Κακές κριτικές στο Goodreads: Οι «Άθλιοι» του Ουγκό (Εκδόσεις Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος - Έκδοση για παιδιά κυκλοφορεί από τις εκδ. Μίνωας)
Έξαλλες «κριτικές» κλασικών, εγνωσμένης αξίας, πραγματικά μεγάλων και διαχρονικών μυθιστορημάτων, από αναγνώστες στο Goodreads. Σταχυολογούμε ένα ελάχιστο μόνο δείγμα από όσα μπορεί να διαβάσει κανείς αν ανατρέξει στις φαρμακερές κριτικές με ένα αστεράκι. Τις μεταφέρουμε σχεδόν αυτούσιες, μεταφρασμένες από τα αγγλικά. Εμάς μας έκαναν να χαμογελάσουμε. Σήμερα, οι «Άθλιοι» του Ουγκό, που κυκλοφορούν στη γλώσσα μας από τις Εκδόσεις Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος σε 5 τόμους, στη μετάφραση του Κώστα Κριτσίνη. Μία συντετμημένη έκδοση για παιδιά κυκλοφορεί επίσης από τις Εκδόσεις Μίνωας (μετάφραση: Αλεξάνδρα Σφυρή, διασκευή: Δημήτρης Καραδήμας).
● ● ●
Δείτε το έργο καλύτερα. Το μιούζικαλ, κατά προτίμηση. Ή, βασικά, δείτε οποιοδήποτε μιούζικαλ.
Με διαφορά το χειρότερο βιβλίο που διάβασα στη ζωή μου, και σίγουρα το χειρότερο που θα διαβάσω μέχρι να κλείσω τα μάτια.
Διαβάζω, και διαβάζω, και διαβάζω, και το Kindle μού λέει ότι είμαι ακόμη στο 6% του βιβλίου. Ποιο 6%, ρε παιδιά; Τι 6%; Πλάκα κάνουμε τώρα;
Είμαι σχεδόν σίγουρος πως αυτό το βιβλίο θέλει το κακό μου. Θέλει να σκοτώσει. Θέλει να πάω να βρω μια γκιλοτίνα και να παρακαλέσω να με αποκεφαλίσουν. Οτιδήποτε, παρά να συνεχίσω να διαβάζω αυτό το πράγμα!
Καλό βιβλίο, αν εξαιρέσεις κάπου 1.000 άχρηστες σελίδες που έχει.
Πολύ λογικό να έχει βάλει αυτός ο Ουγκό τέσσερα κεφάλαια για τους υπονόμους του Παρισιού, τι θα γινόμασταν αν δεν τα ξέραμε όλα αυτά μέχρι την πιο ανατριχιαστική λεπτομέρεια; Και την ποιητική πλευρά των περιττωμάτων; Ε; Πού τη βάζεις; Μέσα κι αυτή! Να μη χάσουμε…
Κύριε Βίκτωρα, ναι, πολύ λογικό που κοτζαμάν επιθεωρητής, αρχιντετέκτιβ και δεν συμμαζεύεται, από όλους τους εγκληματίες του καιρού του τα ’χε πάρει με κάποιον που έκλεψε μια φρατζόλα ψωμί πριν από είκοσι χρόνια. Πείθεις!
Έχει πολλά καλά σημεία το βιβλίο. Απλώς είναι συγκεντρωμένα στις πρώτες εκατό σελίδες. Το ένα εκατομμύριο υπόλοιπες είναι που χωλαίνουν λιγάκι.
Ουγκό, βγάλε τον σκασμό!
Το Βατερλό της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Θα το τελείωνα μόνο αν με δωροδοκούσαν. Αλλά δεν έχω τόσο πλούσιους φίλους.
Ο Βίκτωρ Ουγκό: «Θα γράψω τρεις σελίδες εκεί που θα έφταναν τρεις λέξεις, γιατί έχω να κάνω με ηλίθιους αναγνώστες που δεν θα καταλάβουν τι θέλω να πω, οπότε ας τους τα εξηγήσω πιο όμορφα, με κάθε πιθανή και απίθανη λεπτομέρεια».
Η συντομευμένη έκδοση είναι πολύ καλύτερη από το πρωτότυπο. Και μία έκδοση για παιδιά είναι πολύ καλύτερη από τη συντομευμένη έκδοση.
Η κλεψιά είναι κλεψιά. Είτε κλέψεις ένα ψωμί είτε τη χρυσή τουαλέτα από τον Πύργο του Τραμπ, πρέπει να πας μέσα, τέλος.
Τι άθλιο βιβλίο!
OMG, τι βαρεμάρα! Είχε μια καλή ιδέα ο άνθρωπος, δεν λέω, αλλά την κατέστρεψε.
Ουγκό, βούλωσέ το και πες μας την ιστορία! Αν θέλαμε να μάθουμε τις δικές σου απόψεις, θα σε ειδοποιούσαμε.
Ανακυκλώστε το βιβλίο πριν το διαβάσετε, μπας και γίνει κάτι χρήσιμο. Π.χ., χαρτί τουαλέτας. Ή ένα άλλο βιβλίο. Οποιοδήποτε.
Καλέ μου άνθρωπε. Βίκτωρα. Φίλε. Φιλαράκι. Κολλητέ. Άκου. Σε παρακαλώ, σε ικετεύω –και το λέω με ευγένεια και αγάπη–, σκάσε, λέμε. Αυτά. Να ’σαι καλά, είσαι ωραίος τύπος. Απλά σκάσε. Δεν μας νοιάζει το 90% αυτών που γράφεις. Και όταν λέω «μας», εννοώ όλο τον κόσμο. Δεν μας νοιάζουν, άνθρωπέ μου. Θέλουμε να διαβάσουμε μια ιστορία, για να ηρεμήσει το κεφαλάκι μας. Αν θέλαμε δοκίμιο πολιτικής θεωρίας, θα διαβάζαμε δοκίμιο πολιτικής θεωρίας. Αν θέλαμε να διαβάσουμε την ιστορία της Γαλλίας, θα παίρναμε ένα βιβλίο γαλλικής ιστορίας. Αλλά γιά δες: θέλαμε να διαβάσουμε μυθιστόρημα. Κι εσύ δεν γράφεις μυθιστόρημα.
Ο τύπος έκανε τρομερή έρευνα, κι επειδή πρέπει να κουράστηκε τρελά, έβαλε μέσα στο βιβλίο του όλα όσα έμαθε. Και τα έβαλε έτσι, ανεπεξέργαστα. «Α! έμαθα κι αυτό για την Αγγλία. Ας το βάλω μέσα. Ξέρω κι αυτό για τον Πλάτωνα – μέσα κι αυτό. Πόσο χειρότερα μπορούν να γίνουν τα πράγματα;» Φίλε, σου έχω νέα: πολύ.
Όλα τα κεφάλαια του βιβλίου είναι απολαυστικά. Απλώς δεν έχουν σχέση το ένα με το άλλο. Εκεί που διαβάζεις κάτι με ενδιαφέρον, τσακ! διακόπτεται από κάτι άλλο. Προσοχή: είναι ωραίο και αυτό το άλλο. Αλλά διακόπτεται κι αυτό! Και έτσι πάει μέχρι το τέλος. Ή τέλος πάντων μέχρι εκεί που διάβασα. Γιατί η ζωή είναι μικρή, δεν είναι για τέτοια βιβλία, λυπάμαι.
ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ. Δεν την ξαναπατάω.
Τι γράφεις εκεί πέρα, άνθρωπέ μου; Τι λογοδιάρροια είναι αυτή; Κι αν ήθελες να γράψεις είκοσι βιβλία, γιατί δεν καθόσουν να γράψεις είκοσι βιβλία, και έγραψες ένα που περιέχει είκοσι; Πού το ’χεις δει γραμμένο;
Ειλικρινά, δεν ξέρω τι άλλο έχει γράψει αυτός ο άνθρωπος, αλλά υποπτεύομαι πως οτιδήποτε και αν είναι αυτό, ακόμη και μια λίστα με ονόματα σκυλιών, θα είναι καλύτερο από τους «Άθλιους».
Ωραίος τυπάς ο Γιάννης Αγιάννης. Το πρόβλημα είναι ότι το βιβλίο έχει και τις ιστορίες όλων των υπολοίπων.
Μια συζήτηση με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου «Η νέα παγκόσμια τάξη, το δίκαιο της ισχύος» που συνέγραψε με τον καθηγητή και διεθνολόγο Κωνσταντίνο Φίλη
Δεν υπάρχει πιο δραματική πλοκή από το ίδιο το ανθρώπινο είδος. Γεννιέται ατελές, ζει ανάμεσα σε άλλους ατελείς, γερνά και πεθαίνει. Η Στράουτ δεν προσπαθεί να το εξηγήσει ούτε να το παρηγορήσει. Το καταγράφει.
17°
