Η επίμονη απαξίωση του ελληνικού σιδηρόδρομου. Το παράδειγμα του Οδοντωτού.
Εμπιστεύτηκα την Hellenic Train για να μετακινηθώ από την περιοχή Α (Διακοφτό) στην περιοχή Β (Καλάβρυτα). Αψηφώντας τις παραινέσεις φίλων- «άστο καλύτερα, χαλάει συχνά»- ξεκίνησα χθες στις 12.15 για διαδρομή διάρκειας μίας ώρας. Το ίδιο έκαναν 76 ακόμη άνθρωποι. Στο μισάωρο πάνω οι φίλοι επιβεβαιώθηκαν. Το τρένο ακινητοποιήθηκε σε δύσβατο και τρομακτικού (κυριολεκτικά) κάλλους σημείο.
Δεν είναι η πρώτη φορά που την πατάω. Τον περασμένο Δεκέμβριο βίωσα το αντίστοιχο στη γραμμή Αθήνα -Θεσσαλονίκη με το Inter City. Αδιόρθωτη, θα πείτε. Εγώ ή η εταιρεία; Που μεθοδικά απαξιώνει τις προσπάθειες κάθε επιβάτη να ξεπεράσει το συλλογικό τραύμα του τραγικού δυστυχήματος, αλλά και τη συλλογική παράκρουση που το συνόδεψε, και να εμπιστευτεί επιτέλους το κράτος, τη δικαιοσύνη, την εταιρεία; Να κάνει μια επανεκκίνηση και να τολμήσει να χρησιμοποιήσει το πιο φιλικό στο περιβάλλον μέσο μεταφοράς.
Η βλάβη στον Οδοντωτό Σιδηρόδρομο – Μαρτυρία από το περιστατικό
Μετά από πέντε ολόκληρες ώρες μοναδικής εμπειρίας στον Οδοντωτό, στις 17.15 ξαναβρισκόμαστε στην περιοχή Α. Στροφή 360 μοιρών, που λένε. Στο μεταξύ έχουν συμβεί τα εξής: το τρένο χαλάει. Το προσωπικό προσπαθεί να φτιάξει τη βλάβη. Δεν τα καταφέρνει. Ενημερώνουν για βοήθεια. Πώς; Όχι με ασύρματο, drone ή ό,τι άλλο διαθέσιμο το έτος 2026, αλλά περπατώντας ο υπάλληλος στα βουνά μέχρι να βρει σήμα στο κινητό του! Κάποτε στέλνουν άλλη αμαξοστοιχία να ρυμουλκήσει την υπάρχουσα. Δεν έχουν όμως υπολογίσει το βάρος των επιβατών, οπότε πάμε φρεναριστοί κάποιες εκατοντάδες μέτρα, σταματώντας κάθε 30 δευτερόλεπτα- ξυστά στον γκρεμό, εννοείται- ώσπου μυρίζουν τα φρένα και ακινητοποιείται και το δεύτερο τρένο. Το οποίο όμως λειτουργεί και μπορεί να μας πάρει. Αλλά: το πρωτόκολλο δεν επιτρέπει να κατέβουμε και να πάμε στον διπλανό συρμό. Μα αν «μας σφίγγει μια σωματική ανάγκη, που δεν παίρνει αναβολή», δεν θα κατέβουμε; Τι προβλέπει το πρωτόκολλο;
Καλούν την ΕΜΑΚ, που κάποτε φτάνει στον προηγούμενο σταθμό, στα Νιάματα. Θα συνεχίσουν με τα πόδια ως εδώ, μας λένε. Οι διασώστες όμως δεν το ξέρουν, περιμένουν κάποιον να τους μεταφέρει. Εκπληκτική συνεννόηση, με τον σταθμάρχη σε πρώτο ρόλο. Τελικά: το δεύτερο τρένο φεύγει, επιστρέφει με την ΕΜΑΚ, που μας κρατά να κατέβουμε για να αλλάξουμε βαγόνι! Όλοι οι εργαζόμενοι εξαιρετικά ευγενείς. Αρκεί η ευγένεια; Κατανοητός ο φόβος μην κατηγορηθούν για παράκαμψη του πρωτοκόλλου. Αλλά οι υψηλότεροι ιεραρχικά, κύριε σταθμάρχα, είναι για να παίρνουν πρωτοβουλίες και να λύνουν προβλήματα. Όχι να τα μπερδεύουν περισσότερο.
Με το αποτύπωμα των Τεμπών ανεξίτηλο, φαίνεται να κυριαρχεί όχι διάθεση βελτίωσης αλλά ευθυνοφοβία και μόνο. Amber alert: αναζητούνται διαδικασίες και ικανότητες για διαχείριση κρίσεων. Δεν αναφέρομαι στις άπειρες ψυχικές μεταπτώσεις των στρυμωγμένων τόσες ώρες επιβατών, οι οποίοι βλέποντας τον παραλογισμό είχαν όλοι άποψη και έπρηζαν τους εξοντωμένους υπαλλήλους. Ούτε κάνω νύξη για το ενδεχόμενο να παρουσιαζόταν κάποιο επείγον θέμα υγείας. Φευ! Δε φαίνεται να υπάρχει καμία πρόβλεψη.
ΥΓ. Αγαπητοί αναγνώστες, προσπαθήστε να κλείσετε εισιτήριο με τρένο, για να ταξιδέψετε από Ελλάδα προς Ευρώπη. Προσπαθήστε να κάνετε χρήση του μειωμένου εισιτηρίου για 60+ που ισχύσει στις χώρες της Ε.Ε. Προσπαθήστε να βγάλετε ανοικτό εισιτήριο, όπως στα άλλα μέσα, και να μην χάσετε τα λεφτά σας σε περίπτωση που αλλάξετε δεύτερη φορά την ημερομηνία. Προσπαθήστε να πάρετε μη τυποποιημένη απάντηση-κονσέρβα από την Hellenic Train σε οποιοδήποτε αίτημά σας.
Προσπαθήστε τέλος, στα ρεπορτάζ για την κυκλοφοριακή συμφόρηση του λεκανοπεδίου, να βρείτε μία έστω αναφορά στη χρήση του τρένου ως εναλλακτική λύση στην αυτοκίνηση. Όλες οι προσπάθειες σας θα αποδειχτούν μάταιες.
17°
