Ο Νικολός που χάθηκε μυστηριωδώς

Ήταν μια από αυτές τις διαδρομές που έκανε άσκοπα και για να περάσει η ώρα, χωρίς ιδιαίτερο σκοπό. Ξεκίναγε κατά το απόγευμα κατεβαίνοντας από το χωριό και κατηφορίζοντας ως τη Χώρα. Άλλοτε σταματούσε στον γιαλό και έπιανε κουβέντα με τους περαστικούς που έκαναν χάζι. Έπειτα συνέχιζε παραμιλώντας για τις περιπέτειες της ζωής του, βάζοντας και μέσα φαντασίες για διάφορα πράγματα ακατάληπτα. 

Οι κουβέντες του πάντα μεταξύ λογικού και παραλόγου. Ήτανε κάποτε στα βαπόρια που έκαναν τη διαδρομή Άνδρου-Ραφήνας και λένε πως πουλούσε σάντουιτς. Όσο προχωρούσε η ηλικία του τόσο χειροτέρευε. Του είχανε και μια γυναίκα για να τον φροντίζει. 

Εκείνη την ημέρα δεν γύρισε πίσω τα χαράματα ούτε και νωρίτερα. 

Παρά τις διεξοδικές έρευνες από την αστυνομία δεν βρέθηκε κανένα ίχνος. Λες και τον κατάπιε η θάλασσα ή η γη. Λες και χάθηκε μονομιάς στη σιωπή του υπεδάφους ή στα βάθη της πελάγους σαν μια παπαδιαμαντική φιγούρα. Μέρες ψάχνανε με εναέρια μέσα και βάρκες στα ακρογιάλια, όμως τίποτα. Οι έρευνες κάποτε σταμάτησαν. Από θεωρίες συνωμοσίας πολλές, μιας και ο Νικολός ήταν το εύκολο θύμα, χωρίς άμυνες και θα μπορούσε να είχα πέσει θύμα ατυχήματος ή και εγκλήματος. 

Πουθενά αλλού πάντως δεν βρέθηκε κάποιο άλλο απομεινάρι ανθρώπινου σκελετού. Εκτός κι αν από θαύμα εξαϋλώθηκε ο Νικολός και έγινε ιστορία για παιδιά και αλαφροΐσκιωτους. 
Από τότε κάθε Αύγουστο και σαν βροχή Περσίδων πέφτει και ο Νικολός σαν πεφταστέρι φωτίζοντας τη νύχτα λίγο πριν ξημερώσει… μια νύχτα που τόσο του άρεσε να συλλογιέται.