Τι συμβαίνει όταν 160 άνθρωποι από 15 χώρες συναντιούνται στη Σαντορίνη;

Παρασκευή απόγευμα και, έπειτα από πτήση περίπου μίας ώρας από την Αθήνα, το αεροπλάνο μάς προσγειώνει στη Σαντορίνη. Μακριά από την καλοκαιρινή πολυκοσμία, το νησί αποκαλύπτει μια διαφορετική πλευρά του, με πιο ήρεμους ρυθμούς και με την καθημερινότητα των κατοίκων να βρίσκει ξανά τον χώρο της. Κι αυτή είναι η ομορφιά τού να ταξιδεύεις στα νησιά και εκτός σεζόν: να τα γνωρίζεις πέρα από την εικόνα που έχουν συνηθίσει να δείχνουν στον κόσμο. Σαντορίνη χωρίς ουρές για το ηλιοβασίλεμα; Ναι, κι όμως γίνεται. Αυτή τη φορά, αφήνουμε για λίγο στην άκρη τις κλασικές διαδρομές και κατευθυνόμαστε στο Mati Art Observatory, στη Μεσαριά, όπου η τέχνη συναντά τον προβληματισμό για το μέλλον των νησιών και γεννά νέες ιδέες.

Hearth Summit Aegean 2026: Ένα διαφορετικό τριήμερο στη Σαντορίνη, με το βλέμμα στο μέλλον

Παρασκευή: Τέχνη, μεγάλες ιδέες και το πρώτο κρασί της χρονιάς

Το ταξίδι μας έχει έναν συγκεκριμένο προορισμό: το Hearth Summit Aegean 2026, μια συνάντηση που διοργανώνεται από το Impact Hub Athens σε συνεργασία με το The Wellbeing Project και διαρκεί δυόμισι μέρες. Συνολικά, 160 συμμετέχουσες και συμμετέχοντες από 15 χώρες και 20 νησιά, ανάμεσά τους κάτοικοι, παραγωγοί, επιχειρηματίες, ερευνητές, καλλιτέχνες και εκπρόσωποι της αυτοδιοίκησης και της κοινωνίας των πολιτών, συζητούν για το μέλλον των νησιωτικών κοινοτήτων.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η ανάγκη για μια ανάπτυξη που δεν εξαντλεί το νερό, τη γη, τους ανθρώπους και την ταυτότητα ενός τόπου. Το Αιγαίο προσεγγίζεται ως ένα σύνολο στο οποίο το φυσικό περιβάλλον, η οικονομία, ο πολιτισμός και η καθημερινότητα των κατοίκων αλληλοεπηρεάζονται.

Από την αναγέννηση στην αλλαγή ολόκληρου του συστήματος

Η πρώτη ομιλία που παρακολουθούμε είναι της Άννας Κριβόζινσκα (Anna Krzywoszynska), με τίτλο «Η αναγέννηση ως πρακτική για τον μετασχηματισμό των συστημάτων». Η αναγέννηση δεν αφορά μόνο την αποκατάσταση όσων συστημάτων έχουν υποστεί φθορά, αλλά και την αλλαγή του τρόπου με τον οποίο λειτουργούμε. Αντί να διορθώνουμε απλώς όσα δεν πηγαίνουν καλά, χρειάζεται να δημιουργούμε συνθήκες που επιτρέπουν στις κοινότητες και στο φυσικό περιβάλλον να ευημερούν μαζί.

Ακολουθεί η εναρκτήρια συζήτηση της Σίλα Ντάρμος (Sheila Darmos) και του Φάμπιο Φόλκμαν (Fabio Volkmann), με τίτλο «Γιατί τώρα και γιατί εδώ;». Η συζήτηση συνδέει τον προβληματισμό του συνεδρίου με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν σήμερα τα νησιά και μας καλεί να εξετάσουμε κατά πόσο η ανάπτυξη που επιδιώκουμε ωφελεί πραγματικά τους ανθρώπους και τον τόπο τους.

Από τις συζητήσεις περνάμε στην παράσταση «Hikaru - Ray of Light – The Fractured Mirror of the Anthropocene» («Hikaru - Ακτίνα φωτός – ο σπασμένος καθρέφτης του Ανθρωπόκαινου»), της Αναστασίας Παράβα.

Με καθρέφτες, πρίσματα, αντικείμενα, το ανθρώπινο σώμα και ηλεκτροακουστικούς ήχους, η καλλιτεχνική αυτή εμπειρία εξερευνά το φως, τη σκιά και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Οι εικόνες που δημιουργούνται προσκαλούν το κοινό να κοιτάξει πέρα από το προφανές. Μερικές φορές, η αλλαγή αρχίζει από τη δική μας οπτική.

Η ημέρα ολοκληρώνεται στο Ftelos Brewery, με τη γιορτή του Αγίου Αβερκίου και το άνοιγμα των πρώτων μπουκαλιών της νέας χρονιάς. Παραγωγοί της περιοχής έχουν στήσει τους πάγκους τους και οι επισκέπτες, με το ποτήρι στο χέρι, δοκιμάζουν διαφορετικά κρασιά. Η γιορτή σηματοδοτεί το τέλος του τρύγου και συγκεντρώνει τα οινοποιεία της Σαντορίνης, τους τοπικούς παραγωγούς και τους κατοίκους, με τη συνοδεία μουσικής. Γύρω από τα τραπέζια, οι δοκιμές κρασιού γίνονται αφορμή για συναντήσεις και συζητήσεις, ενώ στο επίκεντρο βρίσκονται οι καρποί μιας ολόκληρης χρονιάς δουλειάς.

Σάββατο: Φανταζόμαστε το μέλλον, γνωρίζουμε τον τόπο, συμμετέχουμε στην αλλαγή

Το Σάββατο το πρωί επιστρέφουμε στο Ftelos Brewery, αυτή τη φορά για να αφήσουμε για λίγο το παρόν και να φανταστούμε διαφορετικές εκδοχές του μέλλοντος του Αιγαίου. Και δεν μένουμε στη θεωρία: παίρνουμε μέρος σε μια συμμετοχική δράση, όπου οι ιδέες γίνονται σενάρια, οι συζητήσεις ανοίγουν νέους δρόμους και όλοι καλούμαστε να συμβάλουμε. Ο στόχος είναι να εξερευνήσουμε ακόμη και τα πιο απρόσμενα ενδεχόμενα για τα νησιά και να αναζητήσουμε τι μπορούμε να κάνουμε σήμερα για να τα φέρουμε πιο κοντά ή να αποτρέψουμε όσα δεν θέλουμε να συμβούν. Και κάπως έτσι, αρχίζει το ταξίδι σε διαφορετικές εκδοχές του αύριο.

Πώς θα ήταν ένα νησί αν μπορούσαμε να βρίσκουμε τροφή έξω από το σπίτι μας, σε όλη τη γύρω περιοχή; Φανταζόμαστε έναν τόπο γεμάτο βρώσιμα φυτά, όπου η τροφή αποτελεί μέρος της καθημερινότητας και δεν εξαρτάται αποκλειστικά από ό,τι φτάνει απ’ έξω.

Κι αν δεν υπήρχαν απορρίμματα; Αν τα υλικά επαναχρησιμοποιούνταν, τίποτα δεν πήγαινε χαμένο και τα σκουπίδια περιορίζονταν πριν καν δημιουργηθούν;

Μπορεί μια γη που υποφέρει από την ξηρασία να ξαναγίνει πράσινη; Η αξιοποίηση της τοπικής γνώσης, η προστασία του νερού και η αποκατάσταση της βλάστησης μπαίνουν στο τραπέζι ως πιθανές διαδρομές προς ένα διαφορετικό μέλλον.

Και τι θα άλλαζε αν ο πολιτισμός βρισκόταν στην καρδιά της ζωής ενός νησιού; Αν οι καλλιτέχνες, η δημιουργία και οι πολιτιστικές δράσεις δεν αποτελούσαν απλώς μέρος της εικόνας του, αλλά βασικό στοιχείο της καθημερινότητάς του;

Ποια θέση έχουν οι γυναίκες στο μέλλον των νησιών;

Ανάμεσα στα σενάρια που εξερευνούμε, ξεχωρίζει για μένα εκείνο που αφορά τη θέση των γυναικών στον δημόσιο χώρο. Πώς θα ήταν ένα νησί αν οι γυναίκες μπορούσαν να διεκδικούν ελεύθερα τους δρόμους και τους δημόσιους χώρους του χωρίς φόβο και περιορισμούς; Τη συγκεκριμένη συζήτηση συντονίζει η Μαρία Λούκα, δημοσιογράφος και σεναριογράφος, και συμμετέχω κι εγώ ενεργά στο εργαστήριο που ακολουθεί, καταθέτοντας σκέψεις και ανταλλάσσοντας απόψεις με την υπόλοιπη ομάδα. Δεν μένουμε στη θεωρία, αλλά εξετάζουμε πώς μια διαφορετική αντίληψη για την ισότητα, την ελευθερία και την ασφάλεια θα μπορούσε να αλλάξει την καθημερινότητα στα νησιά.

Μαθαίνοντας από τον τόπο

Από τα μελλοντικά σενάρια περνάμε στο πιο βιωματικό κομμάτι της ημέρας, με τη δράση «Μαθαίνοντας από τον τόπο». Η αφετηρία της είναι μια σκέψη που συχνά παραβλέπουμε: έχουμε συνδέσει την καινοτομία με μέρη που διαθέτουν πολλούς πόρους, σύγχρονες υποδομές και άφθονες δυνατότητες. Τι μπορούμε, όμως, να μάθουμε από μικρούς τόπους που προσαρμόζονται, αντέχουν και βρίσκουν λύσεις ακόμη κι όταν αντιμετωπίζουν ελλείψεις, κρίσεις και αβεβαιότητα; Για να το ανακαλύψουμε, το πρόγραμμα χωρίζεται σε τέσσερις παράλληλες διαδρομές σε διαφορετικά σημεία της Σαντορίνης. Επιλέγω εκείνη που εστιάζει στο τοπίο και στη σχέση της παράδοσης, του κλίματος και της καινοτομίας με το μέλλον της οινοπαραγωγής.

Στο Ακρωτήρι, εκεί όπου το κρασί συναντά την παράδοση

Επόμενη στάση, Ακρωτήρι. Γνωρίζουμε τον έμπειρο αμπελουργό Αρσένη Μαντσάντο και επισκεπτόμαστε τον αμπελώνα του, όπου βλέπουμε από κοντά πώς γίνεται το παραδοσιακό κλάδεμα. Μια εμπειρία που μας βάζει για λίγο στη θέση του ανθρώπου που φροντίζει τα αμπέλια και μας αποκαλύπτει όσα προηγούνται μέχρι να φτάσει το κρασί στο ποτήρι μας. Γιατί κάθε μπουκάλι έχει τη δική του διαδρομή, από το χώμα και τις καιρικές συνθήκες μέχρι τις επιλογές και τη δουλειά του παραγωγού.

Τραπεζώματα: Οι πιο ωραίες συζητήσεις γίνονται γύρω από ένα τραπέζι

Μετά την περιήγηση, έρχεται η ώρα για ένα καλό «τραπέζωμα». Η γλυκύτατη μητέρα του Αρσένη φτιάχνει τους υπέροχους ντοματοκεφτέδες της μπροστά στα μάτια μας. Μαζί τους, μεταξύ άλλων, ένα κριθαρότο του ονείρου με μανιτάρια και το κρασί που δημιούργησε ο ίδιος συμπληρώνουν το γεύμα. Και κάπως έτσι, γύρω απ’ το τραπέζι, το φαγητό γίνεται η αφορμή για να γνωριστούμε καλύτερα με τους υπόλοιπους καλεσμένους, από ερευνητές μέχρι ειδικούς από την Ιταλία και τη Ρουμανία. Οι συζητήσεις ξεκινούν από τις γεύσεις και καταλήγουν να απλώνονται σε κάθε πτυχή της ζωής μας, σαν να γνωριζόμαστε από καιρό.

Πώς θα είναι το κρασί του αύριο;

Η επόμενη στάση έχει τίτλο «Sector in Transition: The Future of Wine Making» («Ένας κλάδος σε μετάβαση: Το μέλλον της οινοπαραγωγής»). Ο Ισπανός οινοπαραγωγός Εδουάρδο Μούνιος (Eduardo Muñoz) μάς εισάγει στον κόσμο των φυσικών κρασιών και στις διαφορετικές προσεγγίσεις που διαμορφώνουν την εξέλιξη του κλάδου. Στη συζήτηση συμμετέχει και η Ιωάννα Βαμβακούρη, οινολόγος και οινοπαραγωγός της Μικράς Θήρας, καθώς και πρόεδρος του Συνδέσμου Οινοποιών Σαντορίνης.

Η συζήτηση συνδέει τις μεγάλες προκλήσεις με την καθημερινότητα των παραγωγών: η κλιματική αλλαγή, η διαχείριση των φυσικών πόρων και η διατήρηση της ταυτότητας του τόπου επηρεάζουν άμεσα το μέλλον του σαντορινιού αμπελώνα. Το ζητούμενο είναι να βρεθούν τρόποι παραγωγής που θα διατηρούν την ποιότητα του κρασιού χωρίς να χάνεται η σχέση του με τη γη από την οποία προέρχεται.

Από την ισότητα στην οικονομική δικαιοσύνη και τη δύναμη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης

Λίγο αργότερα, οι ομάδες χωρίζονται και εστιάζουν σε διαφορετικές πτυχές της κοινωνικής αλλαγής. Η Μαρία Λούκα συντονίζει εργαστήριο για την έμφυλη βία και τη δημιουργία ενός ασφαλούς χώρου, ενώ ο Αντώνης Γαλανόπουλος ανοίγει τη συζήτηση «Economic Justice: What Do Young People Want from Politics?» («Οικονομική δικαιοσύνη: Τι θέλουν οι νέοι από την πολιτική;»). Την ίδια ώρα, ο Σωτήρης Τσίτος δείχνει πώς μπορεί να δημιουργηθεί ένα κίνημα μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Στο πρόγραμμα εντάσσεται και η παράσταση του Γιάννη Πανταζή «A Time Travelling into Ecological Belonging» («Ένα ταξίδι στον χρόνο για το οικολογικό ανήκειν»), που συνδυάζει μουσική, προφορικό λόγο και αφήγηση, ακολουθώντας τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση από την αρχαία ελληνική παράδοση έως φανταστικούς πολιτισμούς του μέλλοντος. Παράλληλα, μέσα από τη δράση «The Seeds That Bring Us Together» («Οι σπόροι που μας ενώνουν») της Αριάνε Λότι (Arianne Lotti), ο σπόρος γίνεται αφορμή για μια συνάντηση γύρω από τη σύνδεση των ανθρώπων με τη γη.

Hearth Feast: Από τις συζητήσεις στο πανηγύρι

Το βράδυ, το Hearth Feast, ένα κοινό γεύμα σε επιμέλεια της Μελίνα Ντάναμ (Melina Dunham), μάς υποδέχεται στο Nafsika Estate, όπου ένα μεγάλο τραπέζι γίνεται το σημείο συνάντησης όλων των συμμετεχόντων.

Ερωτήσεις, ιστορίες και συζητήσεις μπλέκονται μεταξύ τους και κάπως έτσι γνωρίζουμε καλύτερα ανθρώπους από διαφορετικές χώρες και με διαφορετικές διαδρομές. Και τι δοκιμάζουμε; Ψητή κολοκύθα με γραβιέρα, ξερό σύκο, καβουρδισμένα αμύγδαλα και μυρωδικά, αργοψημένο κατσικάκι με πατάτες και, για το τέλος, κρέμα γιαουρτιού με ψημένα σταφύλια, μέλι, καβουρδισμένο αμύγδαλο και τραγανό σουσάμι. Τρία πιάτα που ξεχώρισα, όλα με την υπογραφή της Γωγώς Δελογιάννη.

Η βραδιά, όμως, δεν τελειώνει στο τραπέζι. Το Panigiri, με τον Δημήτρη Σιδέρη και τον Δημήτρη Σγούρο, δίνει το σύνθημα για τη συνέχεια. Με την παραδοσιακή μουσική, την εστία να ανάβει και τους παραδοσιακούς χορούς να ξεκινούν, το δείπνο μετατρέπεται σε ένα αυθεντικό πανηγύρι (σαν αυτά τα ωραία που γίνονται εδώ χειμώνα καλοκαίρι).

Κυριακή: Τι μπορούμε να μάθουμε από τα νησιά που βρίσκουν λύσεις;

Η τελευταία ημέρα του Hearth Summit Aegean 2026 είναι αφιερωμένη στις πρωτοβουλίες που γεννιούνται στα νησιά και στις λύσεις που μπορούν να προσφέρουν σε κοινές προκλήσεις. Οι συζητήσεις πραγματοποιούνται στο Μουσείο Βιομηχανικής Τομάτας «Δ. Νομικός», στην παραλία της Βλυχάδας, έναν χώρο που συνδέει την ιστορία της τοπικής παραγωγής με τον προβληματισμό για το μέλλον των νησιών.

Η συζήτηση «In Times of Scarcity: Stories of Resilience» («Σε περιόδους έλλειψης: Ιστορίες ανθεκτικότητας») φέρνει στο προσκήνιο πρωτοβουλίες από τη Λέσβο, την Άνδρο, τη Λαμπεντούζα, την Ίμπιζα, τον Μαυρίκιο, τη Σαντορίνη και άλλες περιοχές. Στο επίκεντρο βρίσκεται το ερώτημα τι μπορούμε να διδαχθούμε από μικρότερους τόπους που προσαρμόζονται και βρίσκουν λύσεις παρά τις ελλείψεις και την αβεβαιότητα.

Ακολουθεί η συζήτηση «Experts Riddle: Post Tourism Aegean» («Ο γρίφος των ειδικών: Το μετα-τουριστικό Αιγαίο»), με συντονίστρια τη Γεωργία Νομικού, πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου και του Συμβουλίου Τουρισμού του Δήμου Θήρας. Η συζήτηση εστιάζει στο μέλλον του τουρισμού στο Αιγαίο και στην ανάγκη να αναζητηθούν διαφορετικά μοντέλα ανάπτυξης, που θα λαμβάνουν υπόψη την πίεση στους φυσικούς πόρους, τις υποδομές, την καθημερινότητα των κατοίκων και την ταυτότητα κάθε προορισμού.

Στο πάνελ συμμετέχουν ο Δημήτριος Αλεξάκης, διευθύνων σύμβουλος λειτουργιών του ομίλου EMPIRIA, ο Πασκάλ Φαλκόνε (Pascal Falcone), διευθύνων σύμβουλος της Meta-com, και η Ιντρίσια Τέστρομπ (Idrissia Thestrup), ειδικός στον αναγεννητικό τουρισμό. Μέσα από τις διαφορετικές εμπειρίες τους, αναδεικνύεται το ζητούμενο για τις νησιωτικές κοινότητες: να ενισχύσουν την ανθεκτικότητά τους και να σχεδιάσουν ένα μέλλον που συνδυάζει τις οικονομικές δυνατότητες με τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων και την προστασία του περιβάλλοντος.

Στο πρόγραμμα του Hearth περιλαμβάνεται και το ντοκιμαντέρ «Respiro delle Pelagie | The Breath of the Pelagie Islands» («Η ανάσα των Πελάγιων Νήσων»), σε σκηνοθεσία του Αντρέα Βανάντια (Andrea Vanadia). Μέσα από τις αφηγήσεις των κατοίκων της Λινόζα, ενός μικρού ηφαιστειογενούς νησιού στο σύμπλεγμα των Πελάγιων Νήσων της Ιταλίας, αναδεικνύονται η στενή σχέση με τη φύση και τη θάλασσα, οι προκλήσεις της ζωής στο νησί και ο ρόλος των νέων στην καταγραφή και τη διαμόρφωση του μέλλοντός του (αξίζει να το βάλεις στη watchlist σου).

Extra info: Αν βρεθείς στη Σαντορίνη, αξίζει να επισκεφθείς το Μουσείο Βιομηχανικής Τομάτας «Δ. Νομικός», για να ανακαλύψεις την ιστορία της τοπικής παραγωγής και των ανθρώπων της. Τα εκθέματα περιλαμβάνουν μηχανήματα επεξεργασίας από το 1890, παλιά εργαλεία, χειρόγραφα βιβλία του εργοστασίου και τις πρώτες ετικέτες, ενώ μέσα από μαγνητοσκοπημένες αφηγήσεις πρώην εργαζομένων ζωντανεύουν οι μνήμες μιας άλλης εποχής.

Πέντε λύσεις που ξεχώρισαν

Ύστερα από τρεις ημέρες συζητήσεων, παραδειγμάτων και ανταλλαγής εμπειριών, το ερώτημα είναι ένα: τι μπορούμε να κρατήσουμε και να εφαρμόσουμε στην πράξη;

Οι πέντε λύσεις που ξεχώρισαν: η συλλογή βρόχινου νερού, η επαναχρησιμοποίηση γκρίζου και επεξεργασμένου νερού για τη γεωργία, ο περιορισμός των προϊόντων μίας χρήσης και η τοπική επεξεργασία απορριμμάτων, οι άμεσες συνεργασίες ξενοδοχείων με αγρότες, οινοποιούς και τεχνίτες, οι τράπεζες σπόρων, οι ανθεκτικές στην ξηρασία καλλιέργειες και οι ενεργειακές κοινότητες, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Χάλκη, καθώς και η συμμετοχή των κατοίκων μέσω συνελεύσεων, τοπικών εργαστηρίων και συνεργασιών μεταξύ δήμων, επιχειρήσεων και πολιτών.

Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να επισκεπτόμαστε όμορφα νησιά. Είναι να συμβάλλουμε ώστε να παραμείνουν ζωντανά για όσους τα κατοικούν, σήμερα και αύριο

Όπως δήλωσε η Σόφη Λάμπρου, συνιδρύτρια του Impact Hub Athens, στόχος του Hearth Summit Aegean ήταν να συνδέσει τη γνώση των νησιών με την επιστήμη, την επιχειρηματικότητα, την τέχνη και τη δημόσια πολιτική, ώστε οι ιδέες να μετατραπούν σε πράξη και να έχουν συνέχεια πέρα από το τριήμερο. Προς αυτή την κατεύθυνση κινείται και η δράση της ομάδας, η οποία δραστηριοποιείται στο νησί τα τελευταία τρία χρόνια, ενώ η παρουσία της στις Κυκλάδες ξεκινά από το 2017, με πρωτοβουλίες για την ενεργοποίηση των τοπικών κοινοτήτων, την προστασία της βιοποικιλότητας και την προώθηση της βιωσιμότητας. «Το πιο σημαντικό, ωστόσο, είναι οι συνεργασίες που γεννιούνται μέσα από αυτές τις συναντήσεις. Άνθρωποι από την Τήνο και την Άνδρο, για παράδειγμα, ανταλλάσσουν εμπειρίες και ιδέες, αντλώντας έμπνευση και από αντίστοιχες πρωτοβουλίες άλλων χωρών ή και μεταξύ τους. Στο τραπέζι βρίσκονται ήδη κοινές προτάσεις και η διεκδίκηση χρηματοδοτήσεων, η δημιουργία δικτύων ανταλλαγής γνώσης, αλλά και η προοπτική οι συναντήσεις να επαναλαμβάνονται κάθε μήνα, σε διαφορετικό νησί του Αιγαίου. Έτσι, το στοίχημα για το Hearth Summit Aegean είναι όσα ξεκίνησαν στη Σαντορίνη να αποκτήσουν διάρκεια και να εξελιχθούν σε μια σταθερή συνεργασία μεταξύ των νησιωτικών κοινοτήτων».

Γιατί, τελικά, το ζητούμενο δεν είναι απλώς να επισκεπτόμαστε όμορφα νησιά. Είναι να συμβάλλουμε ώστε να παραμείνουν ζωντανά για όσους τα κατοικούν, σήμερα και αύριο. Και αυτό είναι το πραγματικό νόημα του να ταξιδεύεις αλλιώς: να επιστρέφεις με κάτι περισσότερο από φωτογραφίες στο κινητό. Να επιστρέφεις με ερωτήσεις, ιδέες και, γιατί όχι, με την όρεξη ν’ αλλάξεις έστω ένα μικρό κομμάτι της καθημερινότητάς σου. Γιατί το μέλλον δεν είναι απλώς κάτι που περιμένουμε να έρθει. Είναι κάτι που αρχίζουμε να φτιάχνουμε από τώρα.