Ο πιο μοντέρνος ιερέας πέταξε τα ράσα και εξηγεί γιατί

Μιλώντας ανοιχτά για τη ζωή του, ο Συράκος Ιωάννης Κεσέν εξηγεί γιατί επέλεξε τελικά την ανεργία από μια δουλειά που δεν θεωρούσε ότι μπορεί πλέον να υπηρετεί. «Τώρα πια είμαι άνεργος, αλλά με αλήθεια. Ένας χρόνος σιωπής ήταν για μένα δυσβάστακτος. Ο φλογερός πόθος για λευτεριά τη σιωπή δεν την αντέχει. Είναι αιματηρό να κρύβεσαι», σημειώνει χαρακτηριστικά.

«Ήμουν ιερέας της Aνατολικής Oρθόδοξης Eκκλησίας για πάνω από πέντε χρόνια. Αρκετά πρόσωπα με γνωρίζουν είτε από τη φυσική μου παρουσία καθότι είχα την εκκλησία, κόσμο, λειτουργίες, κηρύγματα είτε από το διαδίκτυο καθότι δημοσίευμα κείμενά μου και αναπτυσσόταν συχνά ένας ζωηρός κάτω από αυτά διάλογος. Δεν είμαι πλέον ο πατήρ Ιάσων ιερομόναχος. Ονομάζομαι Συράκος Ιωάννης Κεσέν. Άφησα πίσω μου τα ράσα, την εκκλησία, πέταξα τα ράσα όπως λέει ο λαός, και πετώντας τα ράσα άφησα κάθε εκκλησία Ανατολής και Δύσης, κάθε οργανωμένη θρησκεία που κατεργάζεται από τις απαρχές της ανθρώπινης ιστορίας την καταπίεση του ανθρώπου φτιάχνοντας συστήματα που φράζουν σώματα και στόματα, ορίζοντας με σαφήνεια το τι είναι σωστό και τι είναι λάθος. Κάποια στιγμή κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Κάποια στιγμή κοίταξα μέσα μου καλά χωρίς ψευτιές, χωρίς υπεκφυγές και είπα τι είναι για σένα σημαντικότερο αλήθεια. Να πορεύεσαι με άξονα τη δική σου προσωπική αλήθεια ή μια κάποια αλήθεια που σου επιβλήθηκε σαν θέσφατη; Έτσι κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να είμαι μέλος πόσο μάλλον διδάσκαλος ενός θρησκευτικού συστήματος που εκ προοιμίου λόγω της σεξουαλικότητάς μου με στέλνει στην κόλαση, με στέλνει στο σκοτάδι, με στέλνει στην αφάνεια. Αλήθεια, τι Θεός είναι αυτός που επεμβαίνει τόσο δυναμικά στις ζωές των ανθρώπων και τους ορίζει με το τι θα πλαγιάζουν στο κρεβάτι τους, ορίζει πως θα βιώνουν τη σεξουαλικότητά τους. Μόνο Θεός αγάπης και φιλανθρωπίας δεν είναι. Εγώ σε αυτόν τον Θεό βλέπω έναν δυνάστη. Και πώς θα ήταν διαφορετικά όταν αυτός ο άντρας Θεός είναι κατασκεύασμα των ανδροκρατούμενων κοινωνιών από την απαρχή της ανθρώπινης ιστορίας.»

Μετά από πέντε χρόνια στο ράσο, έρχεται, όπως σημειώνει, κάποια στιγμή η αναμέτρηση με την προσωπική αλήθεια. «Πλέον, έχοντας αφήσει στο παρελθόν εκκλησία και οργανωμένη θρησκεία, μπορώ να μιλώ και να σκέφτομαι χωρίς στεγανά, χωρίς δόγματα, χωρίς αφορισμούς. Μικρά βίντεο, μικρά λιθαράκια που χτίζουν την αλήθεια. Από τα ράσα στον φεμινισμό, από την κανονικότητα στην ορατότητα.»