Σε βλέπω, πατριαρχία

Την έψαχνα, την έψαχνα, παίδες μου αγαπημένοι, τη διαβόητη πατριαρχία και δεν την εντόπιζα χειροπιαστή. Όλο κάτι στο περίπου μου εμφανιζόταν, κάτι που σήκωνε συζήτηση, μα και μου, και λεκτικούς πολέμους με το ισχυρό φύλο, που άρχισε να νιώθει ανίσχυρο.

Την Καθαρά Δευτέρα, όμως, καθάρισα! Επιστρέφοντας από μια ωραιότατη και χιονοπασπαλισμένη ορειβασία στον Κίσσαβο, περάσαμε από τον γραφικό Τύρναβο, πατρίδα του ποιοτικού τσίπουρου και των τοπικών φαλλικών εθίμων. Βολτάριζα λοιπόν στην πλατεία, που ήταν φίσκα από τον κόσμο – όλοι με τα καλά τους και ελαφρώς πιωμένοι, εννοείται. Ανέβαινα τα σοκάκια, κατέβαινα τα σοκάκια και τότε την είδα! Η πατριαρχία ήταν μπροστά μου ζωντανή, λιτή, επιβλητική και αναμφισβήτητη. Τη φωτογράφισα για να τη δείτε κι εσείς και να μην ψάχνετε πια για άλλον ορισμό. Όταν σας ρωτάνε, να λέτε: «Πατριαρχία είναι τέσσερις άντρες, ψημένοι από τη ζωή, σε μια επαρχιακή ταβέρνα, σιωπηλοί και συνοφρυωμένοι, να κοιτάζουν και να δοξάζουν το πουλί τους στημένο στο κέντρο του εορταστικού τραπεζιού». Άμα δεν το πιάσουν με τη μία, μπορείτε να τους δείξετε τη φωτογραφία μου.

Καλή απόλαυση και καλή Σαρακοστή!