Το Μουντιάλ νικά τη μιζέρια

Είμαι σίγουρος ότι θα θυμάστε την πολύμηνη γκρίνια που προηγήθηκε της έναρξης του Μουντιάλ. Είμαι σίγουρος ότι θυμάστε την κλάψα για τις τιμές των εισιτηρίων που θα άφηναν τα γήπεδα άδεια και θα κατέστρεφαν τη μεγαλύτερη γιορτή του ποδοσφαίρου. Είμαι σίγουρος ότι θυμάστε όλες τις μοιρολογίστρες που περιμένουν την καταστροφή που θα δικαιολογήσει το μοιρολόι τους αλλά τελικά ήρθαν για άλλη μια φορά αντιμέτωπες με τον μεγαλύτερο τους εχθρό: την πραγματικότητα.

Γιατί στην πραγματικότητα, αυτό που είδαμε από την πρώτη μέρα του Μουντιάλ ήταν τεράστια γήπεδα γεμάτα κόσμο ακόμα και σε αγώνες που κανονικά θα έπρεπε να ενδιαφέρουν μόνο τους κατοίκους των χωρών που συμμετέχουν. Είδαμε γήπεδα με κόσμο που συνήθως δεν βλέπει κανείς στις πρώτες αγωνιστικές Μουντιάλ. Αρκεί κανείς να συγκρίνει την προσέλευση στο φετινό Μουντιάλ με την προσέλευση στο μουντιάλ του 1994, που πάλι είχε γίνει στις ΗΠΑ (και τότε μόνο εκεί), για να καταλάβει ότι η γκρίνια δεν πατούσε πουθενά πέραν της επιθυμίας των γκρινιάρηδων που στο ποδόσφαιρο (όπως και στην πολιτική ή την κοινωνία γενικότερα) προφητεύουν μια καταστροφή που, δυστυχώς γι’ αυτούς, δεν έρχεται.

Όπως φαίνεται η (και σε μένα αντιπαθής) ΦΙΦΑ υπολόγισε σωστά την επιθυμία των ανθρώπων να δουν από κοντά αγώνες του Μουντιάλ. Ακολουθώντας μια τιμολογιακή πολιτική που μοιάζει περισσότερο με τον τρόπο που διαμορφώνονται οι τιμές των αεροπορικών εισιτηρίων και έχει σχέση με τη ζήτηση, κατάφερε ακόμα και αγώνες με ελάχιστο ποδοσφαιρικό ενδιαφέρον να μην διεξάγονται μπροστά σε άδειες κερκίδες.

Έτσι οι «against modern football» (ή γενικώς against modern world) συνάνθρωποι υπέστησαν άλλη μια απογοήτευση από αυτές που είναι καταδικασμένος να υφίσταται όποιος κολλάει στο παρελθόν και απορρίπτει οποιαδήποτε εξέλιξη. Καταλαβαίνω ότι περί ορέξεως κολοκυθόπιτα (υπάρχουν ας πούμε άνθρωποι που δεν τους αρέσει το VAR επειδή προτιμούν τα στησίματα και την απροκάλυπτη αδικία), αλλά είναι άλλο να μην σ’ αρέσει η εξέλιξη κι άλλο να προσπαθείς να εκλογικεύσεις το γούστο σου. Γιατί είναι άλλο να λες ότι θα προτιμούσες τα εισιτήρια να είναι όλα φτηνά (κι ας μην μπορείς να εξηγήσεις το πώς θα καταφέρει να ολοκληρωθεί μια τόσο μεγάλη διοργάνωση με φτηνά εισιτήρια ή γιατί να μπει κάποιος στον κόπο να τη διοργανώσει) κι άλλο να λες ότι έτσι καταστρέφεται το ποδόσφαιρο.

Είναι όπως στην πολιτική και την κοινωνία. Άλλο να επισημαίνεις τα προβλήματα κι άλλο να θρηνείς τον θάνατο της δημοκρατίας και της ελευθερίας χρησιμοποιώντας σε κάθε δεύτερη πρόταση τη λέξη δυστοπία. Άλλο να βλέπεις τα προβλήματα της ακρίβειας κι άλλο να φωνάζεις ότι «ο κόσμος πεθαίνει από την πείνα». Όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί αργά ή γρήγορα θα βρεθείς αντιμέτωπος με την πραγματικότητα που είναι άτιμο πράγμα. Ειδικά για όσους εμπορεύονται μεγάλα δράματα. Και μπράβο τους.