Ο «Ήφαιστος» της Λήμνου είναι κάτι σαν τον Banksy

Ντυμένο στα μπορντώ το κλειστό «Νίκος Σαμαράς» έσφυζε από ζωή. Συνθήματα, χειροκροτήματα, άγχος και εκείνη η κρυφοφανερή χαρά του «είμαι και εγώ εδώ» που γίνεται πραγματικότητα. Η κιτρινόμαυρη κερκίδα σχεδόν από το πρώτο πεντάλεπτο είχε πετάξει τα περιττά (μπλουζάκια, ζακέτες) στον αέρα και φανατικά ψέλλιζε στο τύμπανο τα συνθήματά της ενώ ο ιδρώτας έσταζε στα γυμνά δέρματα. 

Μιλώντας για ιδρώτα, η ζέστη στο κλειστό χθες το μεσημέρι ήταν απερίγραπτη. Από τη μία το άγχος που γίνεται νερό και βρέχει τα ρούχα με μια έντονη οσμή, από την άλλη οι παίκτες που αλλάζοντας μπασκέτα άφηναν βαθιές τις ανάσες τους να πέφτουν στο παρκέ, δεν ήθελε και πολύ για τη θερμοκρασία να σηκώσει τη μύτη της και να κοιτάξει προς τον ουρανό. Μέσα σε όλο αυτό το θερμό πανηγύρι, ο «Ήφαιστος», η μασκότ της ομάδας της Λήμνου που έχει ήδη σημειώσει δύο νίκες πριν κάνει σήμερα την τρίτη της επί της ΑΕΚ σε έναν αγώνα πραγματικό ντέρμπι.

Μέσα σε μια φορεσιά που λογικά έβραζε το μέσα του, ο «Ήφαιστος» αγέρωχος και αεικίνητος πήγαινε από τη μια μεριά στην άλλη. Έκανε hi5 με τους πιτσιρικάδες που τον έβλεπαν σαν αληθινό Θεό, παρακολουθούσε το σκορ, επέπληττε τον διαιτητή, εμψύχωνε την ομάδα του, άραζε πάνω στα κάγκελα. «Στην αρχή ξεκίνησε σαν μια πλάκα. Μετά, μόλις βάλεις τη μάσκα συνειδητοποιείς ότι μπορείς τελικά να κάνεις πολύ περισσότερα πράγματα από αυτά που περίμενες» θα μου πει λίγο αργότερα, με τη νίκη να έχει μπει ήδη στο θηκάρι της ομάδας του. «Έχει πλάκα να μην σε αναγνωρίζουν. Έχει μια διαφορετική ελευθερία». 

Το -ξεκάθαρα- ιδρωμένο πρόσωπο που κρύβεται στην μάσκα που κάθεται ακριβώς δίπλα μου είναι για τους Λημνιούς «κάτι σαν τον Banksy». «Οι περισσότεροι ξέρουν, άλλοι φαντάζονται και εμείς απλά δεν το παραδεχόμαστε». Όπως θα μου εξηγήσει γελώντας λίγο αργότερα «Μου μιλάνε αλλά εγώ δεν απαντάω σε κανέναν για να μην με καταλάβουν από τη φωνή».

Ο «Ήφαιστος» μένει και εργάζεται στη Λήμνο. Ενάμιση περίπου χρόνο φοράει τη στολή της μασκότ της ομάδας και ακόμα κανείς από τους περίπου 17.000 κατοίκους του νησιού δεν μπορεί με βεβαιότητα να δώσει την ταυτότητά του. Γι αυτό και εμείς θα παραμείνουμε διακριτικοί ως προς τα στοιχεία που θα μπορούσαν να οδηγήσουν τους συντοπίτες του στη λύση του μυστηρίου. Εξάλλου, αν το καλοσκεφτούμε σκεφτείτε πόσο θα ξενερώναμε αν μαθαίναμε ποιος είναι πράγματι ο Banksy.

Μια ιστορία: Στο τρίτο δεκάλεπτο του αγώνα, στην κερκίδα που βρισκόταν ακριβώς απέναντι από εκείνη που φιλοξενούσε τους ΑΕΚτζήδες φιλάθλους, εμφανίστηκαν οι «φανατικοί» του Ηφαίστου. Ένα τσούρμο δωδεκάχρονων με ένα μεγάλο λευκό, πληθωρικό τύμπανο στα χέρια ξεκίνησαν τα συνθήματα για να στηρίξουν την ομάδα τους. Ως επί το πλείστον, έλεγαν ένα «Λήμνος» με ρυθμό και αυτό ήταν ίσως το καλύτερο και πιο δυναμωτικό που μπορούσαν να χαρίσουν στην ομάδα τους η οποία μέχρι τότε, βρισκόταν πίσω στο σκορ. Ήταν ίσως η πιο ευχάριστη νότα που έχω δει ποτέ μου σε γήπεδο και κατά πάσα πιθανότητα η πιο γουρλίδικη. 

Ο Ήφαιστος, το γύρισε. Ο «Ήφαιστος» τα τελευταία δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του αγώνα δεν μπορούσε να συνέλθει. Πηγαινοερχόταν στο παρκέ, κούναγε χέρια και πόδια, «τσακωνόταν» με τον διαιτητή. 

Και ένα υστερόγραφο: Αυτοί οι μικροί «φανατικοί», αυτοί οι πιτσιρικάδες, που δεν έβριζαν (τουλάχιστον όχι πολύ), δεν ευχόντουσαν «ψόφους» και λοιπές καλές ευχές και τους αρκούσε η νίκη της ομάδας αντί για την ήττα του αντιπάλου τους. Αυτοί που θεωρητικά είναι το μέλλον του τόπου, εύχομαι και πρακτικά, να είναι του αθλητισμού.