Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

Δευτέρα πρωί. Από Πανόρμου και Κηφισίας κατηφορίζω πεζός προς το κέντρο. Μια μικρή άσκηση, αφού η οργανωμένη γυμναστική, δεν μπόρεσε ποτέ να με πείσει για τη χρησιμότητά της. Με απωθούσε πάντα η κρυφή βίας της.

Κατηφορίζω και παρατηρώ την αυθόρμητη ζωή της πόλης, που με χίλιους τρόπους πυκνώνει σιγά - σιγά. Κίνηση. Οι οδηγοί βιαστικοί. Το ίδιο και οι πεζοί. Τα πρόσωπα αναζητητικά μέσα σε μία δίγνωμη ατμόσφαιρα απαισιοδοξίας και ελπίδας. Η πόλη μας αγγίζει και την αγγίζουμε. Ο καθένας αφήνει το ίχνος του με το πέρασμα ή τη στάση του. Σε κάθε μικρή λεπτομέρεια κρύβεται όλη η Ελλάδα. Το πρόσωπό της και οι όψεις του. Ομορφιά και ασχήμια.

Προχωράω. Η όμορφη κοπέλα που περνάει βιαστικά δίπλα μου, ζεσταίνει τα χέρια της στον πρωινό καφέ της. Τα μεγάλα της μαύρα μάτια κρύβουν μέσα τους την Ελλάδα και τον κόσμο. Λίγα καταστήματα ανοιχτά. Τα περισσότερα, χάσκουν με τις άδειες βιτρίνες να μιλάνε για μια εποχή που έφυγε. Τα «ενοικιάζεται» πληθαίνουν. Ένα άδειο μπουκάλι μπύρας ακουμπισμένο στο μικρό μανδρότοιχο που ξέμεινε, μιλάει για μια νυχτερινή ιστορία. Τα μικρά κηπάρια των αυλών, που διασώθηκαν από την εποχή της κατακτητικής επέλασης του τσιμέντου, παραμελημένα. Οι φοίνικες, σημάδι μιας μικρής αστικής δόξας, σχεδόν γερμένοι, νεκροί. Πιο κάτω η πλατεία Μαβίλη έρημη. Το συντριβάνι κλειστό. Και φυσικά όλες οι διαβάσεις κατειλημμένες από σταθμευμένα αυτοκίνητα.

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013. Όλα, μικρά και μεγάλα, μιλάνε για την Ελλάδα του σήμερα. Αυτή που έρχεται από χθες, αυτή που ψάχνει το δρόμο της.

www.lefteriskousoulis.gr