Ο βολικός φερετζές της «ατομικής ευθύνης»

Να ξεκινήσω λέγοντας ότι πιστεύω στην αξία της ατομικής ευθύνης. Οι πολίτες δεν πρέπει να νιώθουν σαν πεντάχρονα που πάντα χρειάζονται κάποιον να τους κρατάει από το χεράκι για να τους περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο. Πράγμα που σημαίνει ότι λυπάμαι περισσότερο έναν συμπολίτη ο οποίος, χωρίς να το περιμένει, πέφτει θύμα ενός κακοποιού που του «χιμάει» για να τον ληστέψει, παρά έναν συμπολίτη ο οποίος τα σκάει σε έναν γιατρό που του έχει υποσχεθεί ισόβια νεότητα. Οι πολίτες πρέπει και να είναι και να αισθάνονται υπεύθυνοι για τις επιλογές τους. Αλλά αυτό χωρίς να καθίστανται ανεύθυνες οι ελεγκτικές και διωκτικές αρχές.

Ειδικά στις υπηρεσίες υγείας και σε αντίθεση με τους «άνοιξε, θεία, από τον ΔΕΔΔΗΕ είμαστε» ή τους «υπνοθεραπευτές» ή τους «αστρολόγους», υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά που ονομάζεται «Ιατρικοί Σύλλογοι». Είναι οι «επιστημονικοί» σύλλογοι που με την επιστημονική τους αυθεντία αδειοδοτούν τα ιδιωτικά ιατρεία. Είναι δηλαδή αυτοί που βάζουν σε κάθε ιατρείο τη σφραγίδα την οποία βλέποντας την ο πολίτης καταλαβαίνει ότι επισκέπτεται κανονικό και επαρκή επιστημονικά γιατρό και όχι κομπογιαννίτη.

Όπως φαίνεται, όμως, ο Ιατρικός σύλλογος μοιράζει τις άδειες με τον ίδιο τρόπο που μοιράζονται τα κουφέτα σε γάμους και με την ίδια επιπολαιότητα κάνει και τους ελέγχους τους οποίους οι πολίτες (αναγκαστικά, αφού οι ίδιοι δεν έχουν ιατρικές γνώσεις) εμπιστεύονται.

Θα μου πείτε, μα είναι δυνατόν κανείς να εμπιστεύεται ένα όργανο του οποίου επικεφαλής εκλέγεται ο Γιώργης ο Πατούλης; Και θα έχετε δίκιο. Αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε για επιστήμη και για το ποιο ιατρείο είναι της προκοπής και ποιο όχι, δεν μπορεί να το απαντήσει ο καθένας από μας. Ακόμα και για τις απάτες της εναλλακτικής ιατρικής, κάποιος λιγότερο καχύποπτος μπορεί να σκεφτεί ότι από τη στιγμή που κοτζάμ Ιατρικός Σύλλογος τους δίνει άδεια λειτουργίας, δεν μπορεί να είναι και εντελώς απάτη.

Παρόλα αυτά ακούω και στην περίπτωση των ιατρικών υπηρεσιών κυβερνητικά στελέχη να χρησιμοποιούν την «ατομική ευθύνη» ως φερετζέ που καλύπτει την τυπική. Και κάπως εκνευρίζομαι όταν επικαλούνται την «ατομική ευθύνη», λες και η επίσκεψη σε ένα ιατρείο που λειτουργεί με την άδεια του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών είναι το ίδιο με το να γκαζώνεις ανάποδα σε μονόδρομο. Λες και δεν υπάρχουν ελεγκτικοί μηχανισμοί, λες και θέλουν να επιβάλουν ως κανονικότητα στην Υγεία το «πάμε κι όπου βγει», από το οποίο θα επιβιώνουν μόνο οι πιο έξυπνοι και οι πιο καχύποπτοι. Και μπράβο τους.