Τα τανκς της ασφάλτου, ή αλλιώς μη σου τύχει

Κάθε φορά που διαβάζω για τροχαίο δυστύχημα που συμβαίνει με εμπλεκόμενα από τη μία μεριά κάποιο θηριώδες αυτοκίνητο (αυτά με τη μεγάλη παθητική ασφάλεια) κι από την άλλη ένα αυτοκίνητο μεσαίου ή μικρού κυβισμού (με συνεπαγόμενη μικρή παθητική ασφάλεια), φέρνω στον νου μου μια συγκεκριμένη ερώτηση που έγινε σε ποινική δίκη τροχαίου, από τον εισαγγελέα της έδρας. Η δίκη αφορούσε σύγκρουση ΙΧ με μηχανή. Ο οδηγός του ΙΧ αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι είδε τη μηχανή να έρχεται, αλλά παρ’ όλα αυτά έστριψε, γιατί πίστεψε ότι προλάβαινε να περάσει. Τότε ο εισαγγελέας τον ρώτησε: «Αν αντί για τη μηχανή ερχόταν νταλίκα, πάλι θα πιστεύατε ότι προλαβαίνατε να περάσετε;».

Δεν ενδιαφέρει εδώ η απάντηση του οδηγού. Αυτό που ενδιαφέρει είναι η φύση του ανθρώπου. Ασυνείδητα, υποσυνείδητα, και εντελώς συνειδητά σε κάποιες περιπτώσεις, αυτός που οδηγεί ένα θηριώδες αυτοκίνητο δεν είναι το ίδιο προσεκτικός με αυτόν που οδηγεί ένα τόσο δα αυτοκινητάκι. Ο οδηγός του θηριώδους αυτοκινήτου (εν είδει τανκ της ασφάλτου), που, σε αντίθεση με το βραδυκίνητο τανκ της πολεμικής βιομηχανίας, έχει την επιπλέον ιδιότητα να αναπτύσσει πολύ μεγάλη ταχύτητα, θα πρέπει να έχει υπερβολικά μεγάλη σύνεση και υπερβολικά μεγάλη ενσυναίσθηση για να μην πέσει στην παγίδα που του έχει στήσει η βιομηχανία και η συγκεκριμένη αγορά του.

Που σημαίνει ότι θα το πατήσει λίγο παραπάνω, θα πάρει και τη στροφή λίγο τέρμα τα γκάζια (τι διάολο πλήρωσε τα έξτρα φουλ κρατήματα του αυτοκινήτου), θα ορμήσει τέλος πάντων στον δρόμο με όλα τα φουλ έξτρα του, από φιγούρα μέχρι υπερβολική αυτοπεποίθηση. Καθώς είναι φουλ έξτρα ασφαλής στο τεθωρακισμένο του, θα πρέπει να είναι –όπως προείπα– πολύ συνετός και υπεύθυνος άνθρωπος για να βάλει ένα φρένο στα ένστικτά του, που, τα άτιμα, προηγούνται της λογικής. Ατελές πλάσμα ο άνθρωπος, ειδικά άμα αγόρασε τέτοιο αυτοκίνητο για να καλύψει ψυχικές ανεπάρκειες.

Αν γίνει ένα πείραμα και πάρουμε τον οδηγό του τεθωρακισμένου και τον βάλουμε σε ένα κοινό αυτοκινητάκι, είμαι σίγουρη πως η οδηγική συμπεριφορά του στον δρόμο θα αλλάξει άρδην. Εξ ενστίκτου θα γίνει πιο προσεκτικός.

Στα πρόσφατα δύο τροχαία όπου εμπλέκεται θηριώδες αυτοκίνητο που υπέπεσαν στην αντίληψή μου (Κρήτη και Θεσσαλονίκη) υπήρχε μια ομοιότητα: και στις δύο περιπτώσεις οι επιβάτες του άλλου αυτοκινήτου πλήρωσαν τη νύφη, ήταν δηλαδή τα θύματα. Και στις δύο περιπτώσεις οι οδηγοί των τεθωρακισμένων εξαφανίστηκαν, δηλώνοντας στη συνέχεια ότι τρόμαξαν. Έτσι είναι η ζωή, παιδιά, θέλεις να τους φωνάξεις, τρομακτική μέσα από τη φιγούρα και την ανευθυνότητα. Και γιατί περιορίζεσαι στους οδηγούς θηριωδών αυτοκινήτων, θα μου πεις. Οι οδηγοί των μικρών αυτοκινήτων δεν τρέχουν, δεν μεθάνε, δεν κάνουν ανοησίες στον δρόμο; Βεβαίως και τρέχουν, βεβαίως και μεθάνε, βεβαίως και κάνουν ανοησίες στον δρόμο, και συνήθως είναι νεαροί. Η διαφορά είναι ότι οι οδηγοί των μικρών αυτών αυτοκινήτων σακατεύονται ή σκοτώνονται από μόνοι τους, σε αντίθεση με τους οδηγούς των θηριωδών αυτοκινήτων, που βγαίνουν από αυτά ελαφρά ή καθόλου τραυματισμένοι, εγκαταλείπουν τον τόπο του ατυχήματος, πάνε σπίτι και ξεσουρώνουν κι ύστερα δηλώνουν μέσω δικηγόρου συγκλονισμένοι και περίλυποι, συνεχίζοντας τη ζωή τους αρτιμελείς.

Και καθώς τα αυτοκίνητα αυτά δίνουν μια ταξική χροιά στα τροχαία, μια αντίστοιχη ερώτηση με αυτήν του εισαγγελέα της έδρας με τριβελίζει για όλους αυτούς τους τρομαγμένους-εξαφανισμένους έπειτα από τροχαίο: «Αν είχες ένα τόσο δα αυτοκινητάκι, θα έτρεχες το ίδιο παλαβά, άνθρωπέ μου; Θα σούρωνες και θα οδηγούσες με την ίδια ευκολία;»