Οι επικείμενες εκλογές υπήρξαν αφορμή να ξανασκεφτώ τη σχέση που έχουν οι περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες, όπως και πολλά από τα κορυφαία πολιτικά στελέχη, με την τόσο απλή αλλά και τόσο κακοπαθημένη λέξη «εργασία». Επιχείρησα, λοιπόν, έναν πρόχειρο, ερασιτεχνικό απολογισμό, σχετικό με την επαγγελματική ιδιότητα ή/και σταδιοδρομία των πολιτικών μας.
Αλήθεια, ποια δουλειά έχει κάνει στη ζωή του ο Αντώνης Σαμαράς; Εξ όσων γνωρίζω, φοίτησε στο Κολλέγιο Αθηνών, έπειτα σε αμερικανικό πανεπιστήμιο και σε ηλικία 26 ετών είχε ήδη εκλεγεί βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας. Ποια δουλειά έχει κάνει ο Κώστας Καραμανλής, πρώην αρχηγός της ΝΔ και πρωθυπουργός; Εξ όσων γνωρίζω και πάλι, αφού φοίτησε κι αυτός σε «καλά» σχολεία και πανεπιστήμια, ακολούθησε τον φυσικό, τον προδιαγεγραμμένο θα τολμούσα να πω (εκ γενετής και εξ ονόματος) δρόμο της πολιτικής καριέρας. Ποια δουλειά έχει κάνει ο νεόκοπος αρχηγός κόμματος (τι άλλο θα δουν τα μάτια μας!) Πάνος Καμμένος; Εκτός, βέβαια, από γιος του πατέρα του, (πρώην) γαμπρός γνωστού επιχειρηματία και διακεκριμένος Κένταυρος στη νεολαία της ΝΔ. Αλλά και η Ντόρα Μπακογιάννη, ποια δουλειά έχει κάνει εκτός από κόρη και σύζυγος πολιτικού;
Επίσης, αν δεν με απατά η μνήμη μου, η σχέση μερικών από τα επιφανέστερα στελέχη της ΝΔ (Μεϊμαράκης, Βουλγαράκης, Χατζηδάκης) με το «κοινωνικό γίγνεσθαι» και την «παραγωγή» εξαντλείται στο ότι διετέλεσαν επικεφαλής της κομματικής Νεολαίας.
Ας μην «αδικήσω», όμως, και την άλλη μεγάλη παράταξη. Αλήθεια, ποια δουλειά έχει κάνει ο Γιώργος Παπανδρέου, μέχρι πρόσφατα αρχηγός του ΠΑΣΟΚ; Ο τόσο επίκαιρος Άκης Τσοχατζόπουλος, εκτός από στέλεχος του κόμματός του και επαγγελματίας πολιτικός, τι ακριβώς έχει επαγγελθεί (στην Ελλάδα τουλάχιστον, ώστε να το γνωρίζουμε); Αλλά και υπουργοί του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Χρήστος Παπουτσής, ο Κώστας Σκανδαλίδης ή η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, τι άλλο έχουν υπάρξει στη ζωή τους εκτός από κομματικά στελέχη και επαγγελματίες πολιτικοί (και μη μου πείτε, βέβαια, ότι είναι επάγγελμα υπάλληλος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος ή επίτροπος στην Ευρωπαϊκή Ένωση);
Αλλά και στην αριστερά, η οποία μάλιστα με ιδιαίτερη έπαρση δηλώνει ότι, σχεδόν εργολαβικά, εκπροσωπεί τον «κόσμο της εργασίας», το τοπίο δεν είναι πολύ διαφορετικό. Ποια άλλη δουλειά έχει κάνει, άραγε, η Αλέκα Παπαρρήγα εκτός από κομματικό στέλεχος; Και ο Αλέκος Αλαβάνος, που απ’ ό,τι ξέρω δεν έχει και μεγάλη αντίρρηση να απολαμβάνει τα οφέλη μιας διόλου ευκαταφρόνητης οικογενειακής περιουσίας κάπου στα βόρεια προάστια; Και το πουλέν του, ο Αλέξης Τσίπρας; Και ο αντικαπιταλιστικός οδοστρωτήρας Παναγιώτης Λαφαζάνης; Και τα περισσότερα γνωστά στελέχη του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ;
Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να επεκταθώ. Τα παραδείγματα είναι και αρκετά, και αρκούντως ενδεικτικά. Και για να μην υπάρχει κανένα περιθώριο παρανοήσεων και παρεξηγήσεων, αλλά και για να προλάβω εύκολες αντιρρήσεις και ενστάσεις, σε καμιά περίπτωση δεν υποστηρίζω πως ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί και γενικά η πολιτική ηγεσία της χώρας πρέπει να κατοικούν στα Καμίνια ή στο Ίλιον, να ρίχνουν μπετά, να σηκώνουν σακιά ή να ξεφορτώνουν καφάσια. Μακριά από μένα τέτοια δείγματα μπρούτου λαϊκισμού. Ωστόσο, πριν βγει κανείς στην πολιτική και πριν διεκδικήσει ή απαιτήσει να εκπροσωπεί το λαό, καλό δεν θα ήταν να έχει κάποια επαγγελματική οντότητα, έστω και την πιο στοιχειώδη, έστω και για κάποιο διάστημα στη ζωή του;
Πώς η κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο, η στάση της κυβέρνησης και η μετατόπιση της κοινής γνώμης επαναφέρουν το δίλημμα της κυβερνησιμότητας στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής
17°
