Σαν σήμερα: Η αντικομμουνιστική υστερία που χτύπησε τις ΗΠΑ πριν από τις προεδρικές εκλογές του 1952
Σαν Σήμερα στις 28 Αυγούστου 1952, η πρώτη σελίδα των New York Times δημοσιεύει τρεις ιστορίες που υποδήλωναν τον αντίκτυπο του Κόκκινου Τρόμου στις επερχόμενες εκλογές.
Στην πρώτη ιστορία, η υποεπιτροπή εσωτερικής ασφάλειας της Γερουσίας, στην οποία κυριαρχούσαν οι Ρεπουμπλικάνοι, δημοσίευσε μια έκθεση στην οποία κατηγορούσε ότι η συντεχνία των ραδιοφωνικών συγγραφέων κυριαρχούνταν από μικρό αριθμό κομμουνιστών. Η Συντεχνία, τα μέλη της οποίας ήταν υπεύθυνα για την παραγωγή πάνω από το 90% των ραδιοφωνικών προγραμμάτων, φέρεται να διοικείται από μια μικρή κλίκα κομμουνιστών τουλάχιστον τα τελευταία εννέα χρόνια. Σύμφωνα με την έκθεση της υποεπιτροπής, η κομμουνιστική υπονόμευση της Συντεχνίας ήταν απλώς ένα βήμα σε μια ευρύτερη προσπάθεια ελέγχου των μέσων ενημέρωσης των Ηνωμένων Πολιτειών -συμπεριλαμβανομένων του ραδιοφώνου, της τηλεόρασης, του κινηματογράφου και των εκδόσεων βιβλίων.
Η δεύτερη πρωτοσέλιδη είδηση ήταν μια αναφορά ότι η Αμερικανική Λεγεώνα απαιτούσε, για τρίτη συνεχή χρονιά, από τον πρόεδρο Χάρι Σ. Τρούμαν να απολύσει τον υπουργό Εξωτερικών Ντιν Άτσεσον για την έλλειψη σθένους στην αντιμετώπιση της κομμουνιστικής απειλής. Η έκθεση της Λεγεώνας δήλωνε ότι το Υπουργείο Εξωτερικών είχε απεγνωσμένη ανάγκη από «θεοφοβούμενους Αμερικανούς» που είχαν «το σθένος να μην είναι πολιτικές μαριονέτες». Η οργάνωση απαιτούσε μια γρήγορη και νικηφόρα διευθέτηση του πολέμου της Κορέας, ακόμη και αν αυτό σήμαινε επέκταση του πολέμου στην Κίνα.
Η τρίτη ιστορία παρείχε ένα είδος αντίλογος στις δύο προηγούμενες ιστορίες. Ανέφερε μια ομιλία του υποψήφιου των Δημοκρατικών για την προεδρία κυβερνήτη Άντλαι Στίβενσον, στην οποία επέκρινε έντονα όσους χρησιμοποιούσαν τον «πατριωτισμό» ως όπλο εναντίον των πολιτικών τους αντιπάλων. Σε ένα προφανές χαστούκι προς την υποεπιτροπή της Γερουσίας και άλλους, όπως ο γερουσιαστής Τζόζεφ Μακάρθι, ο Στίβενσον επανέλαβε τα λόγια του συγγραφέα Dr. Samuel Johnson: «Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των αχρείων». Ο κυβερνήτης υποστήριξε ότι ήταν «σοκαριστικό» το γεγονός ότι καλοί Αμερικανοί, όπως ο Άτσεον και ο πρώην υπουργός Εξωτερικών στρατηγός Τζόρτζ Σ. Μάρσαλ, μπορούσαν να δεχθούν επίθεση με την αιτιολογία ότι ήταν αντιπατριώτες.
Οι τρεις σχετικές ιστορίες από την πρώτη σελίδα των Times έδειχναν πόσο βαθιά είχε διεισδύσει ο Κόκκινος Τρόμος στην αμερικανική κοινωνία. Οι κατηγορίες για κομμουνιστές στις βιομηχανίες κινηματογράφου, ραδιοφώνου και τηλεόρασης, στο Υπουργείο Εξωτερικών και στον αμερικανικό στρατό, σε όλα τα κοινωνικά στρώματα της αμερικανικής ζωής, είχαν γεμίσει τις εφημερίδες και τα ραδιοκύματα για χρόνια. Μέχρι το 1952, πολλοί Αμερικανοί ήταν πεπεισμένοι ότι κομμουνιστές δρούσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και έπρεπε να ξεριζωθούν και να καταδιωχθούν. Οι Ρεπουμπλικάνοι και οι σύμμαχοί τους σχεδίαζαν προφανώς να χρησιμοποιήσουν τον Κόκκινο Τρόμο προς όφελός τους στις προεδρικές εκλογές εκείνης της χρονιάς, ενώ οι Δημοκρατικοί θα έπρεπε να πολεμήσουν την αντίληψη ότι είχαν υπάρξει «μαλακοί» απέναντι στον κομμουνισμό κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του προέδρου Τρούμαν (ο οποίος ανέλαβε την εξουσία το 1945 μετά τον θάνατο του Φραγκλίνου Ρούσβελτ). Οι Ρεπουμπλικάνοι ήταν τελικά νικητές, με τον Ντουάιτ Ντ. Αϊζενχάουερ να σημειώνει νίκη επί του Στίβενσον.
Γιατί ο Αϊζενχάουερ δεν έκανε περισσότερα για να αντιμετωπίσει τον Μακάρθι;
Δημοσιογράφοι, διανοούμενοι, ακόμη και πολλοί από τους φίλους και τους στενούς συμβούλους του αγωνιούσαν για αυτό που θεωρούσαν ως δειλή προσέγγιση του Άικ στον Μακαρθισμό. Παρά τη δημοτικότητά του και το τεράστιο πολιτικό του κεφάλαιο, πίστευαν, ότι Αϊζενχάουερ αρνήθηκε να έρθει αντιμέτωπος με τον Μακάρθι.
Εξετάζοντας όλα τα στοιχεία, το πιο σαφές συμπέρασμα είναι ότι ο Αϊζενχάουερ δεν ήθελε καθόλου να αντιμετωπίσει τον Τζο Μακάρθι. Και κατά τη διάρκεια του 1953, προσπάθησε να αποφύγει το όλο θέμα, ελπίζοντας ότι η Γερουσία θα σιωπούσε τον γερουσιαστή. Ο Μακάρθι ήταν εξάλλου Ρεπουμπλικάνος και πολλοί συνάδελφοί του γερουσιαστές τον υποστήριζαν. Ο Αϊζενχάουερ έπρεπε να κρατήσει το κόμμα του ενωμένο για να περάσει νομοσχέδια σε άλλους τομείς- η μάχη με τον Μακάρθι θα προκαλούσε μόνο εμφύλιο πόλεμο στο εσωτερικό του κόμματος.
Αλλά στις αρχές του 1954, η εικόνα άλλαξε. Ο Τζο Μακάρθι έστρεψε τα πυρά του στον αμερικανικό στρατό και σε μέλη της ίδιας της διοίκησης. Ο Αϊζενχάουερ δεν είχε άλλη επιλογή από το να αντεπιτεθεί. Η πρώτη κίνηση που έκανε ο Λευκός Οίκος ήταν να προσπαθήσει να δυσφημίσει τους ανθρώπους γύρω από τον Μακάρθι, ιδίως τον δικηγόρο Ρόι Κον, ο οποίος ηγείτο της έρευνας, και τον βοηθό του Κον, τον Ντέιβιντ Σιν, ο οποίος είχε πρόσφατα καταταγεί στον στρατό.
Τον Μάιο του 1954, ο πρόεδρος δήλωσε απλώς ότι οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης και όλοι οι υπάλληλοι του εκτελεστικού κλάδου θα αγνοούσαν κάθε πρόσκληση του Μακάρθι να καταθέσουν. Ο Αϊζενχάουερ εξήγησε την ενέργειά του, δηλώνοντας ότι «είναι απαραίτητο για την αποτελεσματική και αποδοτική διοίκηση οι υπάλληλοι του εκτελεστικού κλάδου να είναι σε θέση να είναι απολύτως ειλικρινείς όταν συμβουλεύονται ο ένας τον άλλον για επίσημα θέματα», χωρίς οι συζητήσεις αυτές να υπόκεινται σε έλεγχο από το Κογκρέσο.
Ήταν μια τολμηρή και τολμηρή κίνηση και πέτυχε. Ο Μακάρθι, με την αξιοπιστία του να έχει καταρρεύσει και να μην έχει πλέον μάρτυρες, προσέκρουσε σε τοίχο - και οι συνάδελφοί του γερουσιαστές στράφηκαν εναντίον του. Στις αρχές Δεκεμβρίου του 1954, η Γερουσία ενέκρινε πρόταση καταδίκης με ψήφους 67 έναντι 22. Ο Μακάρθι καταστράφηκε - και μέσα σε τρία χρόνια πέθανε από κατάχρηση αλκοόλ. Η εποχή του Μακαρθισμού είχε τελειώσει. Ο Άικ είχε συμβάλει στο πικρό τέλος του.
17°
