Το post της ημέρας: Βασίλης Βαμβακάς

Η ιδεολογική ηγεμονία ενός Hashtag
Καταλαβαίνω πολύ καλά όσους με κάποιο τρόπο είχαν φανταστεί ότι η συμμετοχή κάποιων μουσικών στο χθεσινό "Μουσικό Κουτί" θα αποτελούσε μια μορφή "συγνώμης" για το πρόσφατο γεγονός ότι στη φιλειρηνική συναυλία που έγινε "ξέχασαν" να κατονομάσουν τα θύματα και τους θύτες. Οι περισσότεροι αφιέρωσαν ξεκάθαρα το τραγούδι τους στους Ουκρανούς. Λίγο λιγότεροι αναφέρθηκαν σαφώς στον εισβολέα που προκαλεί τον πόλεμο. Υπήρξαν πράγματι και κάποιοι που γενικολόγησαν σαν να έγραφαν παλιά έκθεση ιδεών και κάποιοι που δεν είπαν τίποτα.
Όμως ας καταλάβουμε ότι όλοι, ακόμη κι αυτοί με τα μισόλογα, μπήκαν κάτω από το #enatragoudigiatinoukrania. Αυτό είναι το σημαντικό. Σπάνια ένα hashtag μπορεί να αποτελέσει ένδειξη μιας ιδεολογικής ηγεμονίας όσον αφορά στον πόλεμο, η οποία δεν ήταν καθόλου δεδομένη αν αναλογιστούμε τη φιλορωσική, αντιδυτική κτλ παράδοση που υπάρχει στην Ελλάδα (υπενθυμίζω και πάλι ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια και ιδίως τα τμήματα κοινωνικών επιστημών τηρούν σιγή ιχθύος για τον πόλεμο).
Η εκπομπή και οι επιλογές του Πορτοκάλογλου, τα συγκινητικά λόγια του Σαββόπουλου πλαισίωσαν τους πάντες, ακόμη και τους διαφωνούντες με το στίγμα της όλης πρωτοβουλίας. Το "Μουσικό Κουτί" όπως έχω ξαναπεί δεν είναι μόνο ένα μικρό διαμάντι στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης για λόγους καλλιτεχνικούς. Είναι και ένα σημείο συνάντησης και συμφιλίωσης εντελώς αντιτιθέμενων πολιτικών τάσεων της ελληνικής μουσικής. Είναι η απόδειξη ότι οι ηττημένοι της προηγούμενης δεκαετίας δεν είναι και αποδιοπομπαίοι σήμερα. Είναι η ένδειξη ότι οι δημοκρατικές επιλογές δεν μπορούν παρά να είναι πλουραλιστικές και συμπεριληπτικές και να ενσωματώνουν τις διαφωνίες αντί να τις αποκλείουν.
Η εκπομπή αυτή είναι όχι μόνο ένα μάθημα πολιτισμού αλλά και ένα αξιοζήλευτο μάθημα πολιτικής που λίγοι έχουν συνειδητοποιήσει.