βενιζελική πολιτική διάλεκτο προσφέρεται στον Φώτη Κουβέλη η δυνατότητα να γίνει αρχηγός (αφού για τον Ευάγγελο Βενιζέλο προέχει ο σχηματισμός της κεντροαριστεράς μπλαμπλαμπλά...). Παίρνει, δηλαδή, στην παράταξη φρέσκο πράμα (=βουλευτές) που δεν προκαλούν φλύκταινες λόγω αλλεργίας στους ψηφοφόρους. Και μετά οργανώνει με τη βοήθεια των γνωστών εφημερίδων και καναλιών μια υπέροχη επιχείρηση χειρουργικής απομάκρυνσης αρχηγού, προκειμένου να ξαναγίνουν τα πράγματα όπως πρέπει να είναι.
Ότι αυτός που έγραψε «ψόφα, ρε κομμούνι» στο blog της Χρυσής Αυγής για τον Σταμάτη Μαλέλη, όσο εκείνος ήταν σε κώμα, δεν αποκλείεται να είχε μεγαλώσει παρακολουθώντας μεσημεριανές εκπομπές και δελτία ειδήσεων του Star και να είχε εκπαιδευτεί αισθητικά και ηθικά με αυτές.
Ο προδομένος της εβδομάδας
Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου. Ο οποίος βλέπει το «status» του καναλιού που τόσο πίστεψε και υπηρέτησε, αγνοώντας με υπομονή και καρτερικότητα τις λοιδορίες και τα υποτιμητικά σχόλια των «αντιμνημονιακών», να μετατρέπεται σε Alter και να παραδίδεται στον Κώστα Πρεκα της δημοσιογραφίας, τον Γιώργο Τράγκα.
Το οξύμωρο της εβδομάδας
Το «έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη» (πριν την καταδίκη), που ακολουθείται από το «είμαι θύμα πολιτικής δίωξης» (μετά την καταδίκη). Προφανώς, όσοι την επικαλούνται, εννοούν ότι έχουν εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη, ότι θα ακούσει τις οδηγίες των πολιτικών προϊσταμένων να τους αθωώσει. Και όταν βλέπουν ότι δεν το κάνει, τότε καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι πολιτικοί προϊστάμενοι δεν βοήθησαν γιατί ήθελαν να τους κάνουν εξιλαστήρια θύματα. Και αυτό το ονομάζουν πολιτική δίωξη.
Ο ευφημισμός της εβδομάδας
Το περίφημο «ξεκαθάρισμα» των επίορκων και «εξαφανισμένων» δημοσίων υπαλλήλων, που ονομάζεται «υποχώρηση στις απαιτήσεις της Τρόικας για συρρίκνωση του δημοσίου», ενώ θα έπρεπε να ονομάζεται απλώς «αυτονόητο».
Η ερώτηση της εβδομάδας που δεν έγινε
«Ποιος;» Αυτή η διευκρινιστική ερώτηση θα έπρεπε να ακολουθήσει, μόλις ο πρόεδρος της επιτροπής για την καταπολέμηση του μαύρου χρήματος δήλωνε στην επιτροπή της Βουλής ότι είχε ζητήσει 100 εξειδικευμένους υπαλλήλους να κάνουν ελέγχους σε ομάδες των 20 και του έστειλαν μόλις 2 ανειδίκευτους.
Στο βιβλίο προσπάθησα να καταγράψω με εντιμότητα τη διεθνή πρακτική για να καταλάβουμε εάν είμαστε εγκλωβισμένοι στις υπερβολές και στα «δίκαιά» μας ή στον «ρεαλισμό» μας
17°
