Ποια κανονικότητα;

Προχθές ο κ. Μητσοτάκης έχασε τη μάχη του, πριν ακόμη την ξεκινήσει. «Ελάτε μαζί μας να διώξουμε την επικίνδυνη κυβέρνηση των ανίκανων Συριζανέλ» είπε στο συνέδριο της ΝΔ στις 22-24/4/2016, και αφού υποσχέθηκε θέσεις εργασίας, έξοδο από τα μνημόνια, εθνική υπερηφάνεια, κατέληξε: «Ελάτε μαζί μας να δώσουμε Οξυγόνο στην Ελλάδα μας». Δύο χρόνια πριν, στις 22 Απριλίου 2014 στα Χανιά ο κ. Τσίπρας, αφού υποσχέθηκε θέσεις εργασίας, έξοδο από τα μνημόνια, εθνική υπερηφάνεια, κατέληγε: «Να τελειώνουμε με το παλιό, το φθαρμένο, το αυταρχικό, το επικίνδυνο, το αντιδημοκρατικό, που εκπροσωπεί η κυβέρνηση Σαμαρά. Να τελειώνουμε μ’ αυτούς εδώ και τώρα». Και δύο χρονια πιο πριν ο Σαμαράς στις 22/4/2012 στο Ζάππειο sequel, αφού υποσχέθηκε θέσεις εργασίας, έξοδο από τα μνημόνια, εθνική υπερηφάνεια, κατέληγε: «Πολιτική σταθερότητα... Να ξαναπάρουμε τη χώρα μας στα χέρια μας». Και δύο χρόνια ακόμη πιο πριν στη μηχανή του χρόνου, το 2010 στις 23/4/2010 μετά το διάγγελμα του πρθ από το Καστελλόριζο, ο κ. Σαμαράς κατηγορούσε ότι «η κρίση δανεισμού είναι αποκλειστικό "κατόρθωμα" του ΠΑΣΟΚ… Όμως, το ΠΑΣΟΚ είναι πια το μικρότερο από τα προβλήματά μας. Το πιο σημαντικό είναι να βγούμε από την κρίση με τις δικές μας δυνάμεις μιαν ώρα αρχύτερα από τον ασφυκτικό έλεγχο του ΔΝΤ. Το μπορούμε και θα τα καταφέρουμε…»

Οι υποσχέσεις τους δεν διαφέρουν λέξη, η επιχειρηματολογία τους δεν διαφέρει λέξη, οι στόχοι τους για το μοίρασμα της εξουσίας δεν διαφέρουν λέξη. Δεν είναι κάθε λέξη του συντάγματος του ελληνικού λαού, είναι κάθε λέξη του συντάγματος του φτηνού ελληνικού λαϊκισμού. Για όλα φταίνε οι άλλοι, εμείς είμαστε πατριώτες, οι πολίτες παρασύρθηκαν, η χώρα μας είναι προικισμένη, οι Έλληνες δεν φοβόμαστε, είμαστε η πλειοψηφία, θα τα καταφέρουμε, εμείς ως κυβέρνηση θα επαναφέρουμε τη σταθερότητα και την κανονικότητα. Ο ίδιος λογογράφος, οι ίδιοι πολιτικάντηδες. Οι ίδιοι ακροατές;

Στο λόγο του κ. Μητσοτάκη το κυρίαρχο συμπέρασμα ήταν: να φύγουν οι άλλοι, οι ανίκανοι, οι μπαχαλάκηδες, να έρθουμε εμείς, οι πατριώτες, να επανέλθουμε στη σταθερότητα και την κανονικότητα. Ποια κανονικότητα; Τι θεωρεί κανονικότητα ο κ. Μητσοτάκης; Την απάντηση την έδωσε την 1η ημέρα του συνεδρίου, όταν αναφερόταν στον κ. Σαμαρά, ως «ο άνθρωπος που έκανε τα πάντα για να κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη» ξεχνώντας το ΟΧΙ του «αρχιτέκτονα του αντιμνημονίου» και τα ναι στα Ζάππεια 1, 2, 3, την κωλοτούμπα και το «ουδείς αναμάρτητος». Την απάντηση την έδωσε, όταν αναφερόταν στον κ. Καραμανλή ως «ο άνθρωπος που ξανάδωσε ισχυρό λαϊκό έρεισμα στη ΝΔ. Που συγκρούστηκε με συμφέροντα, που δεν προσκολλήθηκε στην καρέκλα της εξουσίας, που τόλμησε να μιλήσει με αλήθειες», που ο «κουρασμένος» mr «θωρακισμένη οικονομία» με το μόνο συμφέρον που συγκρούστηκε είναι η αλήθεια. Την απάντηση την έδωσε ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης στη  μέση της ομιλίας του υποσχόμενος στους ψηφοφόρους του ότι «θα δουν ένα κόμμα που δεν θα υποσχεθεί τα πάντα στους πάντες» και μετά, όπως ήταν αναμενόμενο, υποσχέθηκε τα πάντα στους πάντες! Αυτή είναι για τον κ. Μητσοτάκη η «επιστροφή στη σταθερότητα και την κανονικότητα». 

Η κανονικότητα σε κάθε χώρα είναι η αγαστή συνεργασία και λειτουργία των πολιτών, των νόμων και των αριθμών. Στην Ελλάδα η κανονικότητα είναι να μπορείς να διορίζεις χιλιάδες αφισοκολλητές για να γίνεσαι ΠτΔ, να σπας το κοντέρ ελλείμματος 15,7% για να πληρώνεσαι βουβός βουλευτής της Ραφήνας, να κάνεις τον «αρχιτέκτονα του αντιμνημονίου» για να βάζεις σύμβουλους στο Μαξίμου τον Φαήλο και τον Μπαλτάκο, να γίνεσαι υπουργός του αρχιτέκτονα του αντιμνημονίου για να προσλαμβάνεις golden boys και να απολύεις καθαρίστριες, για να δαγκώνεις τη διαύγεια «με τη διακριτική ευχέρεια του συντάκτη να αναρτεί». Κανονικότητα είναι το 4-2-1. Κανονικότητα είναι να υπόσχεσαι να καταργήσεις το ΕΕΤΗΔΕ στη ΔΕΗ, και να φέρνεις τον ΕΝΦΙΑ. Κανονικότητα είναι να κάνεις εκλογές ανά 9μηνο, για να αυξάνει τα ποσοστά του ο λαϊκισμός και ο παραλογισμός. Και επειδή ντρέπεσαι να το ομολογήσεις: Κανονικότητα είναι να είσαι εσύ κυβέρνηση και όχι οι άλλοι. Σταθερότητα είναι να κυβερνάς και να εξαφανίζονται οι αγανακτισμένοι σου από τις πλατείες. Κανονικότητα και σταθερότητα είναι να κυβερνάς στον αυτόματο πιλότο, όπως έκανες και το 2004-2009.

Κανονικότητα στον υπόλοιπο πλανήτη όμως είναι να λειτουργούν οι χώρες και οι πολίτες τους με λογική και σύνεση. Να συμπορεύονται στον κοινό τους δρόμο προς το μέλλον. Στη Βουλή στις 21/12/2008 στη συζήτηση επί του προϋπολογισμού του κ. Καραμανλή για το 2009, ο κ. Μητσοτάκης στην κορύφωση της κρίσης και της κυβερνητικής απάτης επί των στατιστικών της ελληνικής οικονομίας, από το βήμα της Βουλής κατέληγε την ομιλία του. «Αυτόν το φόβο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ο οποίος είναι διάχυτος σήμερα στην ελληνική κοινωνία, πρέπει να αντιμετωπίσουμε με γενναιότητα, με ειλικρίνεια, με υπευθυνότητα, την οποία εγγυάται μόνο η Κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή». Ψήφιζε ναι στον προϋπολογισμό της χρεοκοπίας!!! Συνδέοντας 4 λέξεις που δεν πάνε μαζί με τίποτα (ειλικρίνεια, υπευθυνότητα, γενναιότητα, εγγύηση) = Καραμανλής = 15,7% έλλειμμα, 300 δις χρέος, 800 χιλιάδες προσλήψεις, greek statistics, 36 δις εμπορικό έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών. Τις ίδιες ακριβώς λέξεις ανέφερε και προχθές για το κόμμα του και για τον κ. Καραμανλή, λες και αναφερόταν σε πίστα playstation που κυριαρχούσε ο πρθ της χρεοκοπίας. Αλλά δυστυχώς το high score τους, όσο αυτοί μοιράζονται συγχαρητήριες αλληλοφρονήσεις, το πληρώνουν 6 χρόνια οι άνεργοι και οι εργαζόμενοι της χώρας. Κανονικότητα και σταθερότητα είναι να λες τα ίδια βολικά ψέματα, όπως πάντα. Γιατί η κανονικότητα και η σταθερότητα της Ελλάδας είναι το σύνολο των δημοσιονομικών ελλειμμάτων από το 2000 έως το 2009 να ξεπερνούν τα 125 δις ευρώ, και το σύνολο των επιδοτήσεων στο ασφαλιστικό να ξεπερνά τα 170 δις ευρώ, και το κράτος που κόστιζε 29 δις το 2004 να κοστίζει το διπλάσιο 4 χρόνια μετά, 48 δις το 2008. Κανονικότητα είναι το κόμμα σου να χρωστά 210 εκ. ευρώ στις τράπεζες και να παριστάνεις ότι το πληρώνεις, και να κρατάς τη λίστα με τους ισολογισμούς και τους χρηματοδότες κρυμμένη από τους ψηφοφόρους σου. Κανονικότητα είναι να δανείζεσαι με τη λογική «άσ’ το για αργότερα» και να βρίζεις μετά αυτούς που σε κράτησαν ζωντανό με οξυγόνο και δεν άφησαν τη χώρα να σκάσει, και να φωνάζεις για Γουδί και ειδικά δικαστήρια από τα έδρανα αγκαλιά με τον «γενναίο, υπεύθυνο, ειλικρινή, εγγυητή» πρθ της χρεοκοπίας. Κανονικότητα είναι να ψηφίζεις ΟΧΙ στο μνημόνιο 1, επιλέγοντας να σκάσει η χώρα και οι πολίτες που χρεοκόπησες, να διχάζεις τους πολίτες, και μετά να ψηφίζεις ΝΑΙ στα επόμενα! 

Ε, αυτή την κανονικότητα δεν τη θέλουμε. Και δεν θέλουμε κάποιους που μόνο στόχο έχουν να διώξουν τους νυν, μέχρι να έρθουν οι επόμενοι «απελευθερωτές» να διώξουν αυτούς. Θέλουμε να γίνουμε ένα κανονικό κράτος με ζυγισμένους αριθμούς και νόμους, με αξιοπρέπεια και σεβασμό στους πολίτες, και με κανονικούς πολιτικούς. Την ίδια ημέρα στην ίδια αίθουσα ένας φιλοξενούμενος πολιτικός στη δική του ομιλία δεν επέλεξε να χειροκροτηθεί, επέλεξε και τους είπε κάτι πολύ απλό, την αλήθεια: «Δεν θέλω να μπω στα δικά σας χωράφια, αλλά είναι υποχρέωσή σας να δείξετε στον ελληνικό λαό ότι έχετε μελετήσει και έχετε βγάλει συμπεράσματα για τα λάθη του παρελθόντος. Παλαιοκομματισμός - Κρατισμός - Παραγοντισμός. Ή αν θέλουμε να το πούμε με μία λέξη: Λαϊκισμός. Αυτό είναι το τέρας που κατατρώει τη χώρα – ο λαϊκισμός: Ο δεξιός λαϊκισμός, ο κεντρώος λαϊκισμός, ο αριστερός λαϊκισμός». Τότε οι σύνεδροι έμειναν βουβοί. Οι σύνεδροι προτίμησαν να καταχειροκροτήσουν τον πρόεδρό τους, όταν έκλεισε το συνέδριο λαϊκίζοντας και βροντοφωνάζοντας: «Πάμε μαζί μέχρι την τελική νίκη. Ζήτω η Νέα Δημοκρατία» επιβραβεύοντας το κόμμα που χρεοκόπησε τη χώρα. Οι πολίτες;