To post της ημέρας: Δημήτρης Οικονομάκης

«"Γιουχάρανε τον πρωθυπουργό στην κηδεία του Μίκη."
Κι εγώ θυμήθηκα ότι τότε, στα πρώτα χρόνια της κρίσης, βρέθηκα στην συναυλία των Kronos Quartet στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.
Μαγεία.
Δίπλα μου καθόταν ο πληθωρικός, πρώην υπουργός του Πασοκ, Θεόδωρος Πάγκαλος.
Και εκεί, ανάμεσα στα χειροκροτήματα δικαίωσης των υπέροχων μουσικών, ακούστηκαν τα "γιούχα".
Μιά ομάδα από τον εξώστη, χωρίς να δείχνει τα πρόσωπα, άρχισε να βρίζει χυδαία τον Πάγκαλο.
Κραυγάζοντας επίμονα.
Ήταν η αρχή.
Οι υπέροχοι καλλιτέχνες αποσύρθηκαν σαστισμένοι.
Αυτός χαμογέλασε αμήχανα κι έκανε τον αδιάφορο.
Κι εγώ...
" Σεβαστείτε την μυσταγωγία, τον χώρο, τους καλλιτέχνες.
Τιμήστε τους.
Αν έχετε να πείτε κάτι στον Πάγκαλο, πέστε το στον ίδιο, με επιχειρήματα, χωρίς βρισιές και κραυγές στις οποίες κανείς δεν μπορεί να απαντήσει.
Αυτός δεν είναι ο τρόπος της Αριστεράς.
Ντροπή..."
Τα σκέφτηκα αλλά δεν τα είπα.
"Άσε καλύτερα. Που να μπλέκεις τώρα μ' αυτούς."
Δεν ήμουν και ποτέ Πασοκ.
Απομακρύνθηκα σιωπηλός με το κεφάλι χαμηλά.
Σε λίγο διάστημα είχαμε μιά Χρυσή Αυγή κοντά στο 10% και ένα
Συριζα να σκαρφαλώνει με το "εμείς ή αυτοί" και τους γερμανοτσολιάδες.
Και μέχρι σήμερα πιστεύω ότι εγώ φταίω γιά το μίσος, τους προπηλακισμούς, τον διχασμό που ακολούθησε.
Γιατί τότε, την μία φορά που χρειάστηκε, δεν τόλμησα να αντισταθώ.
Αυτό το "που να μπλέκεις τώρα" με κυνηγάει ακόμη».