Πού θα βρεις την πιο καλή μαστόρισσα για να φτιάξεις το δικό σου αμπαζούρ;

Η Μαρίνα Νατιώτη μεγάλωσε μέσα στο αμπαζουράδικο των γονιών της. Τη δεκαετία του '70, πριν ακόμη εμφανιστούν τα πολυκαταστήματα, το επάγγελμα του αμπαζούρ γνώριζε μεγάλη άνθιση. Το αμπαζούρ, μαζί με τις κουρτίνες και τα χαλιά, ήταν το «ντύσιμο» του σπιτιού, η τελική πινελιά της θαλπωρής αλλά και το αποτύπωμα του γούστου της οικοδέσποινας. Αρχικά οι γονείς της, διατηρούσαν προπατζίδικο στην Πλάκα, μέχρι που ο μπαμπάς της αγόρασε το διπλανό «καπελάδικο» και μόνος του σιγά-σιγά ανακάλυψε τα μυστικά τόσο ιδιαίτερης αυτής τεχνικής. Μηχανήματα συγκεκριμένα για να φτιάξεις έναν σκελετό δεν υπήρχαν, και ποτέ δεν ανακαλύφθηκαν. Κάθε αμπαζουράς εφευρίσκει τις δικές του πατέντες που διευκολύνουν τη δουλειά του. Τη συρματοτεχνία που φτιάχνει τον χειροποίητο, τέλεια συμμετρικό σκελετό, το δέσιμο με το ύφασμα, πώς μπαίνουν οι τρέσες και τα κρόσσια. Η δουλειά πήγε πρίμα, δεκάδες οι βοηθοί στη σειρά της παραγωγής.

Η μικρή Μαρίνα σπούδασε γαλλική φιλολογία, σπούδασε και ηθοποιός στη Σχολή Διαμαντοπούλου, έκανε και δυο χρόνια στην πρωτοποριακή θεατρική Σχολή του Jaques Lecoq στο Παρίσι. Μέχρι που παντρεύτηκε και έκανε την κόρη της. Δεν ήθελε τίποτα να την αποσπά από το παιδί αλλά έπρεπε και κάτι να βρει να κάνει για να το μεγαλώσει. Ανάμεσα στα αμπαζούρ μεγάλωσε, ανάμεσά τους θα μεγάλωνε και τη μικρή Λόλα, μαζί και τη Ρούλα, την τυφλή σκυλίτσα που θα σε υποδεχτεί στο θεατρικό, τεράστιο ατελιέ της Καλλιθέας όπου όλα μπλέκονται: οι τρέσες, τα υφάσματα, τα παλιά πατρόν, οι γερμανικές μηχανές του μπαμπά -που «πρώτα θα πεθάνει όλος ο κόσμος και μετά αυτές»-, τα πολύχρωμα μοναδικά της αμπαζούρ, τα τελειωμένα και τα μισοέτοιμα. Παλιοί καναπέδες, ντουλάπες χωρίς πόρτες που ξεχειλίζουν πανιά και χρώμα, ο μεγάλος πάγκος, τα γκράφιτι, το μοβ στους τοίχους. Ένα διαφορετικό, καλλιτεχνικό «αμπαζουράδικο»-καπελάδικο, θεατρικό και ξέχειλο από τη ζωντάνια και τη ομορφιά της Μαρίνας, γεμάτο χαμόγελο και ιστορίες. Περασμένες και τωρινές.

Ο μπαμπάς ανέλαβε να της δείξει τα μαγικά της αμπαζουροποιίας, της έμαθε το ράψιμο και το φινίρισμα, τις γυναικείες δουλειές. Ο σκελετός, είναι δουλειά αντρική. Δυο τεχνίτες πέρασαν, όμως χωρίς να βγάλουν το τέλειο αποτέλεσμα. Η Μαρίνα, μπήκε στη συρματουργία. Για να σου βγει ο σκελετός ίσιος πρέπει να τον «καταλάβεις», να τον «νοιώσεις».

Φανατική εγώ των χειροποίητων αμπαζούρ και γνωρίζοντας κάθε τεχνίτη της Αθήνας, θα σου πω πως η Μαρίνα, είναι η πιο οικονομική από όλους. Κι όμως, οι παλιές καλές ημέρες έχουν περάσει. Η ready made εποχή μας προτιμά την ευκολία του «έτοιμου», ελάχιστοι πια προτιμούν το χειροποίητο, το μοναδικό. Τα σποτ, οι κρυφοί φωτισμοί και η τεχνολογία του σύγχρονου φωτός, έχουν αφήσει πίσω τους την «παραγγελία», που χάνεται σαν έννοια. Ακόμη και κάποιοι που αναζητούν κάτι πρωτότυπο δεν ξέρουν πώς κάπου υπάρχουν Μαρίνες που επιμένουν να φτιάχνουν φως με τα χέρια τους, δεν πάει ο νους τους. Μόνο οι παλιές της γειτονιάς την καταλαβαίνουν. Αγαπημένες της πελάτισσες, αυτές που παρά τα χρόνια τους θα πάνε κάθε βδομάδα κομμωτήριο, αυτές που ξέρουν να ξεχωρίζουν το καραβόπανο από το λινό, αυτές που αγνοούν τη μαζικοποίηση, αυτές που ξέρουν από ποιότητα και θα ξεκλέψουν από τη σύνταξη για μια καινούργια πινελιά στο σαλόνι τους. Όταν πεθάνουν, θέλουν να αφήσουν το σπίτι τους ωραίο.

Φιλαρέτου 75, Καλλιθέα, 6974914517