Λόγω τιμής 20 χρόνια μετά: Η επανασύνδεση

Η δεκαετία του ’90 είχε τη δική της μελαγχολία (the gray 90s era). Ίσως γιατί τότε καταλάβαμε ότι η ευμάρεια απαιτούσε ολοένα μεγαλύτερη προσπάθεια, ότι ο χρόνος μας έχανε την εορταστική του διάσταση και ότι στροβιλιζόμασταν σ’ ένα παρόν χαοτικό και μπερδεμένο. Στα μισά του ’90, η Μιρέλλα Παπαοικονόμου, η ιέρεια των μεγάλων τηλεοπτικών επιτυχιών που μετράει 16 (μέχρι στιγμής) τηλεοπτικές σειρές που έγραψαν ιστορία, αποφασίζει να μιλήσει για μια παρέα. Για επτά νέα παιδιά από την Πάτρα που ξεκινούν την ενήλικη ζωή τους. Για τους προβληματισμούς τους. Για τις χαρές και τα ζόρια τους. Για τη φιλία τους. Για τον όρκο που έδωσαν να μείνουν μαζί για πάντα.

Σήμερα, 23 χρόνια μετά, η παρέα ξανασμίγει. «H ιδέα να συνεχιστεί η σειρά γεννήθηκε πριν από τρία χρόνια αλλά δεν ήταν κάτι ξαφνικό. Με τους πρωταγωνιστές είμαστε φίλοι, κάναμε παρέα όλα αυτά τα χρόνια. Τους αγαπώ όλους, είμαι η τηλεοπτική μαμά τους, όπως μου λένε. Όλοι συμφωνήσαμε να το ξανακάνουμε όταν έριξε την ιδέα ο σκηνοθέτης Λάμπης Ζαρουτιάδης». Ρομαντικό και δύσκολο εγχείρημα, αν σκεφτεί κανείς τις δυσκολίες του σημερινού τηλεοπτικού τοπίου. «Τα κανάλια στην αρχή ήταν διστακτικά, μπορεί να μην πίστευαν στο πρότζεκτ της επανασύνδεσης. Αργότερα βέβαια άλλαξαν γνώμη και συμφωνήσαμε με τον Alpha. Όμως, στο παρά πέντε κυριολεκτικά, ήρθε ο ΣΚΑΙ με μια πολύ καλύτερη πρόταση κι έτσι η παρέα βρήκε εκεί το νέο τηλεοπτικό σπίτι της», μας λέει η Μιρέλλα Παπαοικονόμου λίγο πριν από την έναρξη της σειράς. Ο όρκος που δόθηκε τηρήθηκε, οι ήρωες ξανάσμιξαν, όμως πόσο εύκολο είναι να ξαναπιάσει κανείς το νήμα του κάθε ήρωα; «Η μετάβαση των ηρώων είναι ομαλή. δείχνω όλες τις επιρροές που είχαν από νέοι και πώς αυτές οδήγησαν την πορεία τους και την ωρίμανσή τους. Δεν συμβαίνουν εξωπραγματικά ή υπερβολικά γεγονότα, φόνοι, εγκλήματα, αυτοκτονίες αλλά καθημερινοί προβληματισμοί που μας αφορούν όλους». 

Οι πρωταγωνιστές μοιάζουν στους ήρωες που ενσαρκώνουν
Ο χρόνος φέρνει πολλά. Κάποια πράγματα όμως μένουν ίδια. Πώς βλέπει σήμερα η Μιρέλλα Παπαοικονόμου τους ηθοποιούς της σειράς μέσα από την πορεία τους και τη διαδρομή τους; «Οι ηθοποιοί είναι αρκετά κοντά στους ήρωες που ενσαρκώνουν, τηρουμένων των αναλογιών φυσικά. Ο Άλκης Κούρκουλος για παράδειγμα δεν χαρτοπαίζει όπως ο Μάνος, είναι πολύ επιτυχημένος στο θέατρο, αλλά θυμίζει τον ήρωα σε πολλά. Είναι κι αυτός εργένης, κλειστός χαρακτήρας, με βαθιά αισθήματα που δεν τα εκδηλώνει εύκολα. Ο Γιώργος Πυρπασόπουλος έχει ωριμάσει και σοβαρέψει, “τώρα σκέφτομαι περισσότερο”, μου εξομολογήθηκε όταν του το είπα, και όπως ο ήρωάς του ο Άρης έχει κι ίδιος έντονους κοινωνικούς προβληματισμούς. Ο Δημήτρης Αλεξανδρής πάλι έχει μια εντυπωσιακή εξέλιξη ως ηθοποιός, όμως κι αυτός σαν ιδιοσυγκρασία είναι αρκετά κοντά στον Βασίλη που ενσαρκώνει. Για τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη τι να πω; είναι πολύ επιτυχημένος, όπως ο Μιχάλης, δουλεύει σκληρά και κατακτά τους στόχους του».

Και τα κορίτσια; Η Χριστίνα Αλεξανιάν, η Βίκυ Βολιώτη, η Αγγελική Δημητρακοπούλου; Πόσο τα άλλαξε η ζωή και η εμπειρία; «Υπάρχουν, όπως και στα αγόρια, κοινά στοιχεία με τους ρόλους τους. Αλλά θα σου πω ότι η Βίκυ με εντυπωσίασε γιατί τη βλέπω πιο ανάλαφρη τώρα, πιο χαρούμενη, εκπέμπει μια ευτυχία στη ζωή της και επίσης έχει βελτιωθεί πολύ υποκριτικά. Η Χριστίνα μοιάζει με το ρόλο της, είναι πάντα δυναμική και ξεπερνάει τις δυσκολίες και η Αγγελική το παλεύει πάντα, είναι γενναία και δίνει τον αγώνα της». 

Με τα δικά τους λόγια

Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης (Μιχάλης)
«Τώρα, 23 χρόνια μετά, ξαναγυρνάμε κι εμείς και το κοινό ενδόμυχα σε εκείνη την εποχή, στη δική μας νεότητα. Τώρα μετριέται η φιλία, τώρα επιβεβαιώνεται ο στίχος του Γκανά “χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια που θυμάσαι και θυμάμαι”. Η φιλία όλων μας με τη Μιρέλλα οδήγησε στο να επηρεαστεί ο ρόλος από τον ηθοποιό. Ο ήρωάς μου πέτυχε στη ζωή του, με την έννοια των δυνατοτήτων και των προοπτικών του. Και φυσικά κάνει λάθη, αλλά τους ανθρώπους τους αγαπάς και για τα λάθη τους. Η πάστα του είναι καλή, κανένας μας δεν έχει χρώμα αρνητικό, κανείς δεν είναι άγγελος. Τι πιστεύω για μένα τον ίδιο μετά από 23 χρόνια; Είμαι καλά και στο κέντρο μου. Πραγματοποιώ αυτό που ήθελα και μπορούσα να κάνω, χωρίς αυτό να είναι αποτίμηση αξίας, αλλά διαπίστωση. Υπάρχουν κι αυτά που ήθελα και δεν τα έκανα, αλλά αυτή είναι μεγάλη κουβέντα».

Άλκης Κούρκουλος (Μάνος)
«Όλοι μας μπορούμε να βρούμε στοιχεία μας στον ήρωά μου, κι εγώ φυσικά. Ο Μάνος είναι σταθερός ηθικά, έχει βασικές αρχές, και όπου παρεκκλίνει έχει τύψεις και ενοχές. Πιστεύω ότι πολλά μπορούν να συμβούν στη ζωή του καθένα μας, τίποτα δεν είναι δεδομένο ούτε προδιαγεγραμμένο διότι έρχεται η ζωή και το ανατρέπει».

Δημήτρης Αλεξανδρής (Βασίλης)
«Η πορεία του ήρωά μου ήταν μια από τις πιθανές εξελίξεις που θα μπορούσε να έχει. Για μένα είναι έκπληξη που παραμένει παντρεμένος 15 χρόνια με την ίδια γυναίκα. Η επανασύνδεση της παρέας μου θυμίζει τον στίχο “εδώ στου δρόμου τα μισά, έφτασε η ώρα να το πω”. Κι εγώ στη ζωή μου βρίσκομαι λιγάκι στην αρχή ενός απολογισμού. Υπάρχουν μέρες που λέω όλα είναι λάθος και μέρες που λέω πόσο τυχερός είμαι με τα παιδιά μου, τους φίλους μου, που έκανα πράγματα που ονειρεύτηκα ή ακόμα κι αυτά που δεν είχα τολμήσει ποτέ να ονειρευτώ. Αλλά κάπως έτσι δεν είναι η κρίση της μέσης ηλικίας;»

Χριστίνα Αλεξανιάν (Μάνια)
«Το αποτύπωμα στον χαρακτήρα της ηρωίδας μου είναι ίδιο, όπως τότε. Σταθερά στη ζωή της είναι η φιλία, από εκεί αντλεί τη δύναμή της, πλέον γίνεται πιο δυναμική και παίρνει πρωτοβουλίες. Εγώ τώρα, σαν Χριστίνα, ναι, είμαι πιο σίγουρη για τις επιλογές μου, αποφασίζω πιο γρήγορα, αναγνωρίζω τις ανάγκες μου πιο συνειδητά. Στη δουλειά μου οι επιλογές μου νιώθω πως με προχώρησαν, κάτι μου έμαθαν, με έκαναν καλύτερη. Οι απώλειες αγαπημένων προσώπων με κλόνισαν αλλά και με ωρίμασαν και αναδρομικά κατάλαβα καλύτερα την ηρωίδα μου».

Βίκυ Βολιώτη (Ηρώ)
«Η ηρωίδα μου, συνεπέστατη σεναριακά, ψάχνεται συνεχώς, είναι ανικανοποίητη. Στη δική μου ζωή δεν ονειρευόμουνα ποτέ συγκεκριμένους στόχους, δεν είχα στρατηγικές καριέρας, πλάνα, σχέδια. Έχω μετανιώσει για κάποια πράγματα, αλλά είμαι ευγνώμων για άλλα που ήρθαν, για τις ενδιαφέρουσες συναντήσεις που είχα, για όλα όσα με ωρίμασαν».

Αγγελική Δημητρακοπούλου (Αθηνά)
«Η Μιρέλλα σαν να είχε γράψει ενδιάμεσα τα 20 χρόνια που λείπουν και να συνέχισε χωρίς διακοπή. Αν πας πίσω το νήμα, όλα δένουν. Η Αθηνά έχει μια βαθιά σκέψη πάνω στη ζωή με ένα φαινομενικό συντηρητισμό. Εγώ πάλι, από τότε που έγινα μητέρα, άλλαξα σε πολλά αλλά και σαν ηθοποιός. Από κει που ασυνείδητα όλη μου η μέρα είχε στο επίκεντρο τη βραδινή παράσταση, βούτηξα μες στη ζωή, ελευθερώθηκα, έπαψα να είμαι αποστειρωμένη και όλη η οπτική μου άλλαξε».