Το ανεξέλεγκτο ΚΚΕ στην υπεράσπιση του Στάλιν και του Πούτιν

Αν υπάρχει κάτι για το οποίο δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει το ΚΚΕ είναι η απουσία σταθερότητας. Κάποιος μπορεί να πει ότι επειδή μιλάμε για πολιτική και άρα για κοινωνία, η σταθερότητα, το να μην αλλάζεις την ώρα που όλα αλλάζουν γύρω σου, είναι σοβαρό μειονέκτημα. Αυτό είναι σωστό αν μιλάμε για κανονικά πολιτικά κόμματα αλλά το ΚΚΕ είναι περισσότερο ένας θρησκευτικός φορέας, μια εκκλησία του Σταλινισμού (ένα από τα δόγματα της μαρξιστικής θρησκείας), οπότε η πνευματική ακινησία και η δογματική υπεράσπιση του φονικού έργου της μαρξιστικής θεότητας με το όνομα Στάλιν είναι απολύτως απαραίτητη για την διατήρηση και την ενίσχυση της πίστης. Όσο απαραίτητη είναι και η ταύτιση με την πολιτική των κυβερνήσεων της Μόσχας που για τους σταλινικούς είναι ό,τι η Μέκκα για τους μουσουλμάνους. 

ΚΚΕ: Η αντισυγκέντρωση στη Μάνδρα και οι επιθέσεις σε Ουκρανούς

Αν κάποιος καταλάβει όλα τα παραπάνω θα σταματήσει να απορεί για την αντισυγκέντρωση που οργάνωσε το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας και τις επιθέσεις στους Ουκρανούς που μαζεύτηκαν στη Μάνδρα για να τιμήσουν τα εκατομμύρια των νεκρών του μεγάλου λιμού. Για τους συντρόφους του ΚΚΕ η συγκέντρωση αυτή είναι μια βλασφημία που στρέφεται εναντίον του Πατερούλη τους αλλά και της επίσημης ιστορίας του κράτους στο οποίο αυτός μεγαλούργησε. Κι έτσι, όπως πριν κάποια χρόνια κάτι φανατικοί χριστιανοί (παρέα με τους χρυσαυγίτες αν θυμάστε) μαζεύονταν έξω από το θέατρο Χυτήριο για να επιτεθούν στους συντελεστές μιας παράστασης που πρόσβαλε την πίστη τους, έτσι και τα μέλη του ΚΚΕ μαζεύτηκαν στη Μάνδρα για να επιτεθούν στους Ουκρανούς που προσβάλουν τη δική τους πίστη.

Αν σκεφτείτε μάλιστα ότι μιλάμε για ένα «κόμμα» που καταστατικά είναι εχθρικό απέναντι στη δημοκρατία, ένα «κόμμα» που η μηδενική ανοχή στην αντίθετη άποψη βρίσκεται στον πυρήνα της πίστης των μελών του, αν σκεφτείτε ότι η μητέρα Ρωσία ακόμα είναι σε πόλεμο με την Ουκρανία, η επίθεση στην εκδήλωση για τα εκατομμύρια θύματα του Χολοντομόρ ήταν μονόδρομος για τους συντρόφους. 

Συνεπώς η ερώτηση που πρέπει να κάνουμε δεν είναι γιατί τα μέλη του ΚΚΕ συγκεντρώνονται για να επιτεθούν σε ανθρώπους που τιμούν τους νεκρούς τους. Η ερώτηση που πρέπει να κάνουμε είναι ως πότε θα γίνεται ανεκτή αυτού του τύπου η δράση του ΚΚΕ; Ως πότε η ελληνική πολιτεία θα παρέχει ασυλία σε ένα «κόμμα» που δρα ανεξέλεγκτα και με μηδενικό ενδιαφέρον για τη νομιμότητα; Ως πότε το κράτος θα μπερδεύει τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ με την τοποθέτηση του υπεράνω του νόμου;

Φυσικά τα ερωτήματα είναι ρητορικά. Σε μια κοινωνία της οποίας οι πολιτικοί πιπιλίζουν την καραμέλα «τιμούμε τους αγώνες της αριστεράς» όταν ο μόνος αγώνας που έκανε μόνη της η ελληνική αριστερά ήταν ο πόλεμος για την ένταξη της χώρας στο ανατολικό μπλοκ είναι αναμενόμενο το ΚΚΕ να αλωνίζει ανεξέλεγκτο και να δρα πάντα με την άνεση αυτού που βρίσκεται υπεράνω του νόμου. Και μπράβο του.