Όψεις της πόλης, αναμνήσεις, πράγματα που συνέβησαν παλιά, και πράγματα που συμβαίνουν σήμερα γύρω μας. Ημερολογιακές καταχωρίσεις για κάθε χρήση
Γράφουμε συχνά σε αυτό εδώ το Ημερολόγιο σημειώματα του στιλ, Κλείστε το κινητό (αν δεν θέλετε να το πετάξετε) και είμαστε από εκείνους τους στρυφνούς τύπους με τα μακριά, ανακατωμένα αλά προφήτες της Βίβλου μαλλιά που βγαίνουν στους δρόμους κρατώντας μια κουδούνα και φωνάζουν «ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ!» με μια πικέτα από δίπλα που λέει ότι τα σόσιαλ μίντια και η Α.Ι. θα μας φάνε ζωντανούς, αλλά.
Αλλά. Αλλά εμείς τα χρησιμοποιούμε κανονικά, και να μας συμπαθάτε. Είμαστε από εκείνους τους λίγους και καλούς που τα χρησιμοποιούν με φειδώ και συναίσθημα. Oh yes. Βέβαια, ΟΠΟΙΟΣ το λέει αυτό για τον εαυτό του, ΟΠΟΙΟΣ ισχυρίζεται πως ανήκει σε κάποιους happy few, είναι μάλλον ένοχος και του πρέπει η χλεύη της αγοράς, οπότε διαβάστε τα υπόλοιπα με επιφύλαξη και με το φρύδι ανασηκωμένο. Γιατί μάς τα ’παν κι άλλοι.
* * *
Λοιπόν, ναι, κάνουμε πολλά και διάφορα με τα σόσιαλ και τη θαυματουργή, εξωγήινη, θεϊκή Τ.Ν., αλλά σήμερα δεν θα τα αποκαλύψουμε όλα — θα μιλήσουμε για ένα μοναχά: για τα στιγμιαία μηνύματα που ανταλλάσσουμε με τους φίλους μας. Ήτοι, αυτά που δεν στέλνονται σαν μέρος μιας κουβέντας, αλλά που αρχίζουν και τελειώνουν στον εαυτό τους (και άντε στην αντίδραση που θα πατήσει ο φίλος: καρδούλα ή κλάμα, στις 99% των περιπτώσεων — οι άλλες απαγορεύονται διά ροπάλου).
Θα μιλήσουμε λοιπόν για τα στιγμιαία μηνύματα. Που είναι πολλά. Πάρα πολλά. Και καθημερινά. Πιο καθημερινά δεν γίνεται. Τα στέλνουμε όλη την ώρα.
Και, ναι, προφανώς το κάνετε κι εσείς αυτό. Όλοι το κάνουν. Και δεν είναι πρόβλημα. Δεν πειράζει. It’s τελείως okay. Γιατί η καθημερινή ανταλλαγή τέτοιων μηνυμάτων ανάμεσα σε δύο φίλους δεν είναι (συνολικά αν τη δεις) μια σπατάλη δεκαπέντε ή τριάντα λεπτών μέσα στην ημέρα: είναι μια σύγχρονη ιεροτελεστία σύνδεσης. Και γενικά τα σπάει.
Κοινή συνισταμένη των μηνυμάτων μας —αν θέλαμε ντε και καλά να βρούμε κάποια— είναι η οικονομία. Η όλη ομορφιά αυτής της συνήθειας έγκειται στην ταχύτητα και την ακρίβεια της επικοινωνίας. Το περιεχόμενο (ιδού η πιο άθλια λέξη της τελευταίας δεκαπενταετίας για το δικό μου λεξικό) είναι σύντομο, «στιγμιαίο» όπως είπαμε. Δεν είναι κατ’ ανάγκην πρόχειρο όμως — αν και η προχειρότητα δεν είναι προς θάνατον. Επίσης, συνήθως δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει, να πάρει wow reaction δηλαδή, όπως υπαινιχθήκαμε ήδη, αλλά να ταιριάξει, να κουμπώσει στα γούστα του φίλου μας. Η δε επιτυχία του μετριέται από το αν θα αναγνωριστεί αμέσως (στιγμιαία!), εξ ου και ουκ ολίγες φορές στεκόμαστε πάνω από το Seen για να δούμε την απεικόνιση της αντίδρασης από την άλλη άκρη της οπτικής ίνας: όσο πιο γρήγορη είναι, τόσο το καλύτερο για εμάς και, συνεκδοχικά, για το μαύρο κι άραχνο σύμπαν.
Εξυπακούεται δε ότι ποτέ δεν στέλνουμε κραυγαλέα memes, ή memes που στέλνουν και οι άλλοι. Όταν είσαι ενήλικος, διαφοροποιείσαι από τους πολλούς. Γενικά, ενηλικίωση λέγεται η προσπάθεια ενός ατόμου να αποφεύγει τις μάζες, μέχρι κάποια στιγμή να ’ρθει η ώρα του και να πεθάνει. Δεν μας αρέσει ο σοσιαλμιντιακός θόρυβος, αλλά η ακρίβεια της επιλογής: bullseye.
Αν το καλοσκεφτείς, τα στιγμιαία μηνύματα προς τον φίλο μας συνιστούν, στην ουσία, μια μορφή επικοινωνίας που θυμίζει σημειώσεις στα περιθώρια ενός βιβλίου. (Νομίζουμε μάλιστα πως είπαμε κάτι καλό μόλις. Αλλά θα το πάρει κι αυτό ο αχός και η αντάρα, όπως όλα τα άλλα. Εμείς να ’μαστε καλά, tho).
Η παραγωγικότητα είναι μια άλλη λέξη για τον πολιτισμό και την πρόοδο: χωρίς αυτήν, όλα πάνε κατά διαόλου, είναι αντιδραστικά, φρικώδη, και βουτηγμένα στη μιζέρια, τη μαύρη αντίδραση, και την απανθρωπιά. Την αγαπάμε και κάνουμε ό,τι μπορούμε —ή σχεδόν— κι εμείς για να ΓΙΝΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. Κι αυτά τα εμβόλιμα λεπτά συνωμοτικού, στο-ίδιο-μήκος-κύματος γέλιου (τα 9 στα 10 στιγμιαία μηνύματα προς τους φίλους μας είναι ΠΡΟΦΑΝΩΣ αστεία), αυτός ο ιδιωτικός κώδικας, η κοινή μας αυτή γλώσσα που σμιλεύεται όσο βαθαίνει η οικειότητα, μετατρέποντας κάτι κοινότοπο σε έναν εσωτερικό χρησμό που μόνο δύο άνθρωποι μπορούν να αποκρυπτογραφήσουν τη συγκεκριμένη στιγμή — όλα αυτά, τέλος πάντων, λειτουργούν σαν μια απαραίτητη βαλβίδα αποσυμπίεσης. Είναι δώρο Θεού. Ωσαννά.
Ο χρόνος που αφιερώνεται στην αναζήτηση και την αποστολή του «τέλειου» meme συνιστά μια μορφή φροντίδας. Δείχνει ότι, παρά το φορτωμένο πρόγραμμα, ο ένας σκέφτηκε τον άλλον. Το γέλιο που προκύπτει, ακόμη και μέσα από μια οθόνη (επί τη ευκαιρία: ΖΗΤΩΣΑΝ ΟΙ ΟΘΟΝΕΣ!), μειώνει το στρες και ενισχύει τους δεσμούς της φιλίας. Στην πραγματικότητα, τα 20-30 λεπτά που ξοδεύεις μέσα στη μέρα σου χωρίς να παραγάγεις τίποτα χειροπιαστό, χωρίς να εξυπηρετήσεις καμία λίστα υποχρεώσεων και χωρίς να τα εξαργυρώσεις με κανέναν τρόπο, είναι μια επένδυση στην ψυχική (σου) υγεία και στη διατήρηση της εγγύτητας με τον άλλον. Αυτή η φαινομενική αδράνεια είναι συχνά το πιο ζωτικό κομμάτι της ημέρας.
Ένα έξυπνο meme μπορεί να συμπυκνώσει μία μακρά σειρά από inside jokes και από κοινές εμπειρίες, ή και μια συγκεκριμένη συναισθηματική κατάσταση που θα απαιτούσε ολόκληρες παραγράφους για να περιγραφεί. Χωρίς περιττούς προλόγους και την ανάγκη επεξηγήσεων —πράγματα που θέλουν να σου φάνε τον χρόνο όπως η βδέλλα λαχταράει να σου πιει το αίμα μέχρι να σκάσει—, τα καίρια στιγμιαία μηνύματα προς τους φίλους μας που μεταφέρουν ακαριαία διαθέσεις και εμπειρίες είναι ό,τι πιο κοντά στη σκέψη τής Α.Ι. μπορούμε να βιώσουμε. Είναι δροσερές ανάσες ελευθερίας, και ασκήσεις σπάνιου συντονισμού — περίπου όπως στη συγχρονισμένη κολύμβηση.
Οι φίλοι μαθαίνουν με τον καιρό να προβλέπουν τις αντιδράσεις αλλήλων, να επιλέγουν με χειρουργική ακρίβεια το περιεχόμενο (ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΗ ΛΕΞΗ) που θα στείλουν, και να σχολιάζουν με μια οικονομία που υποδηλώνει απόλυτη κατανόηση: με συνάφεια, γνώση, και ενσυναίσθηση. Όχι για να ανοίξουν κάποιο διάλογο (παιδιά είμαστε; ή τάχα μάς τρέχει ο χρόνος από τα μπατζάκια;) αλλά για να επιβεβαιώσουν μια προϋπάρχουσα συνεννόηση.
* * *
Τι λέμε όμως; Τι είναι αυτά τα περίφημα στιγμιαία μηνύματα προς τους φίλους μας; Μα, όλοι τα ξέρουν. Είναι πάνω-κάτω αυτά εδώ. Πολύ σημαντικά πράγματα:
Σκίτσα, γελοιογραφίες από το New Yorker ή τύπου New Yorker, για την καθημερινότητα και τις περιπλοκές της, για τη διεθνή πολιτική, για τύπους όπως ο Τραμπ κλπ. κλπ.
Σαρκαστικά-ειρωνικά καρτούν (είτε single-panel είτε με τέσσερα καρέ, είτε σε βιντεάκι), μαύρο χιούμορ για τη δουλειά, τις κοινωνικές σχέσεις και αντιξοότητες, τις περιπλοκές του βίου κλπ.
Βίντεο με σκυλιά και γατιά, με ρακούν και βέβαια με πόσουμ.
Επικριτικές φωτό με τα δικά μας σκυλιά, γατιά, καναρίνια κλπ.
Τρέιλερ νέων ταινιών και σειρών.
Συνταγές, και φωτογραφίες από βιτρίνες φούρνων και ζαχαροπλαστείων.
Screenshots από αναρτήσεις ανθρώπων που αμφότεροι δεν χωνεύετε ή που γελάτε με το χάλι τους, π.χ. με ψευδοβιωματικές ιστορίες και άλλες απεγνωσμένες προσπάθειες για προσοχή και πούληση.
Αποσπάσματα από podcast, συνεντεύξεις, άρθρα και τα συναφή.
Αναρτήσεις τρίτων επί παντός επιστητού, πενιές, ειδησούλες, περίεργα, στα ξένα.
Λοιπά στιγμιότυπα χωρίς συγκεκριμένο πλαίσιο.
Και το +1:
10+1. Ναι, προφανώς και compilations από ανθρώπους που γλιστράνε και πέφτουν.
ΥΓ. Να σημειωθεί, δε, πως άλλου τύπου μηνύματα στέλνουμε στο Messenger, άλλου τύπου στο Instagram, και άλλα στο Viber. Βασικό αυτό. Και το εμπεδώνει κανείς με τη λάτρα, και χωρίς συνεννόηση με τον άλλον. Ε ναι. Παιδιά είμαστε τώρα;
17°
