Η έρευνα για την υπόθεση θανάτου της 19χρονης Μυρτώς στην Κεφαλονιά δεν σταματά
Οι αστυνομικές αρχές στρέφουν τις ερευνές τους στα κυκλώματα μαστροπείας και εμπορίας ναρκωτικών, προκειμένου να εντοπίσουν κρίσιμα στοιχεία σχετικά με την υπόθεση θανάτου της 19χρονης Μυρτώς στην Κεφαλονιά.
Ο πατέρας 19χρονης δεν αποκλείει πίσω από την υπόθεση θανάτου της κόρης του στην Κεφαλονιά να κρύβονται οργανωμένα κυκλώματα. «Δε θα πιστεύετε στα μάτια σας πόσα άτομα υπάρχουν και με τι άλλα πράγματα ασχολούνται εκτός από τα ναρκωτικά». Σε κάθε περίπτωση οι αρχές εξετάζουν και την εμπλοκή άλλων ατόμων στην υπόθεση, εκτός των προφυλακισμένων.
Κεφαλονιά: Γιατί η ιδιοκτήτρια του καταλύματος φέρεται να απέκρυψε την παρουσία ενοίκων;
Την ίδια ώρα, σύμφωνα με το Mega, οι αστυνομικές αρχές ερευνούν τι ήταν εκείνο που συνέβη στο δωμάτιο 11, όπου διέμενε η 18χρονη με τον 22χρονο που έχει προφυλακιστεί για την υπόθεση, αλλά και γιατί η ιδιοκτήτρια του καταλύματος φέρεται να απέκρυψε την παρουσία κάποιων ενοίκων.
Πρόσωπα από το περιβάλλον της 18χρονης αναφέρουν ότι «όταν άρχισαν να φωνάζουν από το δωμάτιο που ήταν η Μυρτώ, η 18χρονη δεν βγήκε καθόλου έξω γιατί φοβήθηκε και της είπε ο 22χρονος να μείνει μέσα. Όταν εκείνος μπήκε στο δωμάτιο, είδε τη Μυρτώ κάτω κι άρχισε να της κάνει αέρα και να της φωνάζει ‘ζεις;’».
«Έδωσα κατάθεση, η οποία κράτησε τέσσερις ώρες περίπου και με ξανακάλεσαν. Δεκαπέντε την πρώτη φορά και δεκαέξι μου ζητήσανε συμπληρωματική και πήγα και παρέδωσα και το κινητό μου. Εκεί για πρώτη φορά(στην ομαδική συνομιλία), ο Ο… με κάλεσε και είχε συνακρόαση, το λένε, δεν ξέρω πώς το λένε, την εκλιπούσα. Και μου τη σύστησε σαν φίλη του και είπε και το όνομα Μυρτώ αλλά δεν το είχα συγκρατήσει και ιδιαίτερα. Δεν με ενδιέφερε και ιδιαίτερα. Τέλος πάντων, πέντε πραγματάκια. Τι κάνεις; Πώς είσαι; Καλά, ευχαριστώ. Πού θα κάνετε Πάσχα και τα υπόλοιπα. Και σκέφτομαι να πάω για δουλειά αλλά δεν ξέρω πού να πάω. Κάτι τέτοια μου έλεγε. Ε, εντάξει, του λέω. Δεν είπαμε πολλά πράγματα. Απλώς ήταν η πρώτη μας επαφή. Έγινε μια επικοινωνία με μηνύματα, Μεγάλη Δευτέρα ή Μεγάλη Τρίτη, με την εκλιπούσα. Του στυλ τι κάνεις; Πώς είσαι; Α, τυπικά πράγματα. Όχι, τίποτα ιδιαίτερο.
»Το μοιραίο βράδυ, 23.38 με πήρε βιντεοκλήση η εκλιπούσα, κανονικά ντυμένη, καθισμένη σε κάτι σκαλιά, έξω από ένα, φαρμακείο ήταν; Τράπεζα ήταν… δεν κατάλαβα. Σε όχι καλή κατάσταση. Και μου είπε ότι έφυγε από το σπίτι, τσακώθηκε και έφυγε από το σπίτι και ότι θα μείνει στα παγκάκια και το έχει ξανακάνει και δεν μπορεί, δεν την καταλαβαίνουν και κάτι τέτοια. Της είπα, εντάξει, γονείς είναι. Υπάρχει μια διάσταση μεταξύ γενεών. Επέμενε, δεν έχω χρήματα, έχω λίγη μπαταρία και θα μείνω στα παγκάκια. Κάτι τέτοιο. Δηλαδή, επέμενε. Της λέω κοίταξε, δεν έχεις κάπου να πας σε μία φίλη σου, ξέρω εγώ, σε κάποιον δικό σου άνθρωπο να μείνεις και αύριο μέρα είναι, να σκεφτείς λογικά και να δεις τι θα κάνεις. Όχι, δεν έχω κανέναν.
»Λοιπόν, της λέω, κοίτα να δεις.Δώσε μου ένα IBAN να σου βάλω κάποια χρήματα, να πας να βρεις ένα δωμάτιο να μείνεις, να είσαι ασφαλής, να πάρεις και έναν φορτιστή για να έχεις να μιλήσεις. Πάρε κι ένα… πιες και ένα τζιν ή κρασί να χαλαρώσεις. Κάνε ένα ντους, να κοιμηθείς και αύριο σκέφτεσαι τι θα κάνεις. Ναι, δεν ξέρω κάτι τέτοιο, μου έλεγε. Όχι, ευχαριστώ, δεν θέλω και κάτι τέτοια. Επέμενα… Δεν μου στέλνει IBAN. Μου έστειλε φωνητικό το οποίο και αυτό το κατέθεσα στην Ασφάλεια και μου είπε να μου το στείλεις με IRIS. Και μου έστειλε έναν αριθμό.
»Της πρότεινα αν θέλει να έρθει στην Πρέβεζα. Της πρότεινα να της δώσω τα κλειδιά στην Αθήνα να πάει να μείνει μόνη της. Κάπως να χαλαρώσει, να φύγει από αυτή την κατάσταση, να ξεφύγει μάλλον. Αυτά έγιναν. Μετά μου έστειλε φωνητικό. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ και με βοήθησες και κάτι τέτοια. Στις 04.04 νομίζω… 04.02 με παίρνει βιντεοκλήση από ένα δωμάτιο όπου είναι σε ένα κρεβάτι ντυμένη. Μαύρο φόρεμα νομίζω είχε. Σε καλύτερη κατάσταση. Μπρούμυτα, μπρούμυτα ναι. Έχοντας το τηλέφωνο απέναντι από το πρόσωπό της. Την έβλεπα δηλαδή και μου λέει να, βρήκα δωμάτιο. Είμαι εντάξει. Λέω εντάξει, να χαλαρώσεις. Καλό ύπνο και τα υπόλοιπα.
»Και εκεί που μίλαγε κάτι πήγε να μου πει. Ακούω να ανοίγει η πόρτα. Ακούω έναν θόρυβο, να το πω κι έτσι. Υποθέτω ότι άνοιξε η πόρτα ότι κάποιος μπήκε γιατί είπε α ο… Δεν ξέρω αν είπε ‘’Δημήτρης’’ ή όχι. Δεν το θυμάμαι. Δεν μπορώ να βάλω το χέρι μου στη φωτιά αυτά. Και μου έκλεισε την βιντεοκλήση απότομα. Έτσι. Ήταν η τελευταία φορά που την είδα».
Ένα podcast που δεν έχει συγκεκριμένο αντικείμενο, γιατί το θέμα του το διαμορφώνουν κάθε φορά οι ακροατές του, στέλνοντας τις (επί παντός επιστητού) ερωτήσεις τους στους συντελεστές
17°
