Ιούλιος στην Αθήνα: Τα θερινά άγχη της πόλης, πλυντήρια που στάζουν, ρυθμίσεις που τρέχουν και μια Αθήνα που επιμένει να είναι γοητευτική
Οι διαφημιστικές πινακίδες στο μετρό υπόσχονται μια άλλη, πιο ελκυστική πραγματικότητα. Με 10 ευρώ παίζεις και κερδίζεις εκατομμύρια, με Χ σαμπουάν αποκτάς μαλλιά καλής ποιότητας (;), με Ψ μαγιό γίνεσαι σαν τα κορίτσια στις φωτογραφίες, 16 χρονών, φωτοσοπαρισμένη-γυαλιστερο-ματ, και 40 κιλά. Όλα αυτά ενώ στριμώχνεσαι Ιούλιο μήνα σαν σαρδέλα σ' ένα βαγόνι, επειδή έχουν αραιώσει τα δρομολόγια λόγω θέρους λέει κάποιος, αλλά δεν το ορκίζεται κι όλας. Καλοντυμένο αγόρι ζέχνει σαν να μην έχει πλυθεί μέρες, μπορεί και βδομάδες, ενώ παίζει Λόττο/ΠροΠό/άλλο τυχερό παιχνίδι στο κινητό του ελπίζοντας να κερδίσει εκατομμύρια, μπας κι αγοράσει κανένα σαπούνι. Έχω άγχος για μια ρύθμιση που άργησα να την πληρώσω και τώρα με τιμωρεί με έξτρα καπάρο, λες και της έχω φάει το γκόμενο (που ποτέ). Έχω κι άλλο άγχος γιατί το πλυντήριο πιάτων πετάει νερά, ο τεχνικός πήρε ένα εικοσάρικο και είπε πολύ σοφά ότι δεν φτιάχνεται, είναι δεκαετίας άρα θέλει άλλαγμα και το οτιδήποτε καινούργιο είναι καταστροφή, αν όχι ολική, σίγουρα μερική. Αλλά δεν σας νοιάζει γιατί το δικό σας είναι διετίας και βαστάει γερά, δόξα σοι. Το 70% των νέων 15-25 ετών, λέει κάποιος άλλος (ή το διάβασα κάπου;), τέλος πάντων ένα μεγάλο ποσοστό νέων έχει εθιστεί στον τζόγο, αυτόν του κινητού, ή άλλο τζόγο πάντως ηλεκτρονικό, όχι από τον κλασσικό που πήγαινε ο άνθρωπος στο καζίνο για να χάσει τα λεφτά του κι έπινε ουίσκι μαζί με άλλο κόσμο: τώρα τα χάνει μόνος του ο άνθρωπος, με το κινητό στο κούτελο, χωρίς καν ουίσκι.
Στις σκάλες του μετρό, ορίστε που πάλι στέκονται στην αριστερή μεριά κάτι πελάτες, ένας φωνάζει «χωριοοοό ρε, πάτε δεξιά!» και πηγαίνουν οι ίσως-χωρικοί δεξιά, και ανεβαίνουμε – μέχρι που κάποιος στέκεται στην κορυφή της κυλιόμενης και μας μπλοκάρει. Δύο υπάλληλοι κάνουν έλεγχο εισιτηρίων, είναι στάνταρ πια αυτό στο Σύνταγμα, δεν μπορείς να παρανομήσεις φριχτά αφήνοντας ένα πιτσιρικά να μπεί πίσω σου, με την δική σου κάρτα. Έξω στην Πλατεία, η ζέστη σε αρπάζει από τα μούτρα κι ένας 60άρης με χαβανέζικο πουκάμισο χτυπιέται κι ορύεται στους αμέτρητους περαστικούς ότι αφήσαμε πίσω μας το Θεό και γι αυτό καταστρεφόμαστε, γι αυτό έχει τόση ζέστη, ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗ ΖΕΣΤΗ! «Και χωρίς ερκοντίσιο, μπάρμπα», τον προσπερνάει ένας πιτσιρικάς. Ένα γκρουπ Κινέζων τον βγάζει φωτογραφίες κάνοντας «ωω!», έπειτα βλέπει τους Μάρτυρες του Ιεχωβά στην κάτω γωνία και ενθουσιάζεται όλο μαζί το γκρουπ. Η ζέστη, όντως τώρα, ανεβαίνει από το πεζοδρόμιο σαν γκρέμλιν, ανασαίνεις σχετικά καλά γιατί σκάει αεράκι πότε-πότε, δεν είμαστε Λονδίνο και Παρίσι που ψήνονται αυτές τις μέρες και χωρίς αεράκι, πόσο μάλλον χωρίς Θεό. Στο Λονδίνο λέει δεν μπορείς να σταθείς ούτε να πάρεις ανάσα της προκοπής, και τα σπίτια είναι φτιαγμένα για να κρατάνε την ζέστη μέσα (τους ατέλειωτους, κρύους χειμώνες) εκτός που δεν έχουν κλιματισμό, οπότε βράζεις μέσα στο σπίτι λες και βρίσκεσαι στο Βιετνάμ. Με ζέστη και υγρασία, χωρίς γουον-τον και σπρινγκ-ρολς…
Σε Βουκουρεστίου και Βαλαωρίτου, για φαντάσου, κατεβαίνει ελαφριά δροσιά από τον Λυκαβηττό, στις σκιές είναι ευχάριστα, κι όλα τα τραπεζάκια μα όλα-όλα, είναι καρα-πιασμένα: τουρίστες και ντόπιοι πίνουν φρέντο ενώ ξεχειλίζει παγωμένος αέρας από τα μαγαζιά. Στο Παρίσι λέει άλλος φίλος που γύρισε μόλις από κει, κανένα μαγαζί δεν έχει κλιματισμό και είναι α-φό-ρη-τη η κατάσταση, η Αθήνα μπροστά του είναι μαγική. Είναι, δε λέω, κι αν δεν είχα το άγχος της ρύθμισης/του πλυντηρίου/και κάτι άλλα άγχη μαζεμένα, θα σταματούσα σε ένα από τα αμέτρητα καφέ για αναψυκτικό. Αλλά έχω όλα αυτά τα άγχη, και κάποια επιπλέον που τα ξεχνάω τώρα, οπότε δεν κάθομαι. Δύο κοπέλες Ρομά μου ζητάνε λεφτά, εξηγώ ότι αν είχα, θα είχα καθίσει για αναψυκτικό, ίσως και σάντουιτς. Η μία μου λέει με καμάρι ότι έχει δικό της σπίτι! Ουάου. Είναι δεν είναι 17 χρονών, θα το κληρονόμησε, θα της το πήρε η νονά της, γιατί πώς αλλιώς αγόρασε σπίτι, μικρό κορίτσι; Δεν θέλω να πω ότι μου τσίμπησε κάτι, μην την κατηγορώ άδικα, έχει και δικό της σπίτι, μπορεί κάπου να μου έπεσε το καπελάκι μου, δεν ήταν και σπουδαίο, 2 ευρώ το είχα πάρει από το Τζάμπο, σιγά την απώλεια.
Αλλά με τρώει ο ήλιος χωρίς καπέλο, οι σκιές μικραίνουν επειδή μεσημεριάζει κι άντε να τις πετύχω. Στην Ερμού ένα γκρουπ νέων παιδιών παίζει όλα τα όργανα κι ο νεαρός στη μέση τραγουδάει υπέροχα, «Ας κρατήσουν οι χοροί», κοντοστέκομαι μια στιγμή έξω από τον Χόντο (που φυσάει παγερό αέρα προς τα έξω), τα Ζάρα και Η&Μ έχουν εκπτώσεις αλλά μου φαίνονται λίγο κουλά – πουκάμισα με φουσκωτά μανίκια, φορέματα με κοψίματα για να φαίνεται η κοιλιά, παντελόνια-λουκάνικα, αυτά που στενεύουν στον αστράγαλο και σε δείχνουν τσουράπα ακόμα κι αν είσαι 16 χρονών μοντέλο εσωρούχων. Μπορεί να μη βρίσκω τίποτα στις εκπτώσεις όμως επειδή έχω τον νταλγκά μου, ντούμπλεξ, ρύθμιση-πλυντήριο, λεφτά-λεφτά, κι αν ασχοληθώ λίγο παραπάνω θα βρω κι άλλους νταλγκάδες, πχ μου κουνιέται ένα δόντι, και εξετάσεις δεν έχω κάνει καιρό, μήπως κάτι παθαίνω ενώ γλιστράνε οι σαγιονάρες μου στο λιωμένο οδόστρωμα της Ερμού;
Ή μήπως όχι;
Πάρα πολλά παιδιά με μαύρα μπλουζάκια, όχι απαραίτητα φασιστάκια, καπνίζουν στην Πλατεία Μοναστηρακίου λέγοντας χοντράδες αναμεταξύ τους. Η Ακρόπολη στέκει αγέρωχη όπως έστεκε πάντα. Η ζέστη επιμένει, αλλά το αεράκι υπάρχει, αδιόρατο στην αρχή, έπειτα… αεράκι κανονικό. Δεν είναι παράξενο να ανεβαίνει η θερμοκρασία στους 35 και 36 βαθμούς, στο κάτω-κάτω Ιούλιος είναι. Το 1987 με κύμα καύσωνα και χωρίς κλιματισμό πουθενά, η Ελλάδα είχε 3.000 θύματα, τώρα τουλάχιστον υπάρχουν αιρκοντίσιον στους δημόσιους χώρους, στα μαγαζιά, στα πιο πολλά σπίτια. Αν σου χαλάσει βέβαια, ξανα-έχεις άγχος γιατί δεν μπορείς να αγοράσεις καινούργιο, επιστρέφει το θέμα σου (λεφτά-λεφτά-λεφτά), σα να μη σου έφτανε η ζέστη. Και που δεν βρίσκεσαι σε νησί.
Κατά τα άλλα, ο Ιούλιος στην Αθήνα είναι ευχάριστος από τις 7-8.00 μμ και μετά, γίνεται ωραίος και μάγκας τα βράδια, και γενικά, δεν έχω παράπονο, μην κοιτάτε, τον συμπαθώ και τον Πιερρακάκη, άσχετο, αλλά μήπως κάτι χώσει εκεί στο Eurogroup για τα θερινά άγχη της Αθήνας. Στην οποία το ερκοντίσιον κοστίζει ρε παιδιά, όχι μόνο να το αγοράσεις φρέσκο, αλλά κι όσο καις το ρημάδικο το παλιό, που είναι φαγάνα και σου πάει το λογαριασμό στο ταβάνι…
Ε να, αυτά, δε βαριέσαι, γεροί να είμαστε να περιπλανιόμαστε στην πόλη. Τον Ιούλιο, γιατί όχι. Μήνας είναι κι αυτός, από τους καλύτερους.
17°
