Κάτι θρησκευόμενοι άθεοι

Δεν είμαι πιστός καμίας θρησκείας και δεν έχω νηστέψει ποτέ. Δεν θυμάμαι ποτέ κάποιος να με πίεσε να νηστέψω και το ίδιο ισχύει για άλλους ανθρώπους που ξέρω και οι οποίοι επίσης δεν είναι πιστοί. Ίσως σε έναν-δύο από αυτούς να γκρίνιαξε κάποιος συγγενής αλλά αυτό είναι όλο. Και σίγουρα κανείς ποτέ δεν δέχτηκε πίεση από το κράτος ή κάποια αρχή με εξουσία πάνω του για να νηστέψει. Είμαστε αρκετά τυχεροί ώστε να ζούμε στη Δύση, όπου ακόμα και στο πιο ανατολικό άκρο της μπορούμε ελεύθερα να μην νηστεύουμε, να μην παντρευόμαστε με θρησκευτικό γάμο, να μην βαφτίζουμε τα παιδιά μας και γενικώς να μην συμμετέχουμε σε τίποτα που να συνιστά «θρησκευτική ζωή». Μπορούμε να φάμε μπιφτέκι τη Μεγάλη Παρασκευή και μια χοιρινή μπριζόλα το Μεγάλο Σάββατο, μπορούμε να μην πάμε ούτε στον Επιτάφιο, ούτε στην Ανάσταση και είμαστε ελεύθεροι να μην απαντάμε «Αληθώς ο Κύριος» όταν μας λένε «Χριστός Ανέστη». Με λίγα λόγια ζούμε σε μια χώρα στην οποία δεν υπάρχει θρησκευτική καταπίεση κι όσοι μπορεί να την υφίστανται είναι από τους συγγενείς τους και όχι από το κράτος.

Κάποιος θα σκέφτονταν ότι η απουσία θρησκευτικής καταπίεσης σημαίνει ταυτοχρόνως την απουσία οποιασδήποτε ανάγκης αντίστασης σε αυτήν. Γιατί ας πούμε να τα βάλεις με τη νηστεία όταν κανείς δεν σου απαγορεύει να πας Μεγάλη Πέμπτη στον χασάπη, να αγοράσεις ένα ωραιότατο φιλέτο να το μαγειρέψεις και να το φας; Πρακτικά δεν υπάρχει κανένας λόγος. Όμως κάποιοι συμπολίτες έχουν ανάγκη να νιώσουν ανώτεροι. Να νιώσουν εξυπνότεροι και πιο ελεύθεροι. Έχουν ανάγκη επιβεβαίωσης. Και κυρίως έχουν ανάγκη τη δική τους πίστη. Κι έτσι διαφημίζουν την πρόθεση τους να διοργανώσουν τη Μεγάλη Παρασκευή γεύματα κρεατοφαγίας στα οποία «θα φάμε ό,τι τραβάει η όρεξη μας» (λες και κανείς τους απαγορεύει να φάνε ό,τι τραβάει η όρεξη τους) με τα οποία θα κάνουν επίδειξη της αθεΐας τους η οποία, αφού έχει ανάγκη τελετουργικών γευμάτων και ομολογίας, δεν απέχει πολύ από το να είναι πίστη. Πίστη που ταιριάζει περισσότερο σε κακομαθημένα 15χρονα, τα οποία καμαρώνουν που θα μπουν στο μάτι των πιστών, αλλά πίστη. Και μάλιστα πίστη που προσποιείται αντίσταση.

Φυσικά η «αντίσταση» δεν έχει κανένα διακύβευμα, αφού γίνεται απέναντι σε κάτι που δεν υφίσταται. Το πολύ-πολύ να εισπράξουν μερικές κατάρες και μερικά μπινελίκια από πιστούς που επειδή δεν είναι σίγουροι για τις δυνάμεις του Θεού που πιστεύουν, αισθάνονται την ανάγκη να το υπερασπιστούν. Η «επαναστατικότητα» της πίστης τους είναι μόνο στη φαντασία τους και οι ίδιοι είναι άλλη μια εκδοχή του βίγκαν που δεν τρώει κρέας, για να μπορεί να καμαρώνει στους γύρω του για την ευαισθησία του, ή των Ελληναράδων που έψηναν χοιρινά δίπλα σε δομές μεταναστών.

Αλλά χαλάλι τους. Γιατί μας προσφέρουν άλλη μια ευκαιρία να απολαύσουμε την κωμικότητα της ανθρώπινης κατάστασης, ειδικά όταν αυτή εκφράζεται σε συλλογικό επίπεδο και προσποιείται αφύπνιση, αγώνα, πρόοδο και επανάσταση. Και μπράβο της.