Η Τζόρτζια Μελόνι, το μεταναστευτικό, η οικονομία, η δεξιά και το κέντρο
Η ηχητική απόδοση είναι προϊόν AI, δημιουργία της Athens Voice
Ο τρόπος με τον οποίο κυβερνά η Τζόρτζια Μελόνι μού θυμίζει τη γιαγιά Επιστήμη, που όλο έλεγε «ρώτα τον παππού πρώτα» και πάντα καταλήγαμε να κάνουμε ό,τι είχε αποφασίσει εκείνη. Μου θυμίζει τις γυναίκες των πατριαρχικών οικογενειών στα χωριά, πριν από μερικές δεκαετίες. Έλεγαν «ναι» στον άντρα, φρόντιζαν να είναι το σπίτι στην εντέλεια, τα είχαν όλα τακτοποιημένα, έλυναν κι έδεναν, αλλά άφηναν την ψευδαίσθηση ότι αποφασίζει ο ίδιος και για τα σημαντικά. Διπλωμάτισσες εκ φύσεως ή εξ ανάγκης, για να υπάρχει ηρεμία και γαλήνη στο σπίτι. Στην πραγματικότητα ήταν αρχηγοί.
Δεν επέλεξα αυτά τα παράδειγματα γιατί αναφέρομαι σε γυναίκα πολιτικό. Τα επέλεξα επειδή περιγράφουν με ακρίβεια μια τεχνική εξουσίας που γνωρίζουν καλά όσοι καταφέρνουν να κάνουν καριέρα στην πολιτική: το να λες το ένα και να κάνεις το άλλο, και κάπως όλοι να είναι ευχαριστημένοι.
Αυτή είναι η μελονοποίηση. Κυβερνάς από το κέντρο, αλλά μιλάς, συμβολίζεις και προσαρμόζεις την πολιτική σου επικοινωνία ως σκληρή Δεξιά.
Διάβαζα σε ένα πρόσφατο αφιέρωμα του Economist ακριβώς αυτό: ότι η οικονομία στην Ιταλία μένει στάσιμη, δεν έχει κάνει καμία σοβαρή μεταρρυθμίση, κι όμως η Μελόνι παραμένει η κυρίαρχη του παιχνιδιού. Τη βοηθάει, φυσικά, μια κατακερματισμένη αντιπολίτευση. Μας θυμίζει κάτι αυτό; Ο αντίπαλος συνεισφέρει πάντα στην επιτυχία μας.
Ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα μελονοποίησης είναι το μεταναστευτικό. Εμφανίζεται σκληροπυρηνική, ανεβάζει τους τόνους, χτίζει και δύο ακριβά κέντρα στην Αλβανία, δίνει στο κοινό της τις εικόνες που περιμένει. Την ίδια στιγμή όμως εγκρίνει και 497.550 άδειες εισόδου για εργαζόμενους εκτός ΕΕ για την τριετία 2026‑2028, γιατί η ιταλική οικονομία έχει ανάγκη απο εργατικό δυναμικό.
Ας δούμε τώρα τα δικά μας νούμερα. Η Ελλάδα ενέκρινε για το 2026 συνολικά 94.240 θέσεις εργαζομένων από τρίτες χώρες. Αναλογικά με τον πληθυσμό, είναι το τριπλάσιο ποσοστό από την Ιταλία. Πριν βιαστείτε να το δείτε ως ελληνική γενναιοδωρία, θα πρέπει να σκεφτείτε ότι σ’ αυτή τη ζωή πολλά πράγματα είναι αριθμητική. Οι 48.000 από αυτές, πάνω από τις μισές, είναι εποχικές. Στηριζόμαστε στον τουρισμό και στην αγροτική οικονομία, είμαστε μια χώρα που γερνάει, με μια επαρχία άδεια κι έρημη. Το μέγεθος της εξάρτησής μας απο τα εργατικά χέρια που πρέπει να εισάγουμε το αγνοούν οι ακροδεξιές τσιρίδες. Πραγματισμός ή βαρβαρότητα!
Και οι δύο απευθύνονται στο ίδιο ακροατήριο: εκείνο που φοβούνται ότι θα φύγει πιο δεξιά αν δεν τους ακούσει να μιλούν τη γλώσσα του.
Τα «Δίδυμα φεγγάρια» είναι ένα τραγούδι που αγαπά, όπως μάθαμε στη ΔΕΘ, ο πρωθυπουργός. Δεν μοιάζει σαν δίδυμο φεγγάρι με την Ιταλίδα πολιτικό. Αλλά ο στίχος «εσύ να μου ζητάς όσα σου στέρησα κι εγώ να μην μπορώ να σου τα δώσω» περιγράφει τη σχέση της κ. Μελόνι και του κ. Μητσοτάκη με τους ψηφοφόρους. Και οι δύο έρχονται από τη Δεξιά αλλά κυβερνούν από το κέντρο. Και οι δύο απευθύνονται στο ίδιο ακροατήριο: εκείνο που φοβούνται ότι θα φύγει πιο δεξιά αν δεν τους ακούσει να μιλούν τη γλώσσα του.
Η Αλίνα Πολιακόβα, η Μιροσλάβα Ζαβάντσκα και ο Μιχάιλο Τκατς μιλούν από τα γραφεία της Ukrainska Pravda στο Κίεβο, λίγες ώρες μετά από μία ακόμη ρωσική επίθεση
17°
